Ημέρα Μνήμης Πεσόντων Πυροσβεστών – Ποιος ήταν ο πρώτος Πυροσβέστης που έπεσε σε ώρα καθήκοντος

ΣΤΟΧΟΣ Νοεμβρίου 12, 2026

Κάθε χρόνο στις 12 Νοεμβρίου τιμώνται οι πεσόντες άνδρες του Πυροσβεστικού Σώματος κατά την εκτέλεση του καθήκοντος.

Η Ημέρα Μνήμης Πεσόντων Πυροσβεστών καθιερώθηκε το 2006 (άρθρο 22 του Ν.3511/2006), σε ανάμνηση του πρώτου νεκρού πυροσβέστη του Πυροσβεστικού Σώματος (ιδρύθηκε το 1930 με πρωτοβουλία του Ελευθερίου Βενιζέλου).

Ήταν ο δόκιμος πυροσβέστης Β’ τάξεως, Κωνσταντίνος Πούλιος, που έχασε τη ζωή του τις πρώτες πρωινές ώρες της 12ης Νοεμβρίου 1942, κατά την προσπάθεια κατάσβεσης πυρκαγιάς σε διώροφο οίκημα στη συνοικία Κουλέ Καφέ της Θεσσαλονίκης.

Εκείνη την ημέρα, ο Κωνσταντίνος Πούλιος μαζί με συναδέλφους του πυροσβέστες εκλήθησαν να σβήσουν μια φωτιά σε ένα φλεγόμενο διώροφο κτίριο στη συνοικία Κουλέ Καφέ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Ήταν μια μεγάλη πυρκαγιά η οποία είχε πάρει διαστάσεις, αλλά οι πυροσβέστες με αυταπάρνηση έδιναν τη μάχη τους. Ο 26χρονος Πούλιος καταπλακώνεται από μέρος του κτιρίου που γκρεμίζεται. Αμεσα ανασύρεται σοβαρά τραυματισμένος από συναδέλφους του, οι οποίοι τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Δυστυχώς δεν τα κατάφερε, καθώς μετά από λίγη ώρα αφήνει την τελευταία του πνοή.

Ο Κωνσταντίνος Πούλιος ήταν ένας ηρωϊκός πυροσβέστης. Είχε γεννηθεί το 1916 στο Πολύδενδρο των Γρεβενών. Στα 23 του κατατάχθηκε στο Πυροσβεστικό Σώμα και ο Πόλεμος του 1940 τον βρίσκει να υπηρετεί στην Πυροσβεστική Υπηρεσία της Θεσσαλονίκη. Ο Κωνσταντίνος Πούλιος άφησε ορφανό το μοναχογιό του που ήταν μόλις 7 μηνών.

Οι συνάδελφοί του συγκέντρωσαν χρήματα για να κάνουν την κηδεία του. Η αναφορά της εποχής έγραφε: «αν η Πολιτεία ενέκρινε τη χορήγηση των εξόδων της κηδείας, αυτά θα δίνονταν στην οικογένεια του φονευθέντος συναδέλφου».

Όλοι οι πεσόντες Πυροσβέστες

Δόκιμος Πυροσβέστης Κων/νος Πούλιος: Έχασε τη ζωή του στις 12 Νοεμβρίου 1942, στην προσπάθεια κατάσβεσης πυρκαγιάς σε διώροφο κτίριο στη Θεσσαλονίκη.

Πυροσβέστης Αναστάσιος Φωτεινόπουλος: Στις 11 Ιανουαρίου 1944 έχασε τη ζωή του κατά τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του Πειραιά όταν συμμετείχε στην κατάσβεση πυρκαγιάς.

Δόκιμος Τεχνίτης Διονύσιος Αναγνωστόπουλος: Του κόπηκε το νήμα της ζωής 21 Ιουλίου 1944, όταν επέβαινε σε πυροσβεστικό όχημα για πυρκαγιά στα Νέα Σφαγεία και προσέκρουσε σε τοίχο.

Πυροσβέστης Αθανάσιος Καπούτσης: «Έσβησε» στις 5 Αυγούστου 1961 σε ατύχημα. Το πυροσβεστικό όχημα, με το οποίο μετέβαινε για την κατάσβεση πυρκαγιάς στο χωριό Αρφαρά έξω από την Καλαμάτα ανετράπη.

Οδηγός Αθανάσιος Παπαγρίβας: Η υπηρεσιακή μοτοσικλέτα με την οποία μετέφερε αξιωματικό του Σώματος για υπηρεσία 20 Σεπτεμβρίου 1961 ανετράπη στους Αμπελόκηπους, πήρε φωτιά, υπέστη καθολικά εγκαύματα και μετά από εννέα ημέρες πέθανε.

Αρχιπυροσβέστης Μπακαλούμας Νικόλαος: Πέθανε στις 28 Μαΐου 1967 στη Ρόδο σε ναυπηγείο, μετά από έκρηξη που σημειώθηκε στο μηχανοστάσιο πλοίου.

