ΗΜΕΡΑ ΑΡΤΟΥ - ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΤΟΥ ΓΕΣ (2026)

 

«Εσύ παππού, πολέμησες στον Μακεδονικό Αγώνα;»..... Ο Αγώνας που δεν τελείωσε και συνεχίζεται και σήμερα...!!!

ΣΤΟΧΟΣ Οκτωβρίου 21, 2026

- Αυτήν την Κυριακή, καλό μου εγγονάκι, τιμούμε την επέτειο του Μακεδονικού Αγώνα. Στις εκκλησιές μας θα γίνουν μνημόσυνα για τους Μακεδονομάχους και θα ψαλούν δοξολογίες. Τα σπίτια και τα δημόσια κτίρια θα σημαιοστολιστούν. Οι δάσκαλοι, στα σχολεία, θα μιλήσουν στα παιδιά για τις θυσίες και τα μαρτύρια των αγωνιστών και οι προτομές των μακεδονομάχων θα στολιστούν με δάφνινα στεφάνια.

– Και γιατί όλα αυτά, παππού; Τόσο σημαντική είναι αυτή η επέτειος;

– Είναι πολύ σημαντική, παιδί μου, αλλά δυστυχώς εμείς οι Έλληνες δεν της έχουμε δώσει την αξία και την λαμπρότητα που της πρέπει. Αρκεί να σου πω ότι η επέτειος αυτή τιμάται μονάχα εδώ, στα χώματα της Μακεδονίας μας, ενώ σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα δεν γίνεται ούτε η παραμικρή αναφορά. Κι ας έχουνε πει γνωστοί ιστορικοί και μεγάλοι πολιτικοί άνδρες ότι η επέτειος του Μακεδονικού Αγώνα είναι ισάξια με εκείνη της 25ης Μαρτίου.

– Εσύ, παππού, πολέμησες στον Μακεδονικό Αγώνα;

– Εγώ, άγγελέ μου, δεν πολέμησα. Πολέμησε, όμως, ο πατέρας μου, δηλαδή ο προπάππος σου. Ο Αγώνας τον είχε βρει παλληκαράκι είκοσι χρονών. Σαν να τον βλέπω, τώρα, να μας διηγείται γεγονότα και περιπέτειες από τα χρόνια εκείνα.

– Και τι σας έλεγε, παππού;

– Θυμάμαι, που μας μιλούσε για τον Παύλο Μελά, για τον καπετάν Άγρα και τον βάλτο των Γιαννιτσών, για τον δεσπότη της Καστοριάς, τον Γερμανό Καραβαγγέλη, για τον καπετάν Ράμναλη και πιο πολύ θυμάμαι, που τα μάτια του ήτανε συνεχώς βουρκωμένα. Μας τραγουδούσε στο τέλος και ένα τραγούδι για τον θάνατο του Παύλου Μελά και μετά έπεφτε σε βαθείς συλλογισμούς.

-Με ποιους πολεμούσε ο Παύλος Μελάς, παππού;

– Χρυσό μου εγγονάκι, ο Παύλος Μελάς στα 1904, τότε δηλαδή που η Μακεδονία μας κινδύνεψε πάρα πολύ, ήταν ένας γενναίος ανθυπολοχαγός, που άφησε, στην Αθήνα την γυναίκα του και τα δυο του μικρά παιδιά και ήρθε εδώ στην Μακεδονία, μαζί με άλλους αξιωματικούς από την ελεύθερη Ελλάδα, για να οργανώσει τον Αγώνα και να σώσει την Μακεδονία μας.

– Από ποιους να την σώσει, παππού; Η Μακεδονία δεν ήταν ελεύθερη το 1904;

– Στα χρόνια εκείνα, η Ελλάδα μας δεν ήτανε έτσι όπως την ξέρεις σήμερα. Η ελεύθερη Ελλάδα έφτανε τότε μέχρι την Ελασσόνα. Λίγο πάνω από την Λάρισα, δηλαδή. Η Μακεδονία μας, στα 1904, ήταν ακόμα σκλαβωμένη στους Τούρκους, όπως επίσης και η Ήπειρος και η Θράκη και τα νησιά μας.

Το πρόβλημα, όμως, τότε, δεν ήτανε μονάχα ο τούρκικος ζυγός. Ο πιο μεγάλος κίνδυνος ήταν από αλλού. Από τους Βουλγάρους.

– Γιατί, παππού; Τι έκαναν οι Βούλγαροι και κινδύνεψε τόσο πολύ η Μακεδονία μας;

– Οι Βούλγαροι, στα 1870, έφυγαν από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και ίδρυσαν δικό τους πατριαρχείο, την λεγόμενη βουλγαρική εξαρχία. Από τότε και μετά έβαλαν σκοπό τους, να μας αναγκάσουν όλους τους Μακεδόνες, να μιλάμε την βουλγάρικη γλώσσα, να έχουμε στα σχολεία μας Βούλγαρους μονάχα δασκάλους και οι παπάδες μας να υπάγονται εκκλησιαστικώς στην βουλγάρικη εξαρχία και όχι στο δικό μας το Πατριαρχείο. Με άλλα λόγια, βάλθηκαν να μας αρπάξουν την Μακεδονία μας και να την κάνουνε βουλγαρική.

Στην αρχή προσπάθησαν να το πετύχουν με το καλό. Με δώρα και με υποσχέσεις. Σαν είδαν, όμως, ότι οι Έλληνες αντιστέκονταν και δεν εγκατέλειπαν ούτε την Γλώσσα τους ούτε και το Πατριαρχείο τους, έβαλαν μπρος τις απειλές, την τρομοκρατία, τα βασανιστήρια, τους εμπρησμούς, τα μαχαιρώματα, τις εκτελέσεις και τις κρεμάλες.

Ένοπλες ομάδες φανατικών Βουλγάρων, οι λεγόμενοι κομιτατζήδες, είχανε γίνει τότε ο φόβος και ο τρόμος των χωριών μας. Αλλοίμονο, παιδάκι μου, σε όποιον αντιστεκόταν στο πέρασμά τους. Ολόκληρα χωριά παραδόθηκαν στις φλόγες. Σοδιές και ζωντανά αρπάχτηκαν και αφανίστηκαν. Γυναίκες βιάστηκαν. Μικρά παιδιά κακοποιήθηκαν. Παπάδες κρεμάστηκαν. Δάσκαλοι αποκεφαλίστηκαν. Γιατροί και προύχοντες εκτελέστηκαν.

– Τους παπάδες και τους δασκάλους γιατί, παππού, τους κυνηγούσαν οι κομιτατζήδες με τόση λύσσα;

– Τους κυνηγούσανε, παιδάκι μου, διότι τους χαλούσαν τα σχέδιά τους. Ήταν εκείνοι, που κρατούσανε στα χωριά μας άσβεστη την φλόγα της Πίστης και του Γένους μας. Νεαρές δασκάλες πλήρωσαν τότε με το ίδιο τους το αίμα την απόφασή τους, κάτω από τις απειλές των κομιτατζήδων, να συνεχίζουν να διδάσκουν στα Ελληνόπουλα την Γλώσσα και την Ιστορία των προγόνων μας.

Τώρα που μεγάλωσες και μπορείς και διαβάζεις μόνος σου, θα πάμε μια μέρα μαζί και θα αγοράσουμε ένα βιβλίο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, που αναφέρεται στην δράση του Μητροπολίτη της Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη. Εκεί να δεις αγώνες και κινδύνους και φυλακίσεις και θυσίες για την Πατρίδα και την Πίστη.

Ο Γερμανός Καραβαγγέλης ήταν ο συντονιστής του Μακεδονικού Αγώνα. Ήταν εκείνος, που συνεργαζότανε στα κρυφά με τον Παύλο Μελά, που στήριζε τους τρομοκρατημένους χωρικούς, πηγαίνοντας, με κίνδυνο της ζωής του, από χωριό σε χωριό, που άνοιγε εκκλησιές κλειδωμένες από τους Βουλγάρους, που ενίσχυε ηθικά και υλικά όλα τα ελληνικά ανταρτικά σώματα.

– Τι ήταν, παππού, τα ελληνικά ανταρτικά σώματα;

– Οι Έλληνες, καλό μου εγγονάκι, μπροστά στις βαναυσότητες των Βουλγάρων, δεν έμειναν με δεμένα τα χέρια. Οι πιο τολμηροί και οι πιο γενναίοι αποφάσισαν να αντισταθούν. Να φυλάξουν τα χωριά τους από τις εγκληματικές επιδρομές των κομιτατζήδων, να κρατήσουν τα σχολεία τους ανοιχτά με δασκάλους Έλληνες και να συνεχίσουν να λειτουργούν τις εκκλησιές τους στο όνομα του Πατριάρχη.