Αρχιπυροσβέστης Παναγιώτης Μεζήνης: Σε κατάσβεση πυρκαγιάς στο Κιάτο στις 4 Φεβρουαρίου 1963 έχασε τη ζωή του λόγω ηλεκτροπληξίας.

Αρχιπυροσβέστης Σταύρος Σουρτακιάς: Είχε τραυματιστεί σοβαρά στις 18 Ιουλίου 1962 κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς στην Αθήνα, μεταφέρθηκε στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο, όπου έχασε τη μάχη για τη ζωή λίγο αργότερα.

Δόκιμος Πυροσβέστης Μαγαλιός Νικόλαος: Εφυγε από τη ζωή στις 31 Αυγούστου 1971, όταν το περιπολικό με το οποίο μετέβαινε στην Κερατέα για κατάσβεση πυρκαγιάς, παρεξέκλινε της πορείας του, ανατράπηκε και έπεσε σε χαράδρα.

Υπαρχιπυροσβέστης Πετράκης Σπυρίδων: Πέθανε στις 11 Σεπτεμβρίου 1971 από καθολικά εγκαύματα ύστερα από έκρηξη που σημειώθηκε, κατά τη διάρκεια κατάσβεσης πυρκαγιάς στα Χανιά.

Ανθυποπυραγός Μαρκόπουλος Χρήστος: Του κόπηκε το νήμα της ζωής στη Μυτιλήνη στις 2 Οκτωβρίου 1975 από κατάρρευση φλεγόμενου κτιρίου στην προσπάθειά του να σώσει ένα άτομο που είχε εγκλωβιστεί.

Πυροσβέστης Αστέριος Χαλκιάς: Ο θάνατός του, στις 2 Ιουνίου 1977, ήταν εξαιτίας της ανατροπής του πυροσβεστικού οχήματος που οδηγούσε, επιστρέφοντας από υπηρεσία στο σταθμό που υπηρετούσε, στο αεροδρόμιο Λαρίσης.

Αρχιπυροσβέστης Κούρκουλος Σπυρίδων: Πέθανε κατά τη διάρκεια διάσωσης εγκλωβισμένου σε φρεάτιο, στο χωριό Καστελλάνοι Γύρου Κέρκυρας στις 5 Σεπτεμβρίου 1977.

Πυροσβέστης Καραβασίλης Σάββας: Επαθε σοβαρά εγκαύματα στις 20 Ιουλίου 1982, κατά την κατάσβεση πυρκαγιάς στην περιοχή της Ανθούπολης, στην Πάτρα. Μετά από τέσσερις μέρες, στις 24 Ιουλίου 1982, πέθανε στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Πυροσβέστης Γκαντίνας Γεώργιος: Τραυματίστηκε θανάσιμα κατά την πρόσκρουση λεωφορείου σε πυροσβεστικό όχημα την ώρα που επιχειρούσε κατάσβεση πυρκαγιάς. Πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 1991, στο Νοσοκομείο Τρικάλων.

Υποπυραγός Λεμονίδης Ιωάννης: Σκοτώθηκε στις 20 Μαΐου 1996, κατά τη διάρκεια επιχείρησης διάσωσης αγνοούμενου ατόμου που είχε παρασυρθεί από τα ορμητικά νερά του ποταμού Στρυμόνα στο Στρυμονικό Σερρών.

Πυρονόμος Χειλαδάκης Ιωάννης, Αρχιπύραρχος Τζιβάρας Γεώργιος: Έχασαν τη ζωή τους στις 24 Ιουνίου 1997, σε τροχαίο δυστύχημα, την ώρα που μετέβαιναν με υπηρεσιακό όχημα, για υγειονομική επιθεώρηση στις Πυροσβεστικές Υπηρεσίες της Βόρειας Ελλάδας.

Πυροσβέστης Πέτρος Σπυρόπουλος: Πέθανε στις 24 Απριλίου 1998, στην πυρκαγιά της βιομηχανίας επίπλων SATO, στο Μοσχάτο. Ένα κομμάτι από την οροφή που καίγονταν κατέρρευσε και τον καταπλάκωσε.

Πυροσβέστης Διαβολής Αλέξανδρος, Αρχιπυροσβέστης Μαυραειδής Θεμιστοκλής, Αρχιπυροσβέστης Μαλούκος Δημήτριος, Εθελοντής Πυροσβέστης Καραμολέγκος Δημήτριος: Έχασαν τη ζωή τους στις 22 Ιουλίου 1998 κατά την κατάσβεση δασικής πυρκαγιάς στην περιοχή του Καρέα.

Αρχιπυροσβέστης Νικολάου Νικόλαος, Αρχιπυροσβέστης Ριζόπουλος Ευστάθιος, Πυρονόμος Σταμέλος Σωτήριος:. Έχασαν τη ζωή τους κατά την προσπάθεια κατάσβεσης πυρκαγιάς σε βυτιοφόρο που μετέφερε προπάνιο. Ο θάνατός τους οφειλόταν στην εκδήλωση του φαινομένου BLEVE.

Πυροσβέστης Μπόσινας Ανδρέας, Πυροσβέστης Σκούρτης Παύλος: Ο θάνατός τους σημειώθηκε στις 15 Ιουλίου 1999, στη θέση Κρεμαστός Λαγός στη Βάρη, όταν το πυροσβεστικό όχημα, στο οποίο επέβαιναν εξετράπη της πορείας του.

Εποχικός Πυροσβέστης Καρβουνιάρης Σταύρος, Εποχική Πυροσβέστρια Τασοπούλου Ιωάννα: Έχασαν τη ζωή τους κατά την κατάσβεση δασικής πυρκαγιάς στη Χίο.

Αντιπύραρχος Γκάτσος Ηλίας: Αποδείχθηκε μοιραίος ο τραυματισμός που υπέστη κατά την κατάσβεση δασικής πυρκαγιάς στον Ταΰγετο, στις 14 Ιουνίου 2000. Στις 23 Ιουλίου, ύστερα 37 ημέρες στη μονάδα εντατικής θεραπείας του 401 Στρατιωτικού Νοσοκομείου Αθηνών, έχασε τελικά τη μάχη.

Πυροσβέστης Ιωάννης Κράγιας: Κατά τη διάρκεια κατάσβεσης πυρκαγιάς σε αποθήκη υφασμάτων, στην περιοχή των Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης στις 12 Μαΐου 2001, έχασε τη ζωή του.

Εποχικός Πυροσβέστης Δημόπουλος Σπύρος, 45 ετών: Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες στις 28 Ιουνίου 2001, έχασε τη ζωή του μέσα στην Π.Υ. Μακρακώμης.

Πυρονόμος Κωστάκης Ιωάννης: Τραυματίστηκε θανάσιμα ενώ μετέβαινε σε συμβάν παροχής βοηθείας στις 28 Ιουνίου 2003.

Επιπυραγός Φώτης Αναγνώπουλος: Τραυματίστηκε θανάσιμα στις 9 Αυγούστου 2005 σε κατάσβεση πυρκαγιάς σε ακατοίκητο κτίριο, όταν αποκολλήθηκε ένα μεγάλο κομμάτι από την προεξοχή της στέγης.

Εποχικός Πυροσβέστης Κορομηλάς Νικήτας, Εποχικός ΠυροσβέστηςΤζανάκης Ηρακλής, Εποχικός Πυροσβέστης Μαρκάκης Στυλιανός: Έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια κατάσβεσης δασικής πυρκαγιάς, στην περιοχή Δοξαρό του Ρεθύμνου στις 11 Ιουλίου 2007.

Εποχικός Πυροσβέστης Δούνιας Κωνσταντίνος: Έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια κατάσβεσης δασικής πυρκαγιάς, στην περιοχή της Αρεόπολης Λακωνίας, στις 24 Αυγούστου 2007.

Εποχικός Πυροσβέστης Νιάρχος Αθανάσιος, Εποχικός Πυροσβέστης Δρακόπουλος Ιωάννης, Εποχικός Πυροσβέστης Τζούμας Ανδρέας: Εχασαν τη ζωή τους στην κατάσβεση δασικής πυρκαγιάς, στην περιοχή της Ζαχάρως του νομού Ηλείας, στις 24 Αυγούστου 2007.

Εποχικός Πυροσβέστης Τσώκος Ιωάννης, Εποχικός Πυροσβέστης Γιαπλές Δημήτριος:Έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια κατάσβεσης δασικής πυρκαγιάς στο Μίστρο της Εύβοιας, στις 26 Αυγούστου 2007.

Αρχιπυροσβέστης Γιαννοπουλάκης Κωνσταντίνος: Στις 25 Μαρτίου 2011, το πυροσβεστικό όχημα, στο οποίο επέβαινε, ανετράπη στην περιοχή Άνω Αρχανών, στο Ηράκλειο Κρήτης. Μετά από πολυήμερη νοσηλεία πέθανε στις 20 Αυγούστου 2011.

Αντιπύραρχος Κωνσταντίνος Καστρής: Εχασε τη ζωή του στις 22 Αυγούστου 2011, κατά τη διάρκεια κατάσβεσης δασικής πυρκαγιάς στην περιοχή Βαθύ της Ανατολικής Μάνης στη Λακωνία.

Πυρονόμος Ευαγγέλου Νικόλαος: Του κόπηκε το νήμα της ζωής στις 19 Νοεμβρίου 2011, όταν το πυροσβεστικό όχημα, το οποίο οδηγούσε, ανετράπη σε χορτολιβαδική πυρκαγιά, στην περιοχή της Καλλιθέας στις Πρέσπες του νομού Φλώρινας.