Έτσι, πήραν στα χέρια τους τα όπλα και δημιούργησαν τα ελληνικά ανταρτικά σώματα σε ολόκληρη σχεδόν την Μακεδονία.

Ο ρόλος των Ελλήνων αξιωματικών, που αποστέλλονταν μυστικά από την ελεύθερη Ελλάδα, όπως ο Παύλος Μελάς, ο Καραβίτης, ο Κολοκοτρώνης, ο Μαζαράκης κ.α, δεν ήταν άλλος από την καλύτερη δυνατή οργάνωση αυτών των γηγενών Μακεδονομάχων. Αυτών των Ηρώων, που με το αίμα τους λύτρωσαν την Μακεδονία μας από την καταιγίδα του βουλγαρισμού. Την έσωσαν, δηλαδή, από τις σφαγές, από την ισοπέδωση της πολιτισμικής μας ταυτότητας και τον αφανισμό της εθνικής μας ελληνικής αυτοσυνειδησίας.

– Πόσο κράτησε, παππού, αυτός ο Αγώνας;

– Ο Μακεδονικός Αγώνας, παιδί μου, στην πραγματικότητα είχε αρχίσει από το 1870 περίπου. Από τότε, δηλαδή, που οι Βούλγαροι ξεκίνησαν την εγκληματική τους δράση. Η κρισιμότερη, όμως, φάση κράτησε τέσσερα χρόνια. Από το 1904 μέχρι το 1908. Στα χρόνια αυτά, Μακεδονομάχοι απ’ όλη την Ελλάδα -ντόπιοι Μακεδόνες, Κρήτες, Μανιάτες, Νησιώτες- δίνοντας σκληρές μάχες και θυσιάζοντας και την ζωή τους ακόμη, κατόρθωσαν στο τέλος, να κρατήσουν τους κομιτατζήδες μακριά από τα χωριά μας και να σώσουν την Μακεδονία μας.

– Δηλαδή, παππού, ο Μακεδονικός Αγώνας τελείωσε στα 1908;

– Όχι, παιδί μου. Ο Αγώνας ο Μακεδονικός δεν τελείωσε στα 1908. Συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακατάπαυστα μέχρι και σήμερα.

Εκείνα τα χρόνια χρειάστηκε να γίνει με θυσίες και όπλα. Σήμερα συνεχίζεται, το ίδιο σκληρός και αδυσώπητος, στα τραπέζια των διπλωματικών διαπραγματεύσεων, στα πανεπιστήμια, στις αίθουσες των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε κάθε περίπτωση, που δίνεται ευκαιρία για σχετική ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης.

Όσο θα υπάρχουν εχθροί μας, που αμφισβητούν το όνομα και την ελληνικότητα της Μακεδονίας μας, ο Αγώνας θα συνεχίζεται, χωρίς σταματημό, με τον ίδιο ζήλο και τον ίδιο ενθουσιασμό.

– Παππού, τους Βούλγαρους κομιτατζήδες τους αντιμετώπισαν και τους απώθησαν τότε οι Μακεδονομάχοι. Από τους Τούρκους, όμως, πότε ελευθερώθηκε τελικά η Μακεδονία μας;

– Η πολυπόθητη ελευθερία της Μακεδονίας μας και η ένωσή της στον κορμό της Ελλάδας ήρθε, τέσσερα χρόνια μετά, με τους Βαλκανικούς πολέμους.

Το καμπαναριό του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη χτύπησε ελεύθερα, για πρώτη φορά μετά από πεντακόσια χρόνια, ανήμερα της γιορτής του. Στις 26 Οκτωβρίου του 1912.

Για την ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

https://www.stoxos.gr/2026/10/blog-post_857.html

Νήσος Γυαλί...: Το πιο παράξενο νησί του Αιγαίου γεμάτο ελαφρόπετρα και μόλις με 20 κατοίκους ΒΙΝΤΕΟ

ΣΤΟΧΟΣ Οκτωβρίου 21, 2026

Το Αιγαίο είναι διάσπαρτο, πράγματι, με άγνωστους θησαυρούς.

Νησιά, πέρα από τα γνωστά σε όλους μας, με ελάχιστους ή καθόλου κατοίκους, ιδιαίτερο φυσικό κάλλος, μοναδικές παραλίες αλλά και ιδιαίτερα τοπία.

Ένα νησί, έξι μόνο μίλια από την Τουρκία, ανάμεσα στην Κω και στη Νίσυρο συγκεντρώνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά.

Ο λόγος για το νησί Γυαλί, έναν πραγματικά ιδιαίτερο τόπο.

Οι κάτοικοί του ελάχιστοι. Μόλις καμιά 20αριά. Αυτοί που έρχονται για δουλειά, όμως, στο νησί είναι πολλοί περισσότεροι. Και τι στο καλό μπορεί να έχει αυτό το νησί που έρχονται και από αλλού για δουλειά; Ψάρια; Ψάρια υπάρχουν ναι, αλλά οι επισκέπτες εργαζόμενοι έρχονται για άλλο λόγο, τα ανοιχτά ορυχεία του νησιού που βγάζουν ελαφρόπετρα και περλίτη!

Τα ορυχεία είναι και αυτά που καθιστούν το τοπίο του Γυαλιού μοναδικό: Τα όμορφα δάση με τις κουμαριές και τα πεύκα εναλλάσσονται με τα ανοιχτά ορυχεία και αυτός είναι και ένας λόγος για τον οποίο το νησί έχει ανακηρυχθεί Τοπίο Φυσικού Κάλλους.

Πέρα από όλα αυτά, πάντως, το νησί Γυαλί διαθέτει και μια πλούσια ιστορία. Έχει βρεθεί εκεί αρχείο νεκροταφείο, έχουν βρεθεί τα ερείπια οικισμού της Τελικής Νεολιθικής Περιόδου (4000 π.Χ.) και δυο χωνευτήρια με σκωρίες τήξης χαλκού τα οποία χρονολογούνται από το 6000 π.Χ. που αποδεικνύουν την πρώιμη άσκηση μεταλλουργίας.

Σίγουρα παράξενος τόπος, ο οποίος όμως κρύβει μια αξιοθαύμαστη ιστορία και εκπληκτικής ομορφιάς επισκέψιμους κολπίσκους με γαλαζοπράσινα νερά. Το μπάνιο εκεί είναι μια πραγματικά φανταστική εμπειρία, ενώ εκδρομικά σκάφη πραγματοποιούν ημερήσιες εκδρομές και στις νοτιοδυτικές ακτές, με τις θαλάσσιες σπηλιές και τις απρόσιτες παραλίες.

https://www.youtube.com/watch?v=Fo0f0t2O9aI

https://www.stoxos.gr/2026/10/20_0540216143.html

Σαν σήμερα το 1825 δημοσιεύεται για πρώτη φορά ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν... ο Εθνικός μας Ύμνος!

ΣΤΟΧΟΣ Οκτωβρίου 21, 2026

Ποίημα του Διονυσίου Σολωμού (1798-1857), οι δύο πρώτες στροφές του οποίου σε μουσική του Νικολάου Μάντζαρου (1795-1872), αποτελούν τον Εθνικό Ύμνο της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ο Ύμνος εις την Ελευθερία γράφτηκε από τον 25χρονο Σολωμό στη Ζάκυνθο, πρώτα στα ιταλικά και εν συνεχεία στα ελληνικά, τον Μάιο του 1823, σε μία περίοδο ιδιαίτερης έξαρσης της Ελληνικής Επανάστασης. «…Δε θέλω να περάσει κανενός από το μυαλό πως την ώρα που νικούν οι δικοί μας στο Μαραθώνα, εγώ κάθομαι και τραγουδώ για ένα βοσκόπουλο…» (Ο θάνατος του βοσκού), έγραφε στον φίλο του Γεώργιο Δε Ρώσση την ίδια εποχή.
Το ποίημα του Σολωμού αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές. Το μέτρο είναι τροχαϊκό με εναλλαγές επτασύλλαβων και οκτασύλλαβων στίχων. Σύμφωνα με το περιεχόμενό του μπορεί να χωρισθεί στα εξής μέρη:

Προοίμιο (στρ. 1-34). Ο ποιητής παρουσιάζει τη θεά ελευθερία, θυμίζει τα περασμένα μαρτύρια του Ελληνισμού, την εξέγερση των σκλάβων, τη χαρά του Ελληνισμού, την έχθρα των Ευρωπαίων ηγεμόνων και την περιφρονητική αδιαφορία των Ελλήνων για τα φιλότουρκα αισθήματά τους.
Η περιγραφή της Μάχης της Τριπολιτσάς (στρ. 35-74).
Η μάχη της Κορίνθου και η καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια (στρ. 75-87).
Η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου στα 1822 και ο πνιγμός των Τούρκων στον ποταμό Αχελώο (στρ. 88-122).
Τα πολεμικά κατορθώματα στη θάλασσα, η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας κοντά στην Τένεδο και ο απαγχονισμός του Γρηγορίου Ε'. (στρ. 123-138).

Επίλογος (στρ. 139-158). Ο ποιητής συμβουλεύει τους αγωνιστές να απαλλαγούν από τη διχόνοια και προτρέπει τους δυνατούς της Ευρώπης να αφήσουν την Ελλάδα να ελευθερωθεί (Γιάννης Ν. Παππάς: «Για να γνωρίσουμε το Σολωμό», εκδ. Μεταίχμιο).
Η φήμη του ποιήματος ξεπέρασε γρήγορα τα στενά όρια της Ζακύνθου. Το 1824 μεταφράστηκε μέρος του στα αγγλικά και ολόκληρο στα γαλλικά. Στον επαναστατημένο ελληνικό χώρο δημοσιεύτηκε τον ίδιο χρόνο στο Μεσολόγγι, στην εφημερίδα «Ελληνικά Χρονικά» του Ιάκωβου Μάγερ. Θα ακολουθήσουν και άλλες δημοσιεύσεις τον επόμενο χρόνο, ενώ στις 21 Οκτωβρίου του 1825 θα δημοσιευθεί και η πρώτη κριτική του ποιήματος από τον Σπυρίδωνα Τρικούπη στη Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος, που εκδιδόταν στο Ναύπλιο.

Μεταξύ 1828 και 1830, ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν μελοποιήθηκε από τον κερκυραίο μουσουργό Νικόλαο Μάντζαρο για τετράφωνη ανδρική χορωδία και ακουγόταν με ενθουσιασμό σε εθνικές εορτές στα Επτάνησα. Τον Δεκέμβριο του 1844 ο Μάντζαρος παρουσίασε μια νέα μελοποίηση του ποιήματος και την υπέβαλε στον βασιλιά Όθωνα, με την ελπίδα να γίνει το «εθνικό άσμα» της χώρας. Μέχρι τότε ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας ήταν ο Βαυαρικός (η γνωστή μελωδία του Χάιντν, που σήμερα είναι ο εθνικός ύμνος της Γερμανίας και της Αυστρίας). Το έργο έγινε δεκτό μόνο ως σύνθεση και βραβεύτηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος.

Το 1865, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Κέρκυρα, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α' άκουσε την εκδοχή της σύνθεσης του Μάντζαρου για ορχήστρα πνευστών από την μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας και του έκανε εντύπωση. Ακολούθησε το Βασιλικό Διάταγμα της 4ης Αυγούστου 1865, που το χαρακτήρισε «επίσημον εθνικόν άσμα» και εντελλόταν η εκτέλεσή του «κατά πάσας τας ναυτικάς παρατάξεις του Βασιλικού Ναυτικού». Επίσης, ενημερώθηκαν οι ξένοι πρέσβεις, ώστε να ανακρούεται και από τα ξένα πλοία στις περιπτώσεις απόδοσης τιμών προς τον Βασιλιά της Ελλάδος ή την Ελληνική Σημαία.

https://www.stoxos.gr/2026/10/1825.html

Οι γονείς θα πληρώνουν τις καταστροφές ανήλικων στην Ιταλία: Η διαδήλωση είναι δικαίωμα, η καταστροφή των πόλεών μας όχι, λέει η Μελόνι

ΣΤΟΧΟΣ Οκτωβρίου 21, 2026

«Σε περίπτωση που κάποιος ανήλικος ευθύνεται για φθορές ή καταστροφές δημόσιων αγαθών, τότε θα πληρώνουν οι γονείς του», τόνισε η πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι.

Σε βίντεο που δημοσίευσε στον λογαριασμό της στο Χ η Ιταλίδα πρωθυπουργός επεσήμανε ότι «η διαδήλωση είναι δικαίωμα, η καταστροφή των πόλεών μας όχι», ενώ παρουσίασε τα μέτρα που εγκρίθηκαν με ένα νομοθετικό διάταγμα από το Υπουργικό Συμβούλιο. «Αυτά είναι τα μέτρα που εγκρίναμε για την καταπολέμηση της βίας και την προστασία της ασφάλειας των πολιτών», γράφει η πρωθυπουργός

Manifestare è un diritto, devastare le nostre città no. Ecco le misure che abbiamo approvato per contrastare la violenza e tutelare la sicurezza dei cittadini. https://t.co/kqk51X8YZa— Giorgia Meloni (@GiorgiaMeloni) October 20, 2026

Η κυβέρνηση Μελόνι ενέκρινε μέτρα για την αντιμετώπιση τυχόν νέων βίαιων κινητοποιήσεων στο Μιλάνο και σε άλλες πόλεις της χώρας. Πρόκειται για νομοθετικό διάταγμα το οποίο πρόκειται να τεθεί άμεσα σε ισχύ. «Προβλέπεται ένα νέο αδίκημα, η βίαιη συμμετοχή σε διαδήλωση: αν κατά τη διάρκεια πορείας, μαζί με πέντε ή περισσότερα άτομα αρχίσεις να πετάς πέτρες, μπαστούνια, θέσεις σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια, κινδυνεύεις να καταδικαστείς μέχρι και σε πέντε χρόνια φυλάκισης, με πρόστιμο είκοσι χιλιάδων ευρώ» τόνισε σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά της η Ιταλίδα πρωθυπουργός.

«Αν το πρόσωπό σου ήταν καλυμμένο ή αν τραυμάτισες κάποιον, οι ποινές αυξάνονται, όπως αυξάνονται, επίσης, για ομαδική πρόκληση καταστροφών. Παράλληλα, με τα μέτρα αυτά εφαρμόζουμε μια απλή αρχή: όποιος ευθύνεται για τα σπασμένα, πληρώνει. Και αν για τα σπασμένα ευθύνεται ένας ανήλικος, θα πληρώνουν οι γονείς του», πρόσθεσε η επικεφαλής της κυβέρνησης της Ρώμης.

Εξήγησε, επίσης, ότι σε περίπτωση καταστροφής δημοσίων αγαθών, ο νομάρχης θα στέλνει τον λογαριασμό στο σπίτι, ενώ σε περίπτωση καταστροφής ιδιωτικών αγαθών ο ιδιοκτήτης θα πηγαίνει στον δικαστή, ο οποίος και θα εκδίδει απόφαση άμεσης πληρωμής», πρόσθεσε η Μελόνι.

Η Ιταλίδα πρωθυπουργός τόνισε ότι η προληπτική προσαγωγή υπόπτων πριν από διαδηλώσεις, θα επεκταθεί και στα ανήλικα άτομα.

«Θέλω να είμαι σαφής: δεν υπάρχει πολιτική ιδέα, κοινωνική δυσκολία, δεν υπάρχει αντιπολίτευση η οποία να μπορεί να δικαιολογήσει την καταστροφή ενός καταστήματος για να κλαπεί το εμπόρευμα. Πίσω από εκείνη τη βιτρίνα βρίσκεται μια οικογένεια η οποία επένδυσε τις θυσίες μιας ζωής, βρίσκονται εργαζόμενοι οι οποίοι κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι, πολίτες οι οποίοι έχουν δικαίωμα να ζήσουν στην πόλη τους χωρίς φόβο. Δεν υπάρχει τίποτα το επαναστατικό στο να κλέβεις και να καταστρέφεις. Η κλοπή και η καταστροφή δεν αποτελεί διαμαρτυρία, μιλάμε για εγκληματικότητα. Και η απάντηση του κράτους πρέπει να είναι αποφασιστική», δήλωσε τέλος η Μελόνι.

https://www.stoxos.gr/2026/10/blog-post_924.html

ΟΙ Αγιοι Θεοδότη και Σωκράτης ο Πρεσβύτερος: Μαρτύρησαν και οι δύο για την Πίστη τους στην Αγκυρα...

ΣΤΟΧΟΣ Οκτωβρίου 21, 2026

Ἔζησαν τὸν 3ο αἰώνα μ.Χ., ὅταν βασιλιὰς ἦταν ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Σεβῆρος, καὶ μαρτύρησαν στὴν Ἄγκυρα.