Πυροσβέστης Χαϊδάς Χρήστος: Κατά τη διάρκεια κατάσβεσης δασικής πυρκαγιάς στον Ασπρόπυργο Αττικής, στις 20 Ιουνίου 2012, μεταφέρθηκε άμεσα στο Θριάσιο Νοσοκομείο, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Πυροσβέστης Πενταετούς Υποχρέωσης Παπαθεοδώρου Ηλίας: Σκοτώθηκε σε τροχαίο στις 9 Ιουλίου 2013, όταν κατά τη διάρκεια περιπολίας με υπηρεσιακή μοτοσυκλέτα της ομάδας «Θησέας» του Π.Σ., τραυματίστηκε θανάσιμα σε τροχαίο δυστύχημα, στο 37ο χλμ της Λεωφόρου Αθηνών – Σουνίου.

Αρχιπυροσβέστης Μάντζιος Ματθαίος: Εχασε τη ζωή του στην προσπάθειά του να διασώσει μια γυναίκα 44 ετών, η οποία είχε εγκλωβιστεί σε διαμέρισμα δευτέρου ορόφου πολυκατοικίας στις 12 Σεπτεμβρίου 2014 στο Παλαιό Φάληρο Αττικής.

Πυροσβέστης Πενταετούς Υποχρέωσης Κιτσούκης Αναστάσιος: Κατατάχθηκε στο Πυροσβεστικό Σώμα το 2016 ως Πυροσβέστης Πενταετούς Υποχρέωσης, αλλά δεν κατάφερε να αποφοιτήσει, αφού κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης, στις 31 Μαΐου, αισθάνθηκε αδιαθεσία, μεταφέρθηκε άμεσα στο Θριάσιο Νοσοκομείο όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Πυρονόμος Παπαφιλόπουλος Φώτιος: Εχασε τη ζωή του ενώ βρισκόταν σε υπηρεσία στις 13 Αυγούστου του 2016.

Πυροσβέστης Πενταετούς Υποχρέωσης Πάνος Ευάγγελος. Έχασε τη ζωή του την ώρα του καθήκοντος, στις 14 Αυγούστου του 2016, στη διάρκεια κατάσβεσης σε δασική περιοχή στο Παρόριο Βοιωτίας. Ο άτυχος Πυροσβέστης αισθάνθηκε αδιαθεσία, μεταφέρθηκε άμεσα στο Νοσοκομείο της Λιβαδειάς όπου οι γιατροί διαπίστωσαν το θάνατό του.

Δόκιμος Ανθυποπυραγός Μουζακίτης Αριστείδης: Νοσηλεύονταν από τις 13 Ιουλίου 2017 στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας λόγω σοβαρού τραυματισμού κατά τη διάρκεια κατάσβεσης πυρκαγιάς στην περιοχή Άγιοι Απόστολοι στο Ζευγολατιό Κορινθίας και πέθανε στις 17 Ιουλίου 2017.

Πυρονόμος (13915) Σάββαρης Σάββας Γεννήθηκε το 1974 στα Κάτω Πορόια Σερρών. Κατατάχθηκε στο Πυροσβεστικό Σώμα το 1999 ως δόκιμος Πυροσβέστης και υπηρέτησε στο Πυροσβεστικό Κλιμάκιο Σιδηροκάστρου. Έχασε τη ζωή του, στις 28 Σεπτεμβρίου 2018, κατά τη διάρκεια κατάσβεσης πυρκαγιάς σε καλαμιώνα, στην περιοχή Λιμνοχώρι του δήμου Ηράκλειας στο νομό Σερρών.

Πυρονόμος Τσαλής Δημήτριος Γεννήθηκε στη Ροδόπολη Σερρών το 1974 και κατατάχθηκε στο Πυροσβεστικό Σώμα το 2001. Αποφοίτησε από την Σχολή Αρχιπυροσβεστών με το βαθμό του Αρχιπυροσβέστη το έτος 2008 και προήχθη στο βαθμό του Πυρονόμου το έτος 2017. Έχασε τη ζωή του την 01 Μαρτίου 2019, κατά την διάρκεια κατάσβεσης πυρκαγιάς στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης. Ήταν έγγαμος, πατέρας δύο τέκνων και υπηρετούσε στον 2ο Πυροσβεστικό Σταθμό Θεσσαλονίκης.

Εθελοντής Αρχιπυροσβέστης Πλεξίδας Παναγιώτης Γεννήθηκε το έτος 1993 στο Αγρίνιο Αιτωλοακαρνανίας απέκτησε την ιδιότητα του Εθελοντή Πυροσβέστη το έτος 2011 και προήχθη στο βαθμό του Εθελοντή Αρχιπυροσβέστη το έτος 2020. Στις 06 Σεπτεμβρίου 2020, κατά τη διάρκεια κατάσβεσης δασικής πυρκαγιάς στη θέση Χαραυγή της Τ.Κ. Καινούργιου του Δήμου Αγρινίου, ένιωσε αδιαθεσία και μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ήταν άγαμος και κατά την διάρκεια της θητείας του Υπηρέτησε στην Π.Υ. Αγρινίου και στον Εθελοντικό Πυροσβεστικό Σταθμό Β΄ Τάξης Παραβόλας του Δήμου Αγρινίου.

Πυροσβέστης Πενταετούς Υποχρέωσης Δεσποτόπουλος Γεώργιος Γεννήθηκε το 1980 στον Βόλο. Υπηρέτησε στο Πυροσβεστικό Σώμα ως Πυροσβέστης εποχικής απασχόλησης από το έτος 2007 έως και το 2019 και έλαβε την ιδιότητα του Πυροσβέστη Πενταετούς Υποχρέωσης το έτος 2020. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2020, κατά τη διάρκεια πλύσης οδοστρώματος, στις εργατικές κατοικίες Αλμυρού Βόλου, έχασε τις αισθήσεις του και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Υπηρετούσε στο Πυροσβεστικό Κλιμάκιο Δρυμώνα της Π.Υ. Βόλου και ήταν άγαμος.

Ανθυποπυραγός Ζαφειρόπουλος Ιωάννης O Ανθυποπυραγός Ζαφειρόπουλος Ιωάννης γεννήθηκε το 1975, στην Κολωνία Γερμανίας. Κατατάχτηκε στο Πυροσβεστικό Σώμα το 2001, έλαβε στο βαθμό του Αρχιπυροσβέστη το 2016 και προήχθη στο βαθμό του Ανθυποπυραγού το έτος 2021. Την 1η Φεβρουαρίου 2021, κατά την εκτέλεση περιπολίας για παροχή βοηθείας στον Απαλό Έβρου και ενώ βρισκόταν εκτός του πυροσβεστικού οχήματος, παρασύρθηκε από όγκο νερών και αφού εντοπίστηκε, μεταφέρθηκε στο Π.Γ.Ν. Αλεξανδρούπολης όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Υπηρετούσε στην Πυροσβεστική Υπηρεσία Αλεξανδρούπολης και ήταν πατέρας τριών τέκνων.

Πυροσβέστης Πενταετούς Υποχρέωσης Μπούρας Κανέλλος Γεννήθηκε το 1969 στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και κατατάχθηκε στο Πυροσβεστικό Σώμα αρχικά ως Εποχικός Πυροσβέστης το 2003, ενώ από το 2012 υπηρετούσε ως Πυροσβέστης Πενταετούς Υποχρέωσης στο Πυροσβεστικό Κλιμάκιο Κυπαρισσίας. Ήταν έγγαμος με τρία (3) τέκνα. Απεβίωσε τις βραδινές ώρες της 18ης Ιουνίου 2021 επιστρέφοντας από δασική περιπολία όταν παρασύρθηκε από διερχόμενο όχημα.

Πυρονόμος Χρυσούλης Ματθαίος Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1978 στη Χίο και κατατάχθηκε στο Πυροσβεστικό Σώμα τον Δεκέμβριο του 1999. Υπηρετούσε στο πεζοπόρο της Περιφερειακής Πυροσβεστικής Διοίκησης Βορείου Αιγαίου. Τις πρωινές ώρες της 12ης Ιουλίου 2021, κατά τη διαδικασία συσκευασίας σωλήνων και φύλαξης πυρκαγιάς, στην περιοχή Κατάβαση Χίου, αισθάνθηκε αδιαθεσία και διακομίσθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Χίου όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ήταν έγγαμος και πατέρας δύο παιδιών

https://www.stoxos.gr/2026/11/blog-post_472.html

Η ελληνική γλώσσα είναι ένα τέλειο μαθηματικό δημιούργημα και ιδού οι αποδείξεις

ΣΤΟΧΟΣ Νοεμβρίου 12, 2026

Χτίστηκε πάνω στα μαθηματικά, και αυτό που ελάχιστοι ακόμα ξέρουν είναι ότι κάθε λέξη στην Ελληνική έχει μαθηματικό υπόβαθρο.

Τα γράμματα στην Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα σύμβολα.

Όρθια, ανάποδα με ειδικό τονισμό, αποτελούσαν το σύνολο των 1620 συμβόλων που χρησιμοποιούνταν στην Αρμονία (Μουσική στα Νέο Ελληνικά).

Η πιο σημαντική τους ιδιότητα είναι ότι το κάθε γράμμα έχει μια αριθμητική τιμή/αξία, κάθε γράμμα είναι ένας αριθμός, οπότε κατ επέκταση και κάθε λέξη είναι ένας αριθμός.