Ἡ Θεοδότη, ἀπὸ εὐγενικὴ οἰκογένεια, ἦταν θαρραλέα στὴν πίστη καὶ ὅπου καὶ ἂν βρισκόταν μιλοῦσε γιὰ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ προσπαθοῦσε νὰ αὐξάνει τὸν ἀριθμὸ τῶν ἀφοσιωμένων στὴν λατρεία τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ πρεσβύτερος Σωκράτης, ἦταν ἱερέας ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ δὲν λειτουργοῦν μόνο, ἀλλὰ καὶ φωτίζουν καὶ οἰκοδομοῦν, στὴν ἀνάγκη μάλιστα εἶναι ἕτοιμοι νὰ θυσιαστοῦν γιὰ τὴν πίστη καὶ τὸ ποίμνιό τους. Στὴν ἐργασία του αὐτὴ ὁ Σωκράτης, εἶχε πολύτιμο βοηθὸ τὴν εὐσεβῆ Θεοδότη, ποὺ μὲ τὴν διδασκαλία της, προπαρασκεύαζε εἰδωλολάτρισσες γυναῖκες στὴ γνώση τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστης καὶ στὴν ἀποδοχὴ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος.

Ἔτσι λοιπόν, καταγγέλθηκαν καὶ οἱ δυὸ γιὰ τὶς ἐνέργειές τους αὐτές, συνελήφθησαν καὶ μὲ ἀπειλὲς καὶ μαρτύρια τοὺς ἐξανάγκαζαν νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα. Ἀλλὰ ἡ γυναίκα καὶ ὁ ἱερέας, ἀπέκρουσαν μὲ ἀγανάκτηση τὴν ἀσεβῆ πρόταση, καὶ σφράγισαν τὴν ὁμολογία τῆς πίστης τους μὲ τὸ αἷμα τους, ἀφοῦ ὑπέστησαν θάνατο μὲ ἀποκεφαλισμό.

https://www.stoxos.gr/2026/10/blog-post_21.html

Απροκάλυπτα! Με τον Οθωμανικό θυρεό και την τουρκική σημαία τζαμί στα Σήμαντρα της Ξάνθης! Καθόλου δεν ενοχλείται ο βουλευτής Ζεϊμπέκ!

ΣΤΟΧΟΣ Οκτωβρίου 19, 2026

Ένα ακόμη επεισόδιο στην απροκάλυπτη στρατηγική τουρκοποίησης και εργαλειοποίησης των θρησκευτικών εκδηλώσεων στη Θράκη εκτυλίχθηκε την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026 στον οικισμό Σήμαντρα (Καρατζανλάρ) του Δήμου Αβδήρων στην Ξάνθη. Με αφορμή την καθιερωμένη θρησκευτική σύναξη (mahya), στήθηκε ένα καλοκουρδισμένο σκηνικό παρακρατικής επιβολής του τουρκικού προξενείου, όπου η θρησκευτική κατάνυξη υποτάχθηκε πλήρως στις εθνικιστικές επιδιώξεις της Άγκυρας.

Κεντρικά πρόσωπα της εκδήλωσης ήταν ο εγκαθετος ψευδομουφτής Ξάνθης Μουσταφά Τράμπα, στελέχη της παράνομης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» και ο βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου Χουσεΐν Ζεϊμπέκ.

Οι φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν στα μειονοτικά δίκτυα αποτυπώνουν με τον πλέον ωμό τρόπο την πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην περιοχή: ο Έλληνας βουλευτής Χουσεΐν Ζεϊμπέκ απευθύνεται στους παρευρισκόμενους όρθιος δίπλα στο μιχράμπ, ακριβώς κάτω από μια εντοιχισμένη τουρκική σημαία με κεραμικά πλακίδια, ενώ στο αναλόγιο μπροστά του δεσπόζει επίσης η ημισέληνος και σε διπλανό τοίχο δεσπόζει ο θυρεός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η παρουσία του Έλληνα κοινοβουλευτικού σε έναν χώρο διακοσμημένο με εθνικά και ιστορικά σύμβολα γειτονικής χώρας, σε αγαστή σύμπνοια με τους εκπροσώπους του παραθρησκευτικού μηχανισμού, επιβεβαιώνει την πλήρη ταύτισή του με τις επιδιώξεις του βαθέος τουρκικού κράτους στην Ελληνική Θράκη.

Την ίδια στιγμή, τα σχετικά ρεπορτάζ του μειονοτικού Τύπου συνοδεύονται από ιστορικές αναδρομές οθωμανικών απογραφών και ισχυρισμούς περί αμιγώς «τουρκικού» πληθυσμού, επιχειρώντας να ξαναγράψουν την ιστορία και να επιβάλουν τετελεσμένα ομογενοποίησης σε βάρος των Πομάκων και των Ρομά της Θράκης.

Πηγή: Μειονοτικός Τύπος / Millet Gazetesi Προέλευση: Σήμαντρα Δήμου Αβδήρων, Ξάνθη

Rodopi Press: Η εικόνα ενός βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου να ρητορεύει μέσα σε λατρευτικό χώρο υπό το βλέμμα της τουρκικής ημισελήνου και του οθωμανικού θυρεού δεν αποτελεί απλώς πολιτικό ατόπημα, αλλά ευθεία προσβολή προς την ελληνική έννομη τάξη και τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας. Ο Χουσεΐν Ζεϊμπέκ έχει πάψει προ πολλού να λειτουργεί ως εκπρόσωπος των Ελλήνων πολιτών της Ξάνθης, επιλέγοντας τον ρόλο του πολιτικού βραχίονα του τουρκικού προξενείου και των παρακρατικών του δομών. Το ερώτημα δεν απευθύνεται πλέον στον ίδιο —οι προθέσεις και η δράση του είναι πασιφανείς— αλλά στην ηγεσία της ελληνικής Πολιτείας και στα αρμόδια όργανα της Βουλής, που συνεχίζουν να παρακολουθούν απαθείς τη μετατροπή της Θράκης σε προγεφύρωμα του νεοοθωμανικού αναθεωρητισμού. Μέχρι πότε η θεσμική ανοχή θα εκλαμβάνεται ως αδυναμία;

Η σύνθεση στα κεραμικά πλακίδια του τεμένους απεικονίζει τον κρατικό θυρεό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Osmanlı Devlet Arması). Το Τουρκικό Ιστορικό Ίδρυμα τοποθετεί την καθιέρωση της γνωστής μορφής του στο 1882–1883, επί Αβδούλ Χαμίτ Β΄. Η παράσταση συνδυάζει δυναστικούς, στρατιωτικούς και θρησκευτικούς συμβολισμούς: τον σουλτανικό τουγρά μέσα σε ακτίνες, τα λάβαρα, τα όπλα, τη ζυγαριά της δικαιοσύνης, τα βιβλία που παραπέμπουν στο θρησκευτικό και κρατικό δίκαιο και τα αυτοκρατορικά παράσημα. Μελέτη της τουρκικής υπηρεσίας Εθνικών Ανακτόρων (Millî Saraylar) συνδέει ρητά το έμβλημα με την εκπροσώπηση του οθωμανικού κράτους και της σουλτανικής εξουσίας

https://www.stoxos.gr/2026/10/blog-post_453.html

Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ

ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥΡΚΙΑ

Διαβάστε για το βρωμερό έγκλημα των ΕΑΜοβούλγαρων στον ΚΟΥΚΟ ΠΙΕΡΙΑΣ...Αύριο το πρωϊ τιμούν την Μνημη των Θυματων της ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΉΣ Θηριωδίας...

ΣΤΟΧΟΣ Οκτωβρίου 20, 2026

Η Ιστορία του Κουκού είναι πραγματικά τραγική και αξίζει τον κόπο να την διαβάσετε και να την διαδώσετε:

Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την Γερμανική Κατοχή, για να καταλύσει τη Δημοκρατία και να εκπληρώσει ένα χρέος του προς τη Μόσχα: να δημιουργήσει την Ανεξάρτητη Μακεδονία, δηλαδή να κατεβάσει τα σύνορα της Ελλάδας κάτω από τον Όλυμπο. Άπειρες οι επίσημες αποφάσεις του, που βεβαιώνουν την ανειλημμένη αυτή υποχρέωση προς τη Μόσχα.