Μια τεράστια γνώση κλειδωμένη-κωδικοποιημένη μέσα λέξεις λόγω της μαθηματικών τιμών που έχουν. Ένας από τους Πρωτοπόρους επί του θέματος ήταν ο μέγιστος Πυθαγόρας.

Οι αριθμοί, τα σχήματα, η αρμονία και τα άστρα έχουν κάτι κοινό, έτσι αντίστοιχα τα μαθηματικά (αριθμοί) η γεωμετρία (σχήματα) η αρμονία(μουσική) και η αστρο-νομία (αστήρ=α-χωρίς- στήριγμα + φυσικοί νόμοιπου τα διέπουν) ήταν αδελφές επιστήμες κατά τον Πυθαγόρα, που με την συγκεκριμένη σειρά που αναφέραμε ήταν η σκάλα για την εξέλιξη (=εκ -του- έλικος, DNA) του νου-ψυχής προς τον Δημιουργό.

Έναν Δημιουργό που δημιούργησε βάσει αυτών των τεσσάρων επιστημών. 27 σύμβολα-αριθμοί με αριθμητική αξία συνθέτουν το Ελληνικό Αλφάβητο, 3 ομάδες από 9 σύμβολα-αριθμούς η κάθε ομάδα, με άθροισμα κάθε ομάδας 45, 450, 4.500.

ΑΛΦΑ = 1+30+500+1= 532 =>5+3+2= 10 => 1+0= 1

ΕΝ = 5+50 = 55 => 5+5 = 10 => 1+0= 1

ΟΜΙΚΡΟΝ = 70+40+10+20+100+70+50= 360, όσες και οι μοίρες του κύκλου

Για να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τα νοήματα των εννοιών των λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης πρέπει πρωτίστως να γνωρίζουμε κάποια πράγματα για την ίδια την Ελληνική γλώσσα.

Η αρχαία Ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική η οποία δεν είναι βασισμένη στο ότι κάποιοι απλά καθίσαν και συμφώνησαν να ονομάζουν ένα αντικείμενο «χ» ή «ψ» όπως όλες οι υπόλοιπες στείρες γλώσσες του κόσμου. Η Ελληνική γλώσσα είναι ένα μαθηματικό αριστούργημα το οποίο θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε.

Η αρχή των πάντων είναι το ίδιο το Ελληνικό Αλφάβητο (το οποίο φυσικά δεν το πήραμε από κάποιον άλλον όπως θα δούμε παρακάτω διότι εκ των πραγμάτων δεν γίνεται).

Τα γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου στο σύνολο τους ήταν 33 όσοι και οι σπόνδυλοι, οι 5 τελευταίοι σπόνδυλοι (που παίζουν τον ρόλο της κεραίας) έχουν άμεση σχέση με τον εγκέφαλο και αντιστοιχούν στα 5 τελευταία άρρητα γράμματα τα οποία γνώριζαν μόνο οι ιερείς* ένα από αυτά ήταν η Σώστικα (ή Γαμμάδιον) η οποία στα λατινικά έγινε swstika και οι Ναζί το έκλεψαν και την ονομάσανε Σβάστικα.

Το σύμβολο αυτό είναι του ζωογόνου Ηλίου (Απόλλωνα), οι Ναζί το αντέστρεψαν για να συμβολίσουν το αντίθετο του ζωογόνου Ήλιου, δηλαδή του σκοτεινού θανάτου.

Υπήρχαν ακόμα κάποια γράμματα τα οποία στην πάροδο του χρόνου καταργήθηκαν όπως το Δίγαμμα (F), Κόππα (Q), Στίγμα (S’), Σαμπί (ϡ)

Ο Πυθαγόρας μας ενημερώνει για τα 3 επίπεδα της Ελληνικής γλώσσας τα οποία είναι τα εξής:

1. ομιλών

2. Σημαίνον (α. σήμα, β. σημαινόμενο)

3. Κρύπτον (α. διαστήματα β. κραδασμός γ. λεξάριθμος δ. τονάριθμος)

-Το πρώτο είναι η ομιλία

-Το δεύτερο είναι η σχέση του σήματος με το σημαινόμενο που θα αναλύσουμε παρακάτω

-Το τρίτο είναι το διάστημα (απόσταση & χρόνος), ο κραδασμός (που αφυπνίζει τον εγκέφαλο μέσω ιδιοσυχνοτήτων από τους δημιουργηθέντες παλμούς – Παλλάδα Αθηνά) ο λεξάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με αριθμούς) και ο τονάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με μουσικούς τόνους)

Το κάθε γράμμα αντιστοιχούσε σε έναν αριθμό, αλλά και σε έναν μουσικό τόνο άρα γράμμα=αριθμός=τόνος (μουσικός), πράγμα που φανερώνει ότι στη γλώσσα μας πίσω από τα γράμματα-λέξεις υπάρχουν αριθμοί (λεξάριθμοι) και μουσικοί φθόγγοι (τονάριθμοι).

Οι 4 αδελφές επιστήμες κατά τον Πυθαγόρα ήταν:

1. Αριθμοί (μαθηματικά)

2. Σχήματα (Γεωμετρία)

3. Μουσική (Αρμονία)

4. Αστρονομία

Οι επιστήμες αυτές είναι αλληλένδετες και βρίσκονται η μια μέσα στην άλλην όπως οι Ρωσικές μπαμπούσκες. Συνδυάστε τώρα το αλφάβητο που εσωκλείει αριθμούς και μουσικούς τόνους με τις 4 αυτές επιστήμες.

1. Αστρονομία= αστηρ + νόμος, α-στηρ = αυτό που δεν στηρίζεται, άρα αστρονομία= οι συμπαντικοί νόμοι που διέπουν αυτό που δεν στηρίζεται κάπου, οι οποίοι έχουν να κάνουν με την μουσική (αρμονία), σχήματα (γεωμετρία) αριθμούς (μαθηματικά) και όλα αυτά με τον Αιθέρα ο οποίος περιβάλει τις ουράνιες σφαίρες.

2. Ο Πυθαγόρας άκουγε την αρμονία (μουσική) των ουρανίων Σφαιρών άρα μιλάμε μια γλώσσα η οποία έχει να κάνει με την ροή του σύμπαντος.

Η Ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για Η/Υ λόγω της μαθηματικότητας και μουσικότητας όχι μόνο του Αλφαβήτου-λέξεων, αλλά και των μαθηματικών εννοιών που γεννώνται π.χ. η λέξη ΘΕΣΙΣ γίνεται: συνΘεσις, επίΘεσις, κατάΘεσις, υπόΘεσις, εκΘεσις, πρόσΘεσις, πρόΘεσις, ανάΘεσις, διάΘεσις, αντίΘεσις κτλ κτλ αν τώρα αυτές τις λέξεις τις μεταφράσουμε στα Αγγλικά είναι εντελώς άσχετες μεταξύ τους.

Το ότι δεν γίνεται το Αλφάβητο να είναι αντιγραμμένο από κάπου αλλού φαίνεται από το ότι εν έτη 2300 π.Χ. (με μελέτες της Τζιροπούλου και άλλων και όχι το 800 π.Χ.) ο Όμηρος ήδη έχει στην διάθεση του 6.500.000 πρωτογενής λέξεις (πρώτο πρόσωπο ενεστώτα & ενικού αριθμού) τις οποίες αν τις πολλαπλασιάσουμε Χ72 που είναι οι κλήσεις, θα βγάλουμε ένα τεράστιο αριθμό ο οποίος δεν είναι ο τελικός, διότι μην ξεχνάμε ότι η Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα, ΓΕΝΝΑ.

ΑΝ συγκρίνουμε τώρα π.χ. την Αγγλική γλώσσα που έχει 80.000 λέξεις εκ των οποίων το 80% είναι Ελληνικές όπως μας ενημερώνει το Πανεπιστήμιο της Ουαλίας, και μετρήσουμε ότι αυτή η στείρα γλώσσα εξελίσσεται 1000 χρόνια, μπορούμε αβίαστα να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι ο Όμηρος παραλαμβάνει μια γλώσσα η οποία έχει βάθος στον χρόνο 100.000 π.Χ? 500.000 π.Χ.? ποιος ξέρει…

Όμως η απόλυτη απόδειξη είναι η ίδια η μαθηματικότητα της, η οποία δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα του πλανήτη. Μην ξεχνάμε ακόμα το ότι ο Δημιουργός χρησιμοποιεί μαθηματικά για την δημιουργία, άρα η γλώσσα μας έχει αναγκαστικά σχέση με την πηγή (root-0/1).

Πριν όμως από το «Κρύπτον» υπάρχει το «Σημαίνον», δηλαδή η σύνδεση των λέξεων με τις έννοιες αυτών.

Είπανε νωρίτερα ότι οι ξένες διάλεκτοι ορίστηκαν κατόπιν συμφωνίας, δηλαδή κάποιοι συμφώνησαν ότι το τάδε αντικείμενο θα το ονομάσουν «Χ», κάτι που κάνει τις γλώσσες στείρες, άρα δεν μπορούν να γεννήσουν νέες λέξεις, άρα δεν υπάρχει μαθηματικότητα, άρα δεν δύναται να περιγράψουν νέες έννοιες που υπάρχουν στην φύση, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος εφόσον δεν μπορεί να περιγράψει μέσω των νέων λέξεων καινούριες έννοιες μένει στο σκοτάδι, έτσι οι νευρώνες του εγκεφάλου δεν γεννούν νέους εν αντιθέσει με όσους χρησιμοποιούν την Ελληνική.