Το 3ο έκτακτο Συνέδριο του ΚΚΕ αποφασίζει: «Το συνέδριο παραδέχεται ότι τα συνθήματα που διετύπωσε η 6η και 7η Βαλκανική κομμουνιστική συνδιάσκεψη, «ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία», «ενιαία και Ανεξάρτητη Θράκη», είναι τελείως ορθά και αληθινά επαναστατικά». (Για περισσότερα δες: Ν. Ξανθόπουλος: «Ποίος έπταισεν Εμφύλιος 1941-1944 σελ. 47-66)

Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος (Κισάμπατζακ), πολύπειρος Καπετάνιος από τον Δυτικό Πόντο, από την πρώτη στιγμή θα εναντιωθεί σ’ αυτήν την προδοτική απόφαση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Ο Ελληνικός στρατός στα Ελληνοαλβανικά σύνορα, με την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα, πετά τα όπλα και τρέπεται σε άτακτη φυγή (Απρίλιος 1941). Ο Κισάμπατζακ είναι από τους πρώτους που συγκεντρώνει όπλα, για να τα χρησιμοποιήσει, εννοείται, εναντίον των Γερμανών. Το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δεν έχει ακόμη εμφανιστεί. Τελικώς, ο Κισάμπατζακ, θα στρέψει τα όπλα εναντίον του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Εξάλλου το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ευθέως απευθύνεται σε όλες τις ένοπλες οργανώσεις να προσχωρήσουν στις τάξεις του, διαφορετικά θα τις εξοντώσει. Η πρόταση απευθύνεται και στον Κισάμπατζακ. Του ζητά, ούτε λίγο ούτε πολύ, να συνεργαστεί μαζί τους στην προδοσία της Μακεδονίας.

Η σύγκρουση ήταν μοιραία. Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ έχει την πρωτοβουλία. Επείγεται να κυριαρχήσει, με κάθε τρόπο, όσο γίνεται πιο γρήγορα. Στις 18 Νοεμβρίου 1943 ο Κούκος βρέθηκε περικυκλωμένος. Οι χωρικοί που ξεκίνησαν για τα χωράφια τους υποχρεώθηκαν έντρομοι να γυρίσουν στα σπίτια τους. Στόχος του ΕΛΑΣ είναι δέκα οπλίτες με τον Καπετάνιο τους τον Κισάμπατζακ. Η επιχείρηση απέτυχε. Ο ΕΛΑΣ αποσύρεται παίρνοντας μαζί του τους σαράντα περίπου νεκρούς ελασίτες-όλο νέα παιδιά, και συγχρόνως σέρνει σε ομηρία 150 άνδρες και έξι γυναίκες, ανάμεσά τους και τη γυναίκα του Κισάμπατζακ και τις δύο μικρές του κόρες 16 Και 14 χρονών και τους οδηγεί στο Αρχηγείο του, στο χωριό Ελαφίνα στους πρόποδες των Πιερίων. Είναι ο νόμος περί οικογενειακής και συλλογικής ευθύνης, που καθιέρωσε η Μόσχα και εφάρμοσε η ναζιστική Γερμανία σε μεγάλη έκταση με τα γνωστά αντίποινα.

Στις 18 Δεκεμβρίου οι Γερμανοί στα πλαίσια των εκκαθαριστικών τους επιχειρήσεων φτάνουν στην Ελαφίνα. Ο ΕΛΑΣ χωρίς να ρίξει ούτε μια τουφεκιά, εγκαταλείπει τους ομήρους, αλλά εκτελεί τη γυναίκα του Κισάμπατζακ, διότι ο Κισάμπατζακ αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα, όπως με βεβαίωσε ο τότε Εαμίτης Κυρ.-Αλέκος.

Οι όμηροι που επιστρέφουν ζητούν όπλα να προστατεύσουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους. Ο Καπετάνιος (Κισαμπατζάκ), όμως βλέπει μακρύτερα. Πάνω από τις οικογένειες είναι η Μακεδονία. Σε επιστολή του προς τον υπολοχαγό Μυτιληνάκη αναφερόμενος στην ηγεσία του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ γράφει: «Αυτού ηγούνται σεσημασμένοι κομμουνιστές σκοπούντες επέκτασιν Σλάβων και όχι απελευθέρωσιν πατρίδος.» Στο κάλεσμα του Καπετάνιου θα ανταποκριθούν 1150 οπλίτες από τα χωριά του Νομού Πιερίας. Δίπλα του οι παλιοί συνεργάτες του από τον Δυτικό Πόντο, που χρήζονται τώρα Καπετάνιοι: Ασλανίδης Παύλος υπαρχηγός, παλιός απόφοιτος του Αμερικανικού Κολλεγίου της Μερζιφούντας, μικρής πόλης του Δυτικού Πόντου, ο Σαχινίδης Ανέστης, τραγική μορφή, ο Μανασής, ο Θεόφιλος Λεοντιάδης, ο Σιδηρόπουλος Ανέστης, ο δεινός σκοπευτής Καπετάν Γιώργης, που για την υπερβολική του τόλμη την ώρα της μάχης, αποκλήθηκε Ντελή-Γιωργης(τρελός Γιώργος), καθώς και άλλοι.

Ο Κισάμπατζακ θα δώσει πολλές μάχες εναντίον του ΕΛΑΣ. Τελικώς θα ηττηθεί, γιατί θα του λείψουν οι απαιτούμενες ενισχύσεις σε οπλισμό και πολεμοφόδια, λόγω της μυωπικής τακτικής της επίσημης Ελληνικής - και της Αγγλικής - κυβέρνησης, που έχει την έδρα της στο Κάιρο.

18 Οκτωβρίου 1944, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος Γ. Παπανδρέου κάτω από τον γαλανόλευκό ουρανό της Αττικής υψώνει την Ελληνική Σημαία στην Ακρόπολη, ενώ συγχρόνως ακούγεται ο Εθνικός μας Ύμνος. Την ίδια ώρα κάτω από έναν όντως λαμπερό ουρανό - οι μεγάλοι ελπίζω να το θυμούνται - ο ΕΛΑΣ κυριεύει τον Κούκο. Μετά από μερικές ώρες ο Κούκος θα παραδοθεί στις φλόγες και ο ήλιος θα κρυφτεί πίσω από τους καπνούς. Τις κραυγές ενός αλλόφρονα κόσμου, που τρέχει στους δρόμους και δεν ξέρει τι τον περιμένει, θα τις σκεπάσουν οι σπαρακτικές κραυγές 15-18 οπλιτών, που σφάζονται στην άκρη του χωριού. Είναι ο Καπετάνιος Σαχινίδης Ανέστης με την μικρή του ομάδα. Πρώτο θύμα της άγριας σφαγής ο 16χρονος γιος του, μπροστά, στην ανήμπορη να αντιδράσει, μάνα. Σε λίγο οι καπνοί των πτωμάτων, με το έντονο χρώμα που προσδίδει το καιόμενο πετρέλαιο, θα ανταμωθούν με τους καπνούς των καιόμενων σπιτιών.

Στην πλατεία του χωριού ένα μνημείο θυμίζει στους περαστικούς το ολοκαύτωμα του Κούκου από τον ΕΛΑΣ με τον ονομαστικό κατάλογο των 90 θυμάτων και τους καλεί σε ένα ευλαβικό προσκύνημα. Δίπλα υπάρχει μια δεύτερη στήλη όπου αναγράφοντα αριθμητικά τα θύματα από τα άλλα χωριά των Πιερίων. Σύνολο περίπου 300. Γενικό σύνολο περίπου 400. Ανάμεσα στα θύματα θα καταμετρηθούν η γυναίκα του Κισάμπατζακ, ο γιος του και ο ίδιος στη μάχη του Κιλκίς 4 Νοεμβρίου 1944.

«Μητρός τε και πατρός και απάντων των προγόνων τιμιώτερον εστί η πατρίς.».

https://www.stoxos.gr/2026/10/blog-post_779.html

Φοβερή ιστορία: Πώς σώθηκε ένα ολόκληρο χωριό και 250 Μακεδονομάχοι απ΄τους τουρκαλάδες... το ψέμα και ο κυρ Ζήσος!

ΣΤΟΧΟΣ Οκτωβρίου 20, 2026

Το κομμάτι που παρουσιάζουμε αποτελεί απόσπασμα του βιβλίου ''Μακεδονικές ιστορίες - Τα δύο στρατόπεδα'', Αθήναι 1958 και έχει τίτλο ''Ο Μουχτάρης'' και αποτελεί ένα σημαντικότατο και σπάνιο κομμάτι που καταγράφεται από την ιστορία του χωριού Το χωριό ξεφάντωνε. Πολλά σώματα και κάπου 250 αντάρτες είχαν συγκεντρωθεί μία ηλιόλουστη μέρα του Απρίλη του 1905 στο Κωσταράζι, τότε σωστή αετοφωλιά. Πολλοί νόμιζαν πως πάει το ''Τούρκικο'' και ήρθε το ''Ελληνικό''.

Ενθουσιασμένοι ήταν και οι νεόβγαλτοι αντάρτες.

Ήταν το πρώτο χωριό απ' τα θεσσαλικά σύνορα όπου στάθηκαν ύστερα από ατελείωτες νυχτερινές πορείες και έβλεπαν με πόση λαχτάρα τους υποδέχονταν το πλήθος.

Η Επιτροπή, οι αγγελιοφόροι και οι άλλοι αρμόδιοι του χωριού ήταν στο πόδι.

Εκατό αρνιά ψένονταν στις σούβλες. Θα 'φευγαν όλοι το βράδυ, οι περισσότεροι για το Λέχοβο και έπειτα για τη Δροσοπηγή, το Φλάμπουρο. Απ' εκεί, κάθε σώμα θα τραβούσε για τον προορισμό του, το Βίτσι, τα Κορέστια, το Περιστέρι και το Μορίχοβο. Έπρεπε να 'χουν τα παιδιά για καλό κια για κακό στα σακίδιά τους κρέας, τυρί ψωμί για 24 τουλάχιστο ώρες.

Έγινε και η απαραίτητη δοξολογία. Η εκκλησία της Γέννησης Της Θεοτόκου γέμισε από κόσμο όσο καμιά άλλη φορά. Κωσταραζινοί και Κωσταραζινές, επηβλιτικοί άντρες με χακί στολές και ποδήματα ή με ντουλαμάδες και τσαρούχια, φορτωμένοι όλοι με άρματα, φυσιγκιοθήκες, μερικοί με ασημικά, οι παλαίμαχοι, αποτελούσαν το παράξενο εκκλησίασμα.

Λειτούργησε ο ίδιος ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης. Είχε βγει τη νύχτα με μια βάρκα απ' την Καστοριά, παρ' όλες της αντιρρήσεις της εκεί Επιτροπής. Εκύρηξε και τον θείον λόγο.

Και ήταν ο λόγος του, πολεμικό σάλπισμα. Με μάτια που έβγαζαν σπίθες και πρόσωπο που έλαμπε περισσότερο και από τα χρυσαφικά του, έλεγε:

''Ευλογημένοι οι ερχόμενοι εν ονόματι Κυρίου. Είσθε οι εκλεκτοί στρατιώται του Γένους και της Εκκλησίας, οι ιδανικοί σταυροφόροι της ελευθερίας, οι άσπιλοι λυτρωταί των δεδουλωμένων. Η Παναγία υπέρμαχος στρατηγός είναι μαζί σας.''

Συνέχισε στο ίδιο υψυλό τόνο και είπε:

''Ανεβαπτίσθητε ήδη εις την κολυμβήθραν του Γένους και της θυσίας, εις νέα Σιλωάμ. Όλα τα παραπτώματά σας, τα οποία ως άνθρωποι είχατε, εξαλείφθησαν και διεγράφησαν. Αφίενατι αι αμαρτίαι σας πάσαι παλαιαί και μέλλουσαι.''

Μα ξαφνικά ακούσθηκε η κραυγή ''Τούρκοι, Τούρκοι!!!''.

Το ''καραούλι'' έφερα λαχανιασμένο την είδηση πως ερχόνταν Τούρκοι. Ήταν ένα απόσπασμα από 70-80 κυνηγούς. Η εκκλησία δια μιας άδειασε πατείς με πατώ σε. Οι αντάρτες έτρεξαν να βρουν τα σώματά τους και οι Κωσταραζινοί τα παιδιά τους.

Ο Μητροπολίτης αναγκάσθηκε να κόψει το κήρυγμα. Κατέβηκε απ' τον πρόχειρο θρόνο, έκαμε το σταυρό του, είπε βιαστικά ''Κύριε ελέησον'' και δυνατότερα ''Κύριε, Κύριε, βοήθει ημίν. Γίνου ίλεως και αρωγός'' και βγήκε επίσης έξω.

Ο Βάρδας συζητούσε με τους οπλαρχηγούς και έδινε τις τελευταίες οδηγίες. Γύρισε έπειτα στον Μητροπολίτη.

- Πήραμε την απόφαση μας Σεβασμιώτατε. Δεν είναι δυνατόν να φύγουμε χωρίς να μας ιδούν και να μας πάρουν καταπόδι. Το βουνό είναι γυμνό και όχι μεγάλο. Να κρυφθούμε μέσα στα σπίτια είναι ακόμα λιγότερο δυνατόν. Είμεθα πολλοί. Είναι και οι φωτιές με τ' αρνιά στη σούβλα. Θα τους κτυπήσουμε ξαφνικά και άσχημα μέσα στο χωριό για να τους διαλύσουμε, θα το βάλομε έπειτα στα πόδια, άλλοι για το Βίτσι και άλλοι για το Μουρίκι και το Σνιάτσκο. Και ο Θεός βοηθός. Θα την πάθει το χωριό. Μα τι να γίνει;

- Πού καλά, πολύ ωραία, είπε ο Μητροπολίτης.

Δεν ήταν όμως καθόλου καλά, ούτε ωραία τα πράγματα. Παντού ολόγυρα υπήρχαν στρατιωτικοί σταθμοί και φρουρές. Η Καστοριά δεν ήταν μακριά. Με τις τουφεκιές θα εξορμούσαν πολλά στρατεύματα και το χωριό θα το πλήρωνε πολύ άσχημα.

Τσόντος Βάρδας: Με σας, Σεβασμιώτατε, τι θα γίνει; Αυτό μ' ενοχλεί, ήθελα να πω με στεναχωρεί περισσότερο.

Γερμανός Καραβαγγέλης: Α, για μένα στεναχωρήσθε; Είναι απλούστατο.

Τσόντος Βάρδας: Πως είναι τόσο απλό, Σεβασμιώτατε;

Γερμανός Καραβαγγέλης: Θα ρθω μαζί σας.

Τσόντος Βάρδας: Μαζί μας; Σεις! Είναι δυνατόν;!

Ο Καραβαγγέλης απ' το θάνατο του Μελά έτρεφε τ' όνειρο να βγει στο κλαρί. Μα δεν τον άφηναν. Τώρα έβρισκε την ποθητή ευκαιρία.

- Δεν υπάρχει πλέον άλλη διέξοδος. Έννοια σας, αρχηγε. Βαστούν τα κότσια μου. Είπε απευθυνόμενος στον Βάρδα.

Τσόντος Βάρδας: Και τι θα ειπούν οι Τούρκοι, ''οι Ευρωπαίοι'', το Πατριαρχείον;

Γερμανός Καραβαγγέλης: Αν γυρίσω στην Καστοριά μετά την συμπλοκή, θα φυλακισθώ, θα ρεζιλευθώ κι εγώ στο Πατριαρχείον.

Τσόντος Βάρδας: Και άμα αρχίσει η συμπλοκή;

Γερμανός Καραβαγγέλης: Θα δράξω κι εγώ το τουφέκι. Ξέρω από όπλα. Είμαι κυνηγός.

Τσόντος Βάρδας: Σεβασμιώτατε, με φέρνετε σε δύσκολη θέση. Δεν ξέρω τι να πω. Η ευθύνη είναι μεγάλη. Το πολύ να σας βοηθήσω κι εγώ να φύγετε κάτω στη Θεσσαλία.

Γερμανός Καραβαγγέλης: Αυτό θα το δούμε αργότερα. Είναι ζήτημα του μέλλοντος. Προέχει τώρα η σωτηρία των σωματων. Ξέρω πόσο πολύτιμα είναι και με τι καρδιοχτύπι τα περιμένουν.

Στο μεταξύ, τα σώματα έπιαναν θέσεις μέσα στα σπίτια και πίσω από τους τοίχους ολόγυρα απ' το μεσοχώρι. Θα βρισκαν καλή υποδοχή οι αυτζήδες οι Τούρκοι... Άλλο το ζήτημα αν το χωριό θα περνούσε έπειτα πολύ χειρότερα...

Οι χωρικοί έτρεχαν αλαφιασμένοι. Γυναίκες ζητούσαν τα παιδιά τους. Οι άντρες έβγαζαν έξω παιδιά και ζώα. Τα σπίτια άδειασαν.

Ο Μητροπολίτης είχε απομείνει στην πκατεία έρημος, βαρύς και μόνος. Έβλεπε ότι ο Βάρδας δε έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό για την αρματωλίτικη προσφορά του. Δεν ήταν εύκολο να γίνει ''ιδανικός σταυροφόρος της ελευθερίας''. Άρχισε ν' ανυσυχεί και ν' αμφιβάλει. Ίσως είχε δίκαιο η Επιτροπή που τον ξόρκιζε να μείνει στο γραφείο του.

Πέρασε βιαστικά κείνη τη στιγμή ο Πρόεδρος της Επιτροπής του Κωσταραζίου.

- Που είναι ο παππάς, τον ρώτησε ο Καραβαγγέλης

- Χαθ'κι. Μην παθ' η παπαδιά!

- Και ο μουχτάρης ο Κυρ-Ζήσος;

- Χαθ' κι κι αυτούνος. Ιέχασε σήμερα η μάνα του πιδί. Κι μας χρειάζιτι σήμερα ο γουρσούζης. Ποιός θα καλωσορίσ' τσ' Τούρκους;

Ο Καραβαγγέλης κούνησε το κεφάλι.

- Ετσι πως ήρθαν τα πράγματα! Είτε πάει είτε δεν πάει κανείς... το ίδιο είναι. Στείλε μου τους, σε παρακαλώ, τους θέλω.

- Ου Θιός να βαλ' το χέρι τ'. Μα τι τους χαλεύ'ς Δέσποτα;

- Θέλω ένα καλό τουφέκι με πολλά φυσέκια.

- Τουφέκ; Να σι δώσω το θ'κομ Δέσποτα. Θα καεί που θα καεί μαζί με το σπιτ', είναι λιγάκι σκουριασμένο, μα καλό.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής, πήγε να ξεθάψει το όπλο του που θα γινόταν στάχτη μαζί με το σπίτι του, βρίζοντας το μουχτάρη.

Ο κυρ-Ζήσος, δεν είχε χαθεί, ούτε είχε χάσει την ψυχραιμία του. Κατέβηκε κάτω χαμηλά στην είσοδο του χωριού και μπήκε στο πρώτο ακριανό σπίτι που είχε αδειάσει. Φώναξε δύο γειτόνισσες και τις δασκάλεψε.

Δεν άργησε να προβάλει ο Τούρκος αξιωματικός με τους πρώτους ''κυνηγούς''.

Ο μουχτάρης βγήκε τότε βιαστικός,με ένα μεγάλο μπουκάλι ρακί στα χέρια. Έκαμε πως ξαφνιάστηκε σαν τους αντίκρισε.

- Mπα! Πως βρεθήκατε εδώ μπέη μου; Δεν το πήραμε είδηση, είπε στα τούρκικα του αξιωματικού, τα οποία μιλούσε λόγω ότι είχε δουλέψει για χρόνια στην Πόλη.

- Δεν συνηθίζω να βαράω σάλπιγγα όταν βγαίνω έξω, αποκρίθηκε ο υπολοχαγός.

- Α! Με συγχωρείτε μπέη μου. Καλώς ήρθατε στο χωριό μας, είμαι ο μουχτάρης. Μόνο που διαλέξατε άσχημη μέρα.

- Δεν τη διάλεξα εγώ, σεις μας ξεποδαριάζετε. Τρώτε το ψωμί του Πολυχρονεμένου Σουλτάνου μας και το πατάτε με τους λησταντάρτες σας.

- Λησταντάρτες στο χωριό μας;! Όχι πασά μου, σας γέλασε όποιος σας το 'πε.

- Θέλεις να πεις πως δεν έχουν πατήσει λησταντάρτες στο χωριό;

- Δεν ξέρω πως είναι τα μούτρα τους. Δεν τους έχω ιδεί, σ' το ορκίζομαι.

- Μωρέ σας ξέρω εγώ τι κουμάσι είστε.

- Α! με συγχωρείς, είμαι ζαλισμένος. Πιαστήκαμε και στην κουβέντα, ξέχασα να σας κεράσω. Ορίστε! Πάρτε ένα ποτηράκι ρακί, θα σας κάνει καλό, είσθε κουρασμένοι. Να πιουν και να ξαποστάσουν και οι στρατιώτες, θα ειδοποιήσω αμέσως τους αζάδες και τον παπά.

Ο υπολοχαγός ήπιε ένα ποτηράκι.

- Μα τι συμβαίνει; ρώτησε με απορία. Δεν βλέπω ψυχή στο χωριό. Ερημώθηκε;

- Αχ, πασά μου. Μας βρήκε μεγάλο κακό! Έχομε να θάψουμε σήμερα τρεις νεκρούς.

- Τρεις νεκρούς;

- Άλλους τρεις θάψαμε χθες.

- Τι λέτε; Τόσοι θάνατοι δια μιας σε ένα χωριό;! Από τι πέθαναν;

- Μήπως ξέρουμε και μεις; Έτσι σε λίγες ώρες πάει ο άνθρωπος...

- Αλλάχ, Αλλάχ.

- Στα χέρια του Αλλάχ είμαστε. Τι είναι ο άνθρωπος; Πέθανε σήμερα και ο κουνιάδος μου (είχε πεθάνει πριν πολλά χρόνια). Ήρθα σ' αυτό το σπίτι να πάρω ρακί να μοιράσουμε στην κηδεία. Έτσι έχουμε συνήθεια.

- Είχαν πλησιάσει πολλοί στρατιώτες και άκουγαν με προσοχή τα λόγια του.

- Πάρετε και σεις από ένα ποτηράκι παιδιά, τους είπε. Για την ψυχή του πεθαμένου, κάνει καλό και στην αρρώστια. Όσοι βέβαια πίνετε.

Πήραν όλοι και οι φανατικότεροι μουσουλμάνοι.

- Μα δεν φέρατε γιατρό; ρώτησε ο αξιωματικός. Δεν ειδοποιήσατε την Καστοριά;

- Χτες ξέσπασε το κακό πασά μου, λογαριάζω να κατέβω αύριο στη Καστοριά και να πάω και στο χοκιουμάτι (τη Διοίκηση). Αν θέλει ο Αλλάχ και μ' έχει καλά.

Βγήκαν τότε απ' το σπίτι οι δύο γυναίκες με καρέκλες, που τις έβαλαν κάτω στον ίσκιο ενός δέντρου. Έφεραν και κάμποσους καφέδες.

Ο αξιωματικός κάθισε σε μια καρέκλα σκεπτικός, λίγο παραπέρα τρεις υπαξιωματικοί. Οι στρατιώτες στρώθηκαν καταγής με τα μάτια και τ' αυτιά τεντωμένα στο στόμα του μουχτάρη.

- Δεν πάμε τώρα και μέσα στο χωριό; τους είπε. Να ιδείτε και τους νεκρούς;

- Τι να τους κάμω; δεν είμαι γιατρός.

- Μα να σας φιλέψουμε. Μια που κάματε τόσο κόπο και μας ήρθατε, θα 'ταν ντροπή μας να μείνετε εδώ έξω.

- Όχι, όχι δεν χρειάζεται.

- Το σωστό είναι να 'ρθετε. Έχομε την αρρώστια, μα ο Αλλάχ είναι μεγάλος.

Ο επιλοχίας Σελήμ μπάστσαούς έσκυψε στο αυτί του υπολοχαγού και του είπε: Ανυσηχούν οι νεφέρηδες (στρατιώτες), καλύτερα να φύγουμε γρήγορα.

Γύρισε ο αξιωματικός στον μουχτάρη.

- Για πες μου τώρα καθαρά. Δεν έχετε λησταντάρτες στο χωριό;

- Ποιοι θα ήταν τόσο τρελοί πασά μου, να έρθουν σήμερα στο χωριό με τέτοια φωτιά; Φεύγουν και οι κάτοικοι.

- Φεύγουν; Έφυγαν πολλοί;

- Άδειασαν έως τώρα είκοσι σπίτια. Γι' αυτό δεν βλέπετε κόσμο. Θα είχα φύγει κι εγώ αν δεν ελιχα τον πεθαμένο κουνιάδο.

- Άκου μουχτάρη! Υπογράφεις ότι δεν υπάρχουν λησταντάρτες και ύποπτα ξένα πρόσωπα στο χωριό;

- Και με τα δυο τα χέρια πασά μου!

- Σκέψου καλά. Θα τα μάθουμε. Το χέρι του χακιουμάτι είναι μεγάλο, το λέει και η παροιμία και αλίμονό σου.

- Έννοια σου πασά μου. Ξέρω εγώ την δουλειά μου.

Ο αξιωματικός είχε έτοιμα κάμποσα πανομοιότυπα έγγραφα που έλεγαν:

''Ο υπογεγραμμένος μουχτάρης του χωριού ............................... του Καζά Καστοριάς, ότι δεν υπάρχουν λησταντάρτες ή ύποπτα ξένα πρόσωπα στο χωριό μας ........................... υπευθύνως και εν πλήρη γνώσει των συνεπειών, βεβαιώ και προσυπογράφω.''

Έγραψε στα κενά με το ''καλέμι'' το όνομα του χωριού και ο κυρ Ζήσος, έβαλε ευθύς αδίστακτα την υπογραφή και την μουχταρική σφραγίδα.

- Φεύγετε κιόλας; είπε. Μα κάτι έπρεπε να φάτε, είναι ντροπή να φύγετε έτσι.

- Όχι, όχι, δεν θέλουμε τίποτα.

- Ώρα καλή πασά μου! Να μας ξανάρθετε με το καλό άλλη μέρα!

O μουχτάρης του Κωσταραζίου, (ετυμολογία: μουχταρ στα τούρκικα muhtar) ήταν ο αιρετός δημοτικός ή κοινοτικός υπάλληλος, ο κοινοτάρχης, κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα ήταν ο Ζήσης Ευθυμιάδη και αυτός είναι ο πρωταγωνιστής στο παραπάνω περιστατικό.

https://www.stoxos.gr/2026/10/250.html

OI ΠΙΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟΙ ΦΟΡΟΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ... Στην Αίγυπτο φορολογούσαν τα... ΟΥΡΑ και στην Δυτική Ευρώπη τα... ΓΕΝΙΑ!..

ΣΤΟΧΟΣ Οκτωβρίου 18, 2026

Φόρος εισοδήματος, φόρος ακίνητης περιουσίας, φόρος προστιθέμενης αξίας… φόρος εδώ, φόρος εκεί… φόροι παντού!

Σε μια Ελλάδα που προσπαθεί να ξεφύγει από τη δίνη της οικονομικής κρίσης επιβάλλοντας ολοένα και περισσότερους φόρους σε αυτούς που άλλο δεν αντέχουν… ας γνωρίσουμε μια άλλη, άγνωστη σε εμάς πλευρά των φόρων, όπως παρουσιάστηκαν στην ιστοσελίδα efile.com.

…Ελπίζουμε ότι δε θα βάλουμε ιδέες για καινούριους φόρους στους ιθύνοντες (αν και ικανούς τους έχουμε)!

Ασυνήθιστοι φόροι στην ιστορία:

Στην αρχαία Αίγυπτο, φορολογούνταν ακόμη και το… μαγειρικό λάδι, το οποίο φυσικά αποτελούσε μονοπώλιο του φαραώ!

Κατά τη διάρκεια του 1ου αιώνα μ.Χ. ο ρωμαίος αυτοκράτορας Βεσπασιανός έβαλε φόρο στα… ούρα! Το φόρο πλήρωναν οι αγοραστές/συλλέκτες ούρων. Τα ούρα χρησιμοποιούνταν για διάφορους σκοπούς εκείνη την εποχή, από πλύσιμο ρούχων μέχρι μαύρισμα (άγνωστο το πώς).

Στην αρχαία Ρώμη οι ιδιοκτήτες σκλάβων μπορούσαν να απελευθερώσουν τους σκλάβους τους μετά από μερικά χρόνια ή/και μετά την πληρωμή κάποιου ποσού από την πλευρά των τελευταίων. Η ρωμαϊκή κυβέρνηση επέβαλλε επιπλέον φόρο ελευθερίας στους απελευθερωμένους σκλάβους.

Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είχαν επιβάλλει φόρο στο σαπούνι!

Η χαρτοπαιξία φορολογούνταν μέχρι το 16ο αιώνα. Το 1710 η αγγλική κυβέρνηση αύξησε πάρα πολύ τους φόρους στα χαρτιά και τα ζάρια. Ο συγκεκριμένος φόρος αφαιρέθηκε το 1960.

Το 1660 η Αγγλία επέβαλλε φόρο στα… τζάκια! Ο φόρος αυτός παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1689.

Το 1696 η Αγγλία επέβαλλε ένα φόρο στα τζάμια, φορολογώντας τους ιδιοκτήτες κατοικιών, ανάλογα με τον αριθμό των τζαμιών που είχαν αυτά.

Το 1705, ο ρώσος αυτοκράτορας Πέτρος ο Μέγας εισήγαγε ένα νέο φόρο στα… μούσια, ελπίζοντας να καταφέρει με αυτόν τον τρόπο να πείσει περισσότερους άντρες να ξυρίζουν τις γενειάδες τους, λουκ που είχε υιοθετηθεί στη Δυτική Ευρώπη.

Στη Γαλλία ο φόρος στο αλάτι (gabelle) ήταν μία από τις πολλές ακόμη αιτίες που οδήγησαν στη Γαλλική Επανάσταση.

Στην Αγγλία του 1784 οι πολίτες πλήρωναν φόρο μέχρι και για τα καπέλα! Για να αποφύγουν τη φορολόγηση, οι κατασκευαστές καπέλων σταμάτησαν να αποκαλούν έτσι τις δημιουργίες τους, με αποτέλεσμα να επιβληθεί φορολογία σε οτιδήποτε μπορούσε να φορεθεί στο κεφάλι. Ο φόρος καταργήθηκε το 1811.

Το 1789 οι Άγγλοι εισήγαγαν φόρο και στα κεριά. Οι πολίτες απαγορευόταν να φτιάχνουν τα δικά τους κεριά, εκτός κι αν αποκτούσαν ειδική άδεια και πλήρωναν φόρο για τα κεριά που παρήγαγαν. Ο συγκεκριμένος φόρος καταργήθηκε το 1831.

Λίγα χρόνια μετά, το 1795, επιβλήθηκε φόρος στις αρωματικές πούδρες που οι άντρες και οι γυναίκες έβαζαν στις περούκες τους. Αυτό οδήγησε σε δραματική πτώση στη δημοτικότητα των περουκών.

Το 1885 στον Καναδά επιβλήθηκε φόρος «Κινέζων», σύμφωνα με τον οποίο οι κινέζοι μετανάστες πλήρωναν φόρο για να μπουν στη χώρα. Ο φόρος αυτός παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1923, οπότε απαγορεύθηκε η είσοδος των Κινέζων στη χώρα συνολικά, με μερικές εξαιρέσεις.

Η πόλη Johnstown της Πενσιλβάνια καταστράφηκε από μια φονική πλημμύρα που στοίχισε τη ζωή σε σχεδόν 2.000 ανθρώπους στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1936 μία άλλη πλημμύρα χτύπησε την πόλη. Αυτό οδήγησε στην επιβολή φόρου στο αλκοόλ, με τα έσοδα από τον οποίο θα χρηματοδοτούνταν η ανοικοδόμηση της πόλη. Μέχρι το 1942 είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί πόροι, ωστόσο ο φόρος αυτός παραμένει μέχρι σήμερα, αποδίδοντας στην πολιτεία περίπου 200 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο.

Στη Νέα Υόρκη υπάρχει ειδικός φόρος για τα έτοιμα φαγητά.

Το Μέιν έχει ξεχωριστό φόρο για τα μύρτιλα (blueberries), που αποτελούν πολύτιμη πηγή πόρων για την αμερικανική αυτή πολιτεία.

Στην Αϊόβα, την Πενσιλβάνια και το Νιου Τζέρσεϊ δεν επιβάλλεται φόρος για τις κολοκύθες που προορίζονται για κατανάλωση, αλλά ο φόρος μπαίνει όταν χρησιμοποιούνται ως διακοσμητικά και για να σκαλιστούν.

Το 2005 η πολιτεία του Τεννεσί άρχισε να απαιτεί από τους εμπόρους ναρκωτικών να πληρώνουν ανώνυμα φόρους για τις παράνομες ουσίες που πουλούσαν.

Τα γλυκά που φτιάχνονται με αλεύρι στο Σικάγο φορολογούνται με 1%, ενώ αν δεν περιέχουν αλεύρι με 6,25%.

Τα φρέσκα φρούτα που πωλούνται από αυτόματα μηχανήματα στην Καλιφόρνια υπόκεινται σε φόρο 33%.

Στο Νέο Μεξικό οι υπεραιωνόβιοι δεν πληρώνουν φόρους, αλλά μόνο εφόσον δεν είναι εξαρτώμενοι.

Στη Μινεσότα υπάρχει ειδικός φόρος για τις γούνες.

Η Ιαπωνία επέβαλλε φόρο στο ουίσκι, βάσει του ποσοστού αλκοόλ. Οι παρασκευαστές ουίσκι άρχισαν να αραιώνουν το προϊόν τους με νερό, για να αποφύγουν τη φορολόγηση. Στην Ευρώπη αυτή η πρακτική απαγορεύεται, με αποτέλεσμα το ιαπωνικό ουίσκι να έχει… προβάδισμα στη χώρα του.

apocalypsejohn

https://www.stoxos.gr/2026/10/oi.html