Πως θα μπορούσε π.χ. ο Άγγλος ή ο Γάλλος ή ο Χ, Υ με μια λέξη που έχει 10 έννοιες να περιγράψει με ακρίβεια άρα και σαφήνεια μια βαθύτερη έννοια; πόσο μάλλον τις πολλαπλές πλευρές αυτής; δεν μπορεί, να λοιπόν το γιατί όλα ξεκίνησαν εδώ. Το Σημαίνον λοιπόν είναι η σύνδεση του σήματος με το σημαινόμενο, δηλαδή η ίδια η λέξη είναι δημιουργημένη με τέτοιο τρόπο που περιγράφει την έννοια που εσωκλείνει μέσα της.

Παράδειγμα:

Η ονοματοδοσία της λέξης ΚΑΡΥΟΝ (Καρύδι) προέρχεται από μια παρατήρηση της φύσης (όπως όλες οι λέξεις), δηλαδή όταν δυο κερασφόρα ζώα (Κριοί, τράγοι κτλ) τρα.κάρ.ουν με τα κέρ.ατα τους ακούγεται το «κρακ» ή «καρ», ο ήχος αυτός έδωσε το όνομα «κέρας» (κέρατο) το κέρας έδωσε το όνομα κράτα ή κάρα (κεφάλι) και το υποκοριστικό αυτού το Κάρυον (μικρό κεφάλι). το Κάρυον (καρύδι) μοιάζει καταπληκτικά με το ανθρώπινο κεφάλι και το εσωτερικό του με εγκέφαλο.

Το Υ είναι η ρίζα του ρήματος ΥΩ (βρέχω) όπου υπάρχει το Υ υπάρχει κοιλότητα (ή κυρτότητα) δηλαδή θηλυκώνει κάτι, η βροχή (υγρό στοιχείο) μπαίνει (θηλυκώνεται) μέσα στην γη.

Το μουσικό – αριθμητικό αλφάβητο δημιουργεί μουσικο – μαθηματικές λέξεις οι οποίες περιγράφουν αντίστοιχες έννοιες, οι οποίες προέρχονται από την παρατήρηση της φύσεως δηλαδή της Δημιουργίας άρα κατ επέκταση του ίδιου του Δημιουργού, αλλά η ερώτηση είναι πόσες χιλιετίες μπορεί να χρειάστηκαν για να δημιουργηθεί αυτό το τέλειο μαθηματικό σύμπλεγμα που τα γράμματα είναι αριθμοί και συνάμα μουσικοί τόνοι και οι λέξεις δηλαδή το σύνολο των αριθμών και των μουσικών τόνων κρύβουν μέσα τους εκτός από σύνθετες μουσικές αρμονίες, έννοιες οι οποίες δεν είναι καθόλου τυχαίες αλλά κατόπιν εκτενέστατης παρατηρήσεως της φύσης;

Ευλόγως λοιπόν ο Αντισθένης μας υπενθυμίζει «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις»

https://www.stoxos.gr/2026/11/blog-post_4048.html

Φανοκόροι: Οι σκοτεινές μορφές της παλιάς Αθήνας που προστάτευαν κάθε βράδυ τους διαβάτες της...

ΣΤΟΧΟΣ Νοεμβρίου 12, 2026

Όσοι έγραφαν για τις χειμωνιάτικες νύχτες στην Αθήνα μέχρι και τα πρώτα χρόνια του εικοστού αιώνα δεν παρέλειπαν να αναφερθούν και να περιγράψουν το άναμμα των φαναριών του γκαζιού. Τα φανάρια του γκαζιού διαδέχτηκαν τα λαδολύχναρα και τις λάμπες πετρελαίου. Τα κλασικά φανάρια, τοποθετημένα στην κορυφή ενός σιδερένιου στύλου χρησίμευαν ως φάρος για τους ηρωικούς διαβάτες οι οποίοι ριψοκινδύνευαν τις νύχτες στα σοκάκια και τα καλντερίμια των Αθηνών.

Παθητικό το φως των γκαζοφάναρων, με αναιμικό αντιφέγγισμα δεν έφτανε για να φωτίσει τις λακκούβες των δρόμων, όπου έπεφταν οι διαβάτες. Η ύπαρξή τους ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τους φανοκόρους, τους δημοτικούς υπαλλήλους που είχαν την υποχρέωση να ανάβουν τα φανάρια. Αθόρυβες και γοργές σκιές που μόλις σουρούπωνε γλιστρούσαν από γωνιά σε γωνιά, άνοιγαν με το καμάκι τους την κλούβα του γκαζιού και έδιναν τη φλόγα που συντρόφευε τους ελάχιστους περιπατητές. Ο μεγάλος μας πεζογράφος Γεώργιος Δροσίνης, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα την οθωνική περίοδο, περιγράφοντας τα παιδικά του χρόνια αναφέρει ότι «από το ίδιο παράθυρο προσμέναμε κάθε βράδυ μόλις άρχιζε να σκοτεινιάζει να ιδούμε και το άναμμα του μεγάλου κρεμαστού φαναριού του δρόμου».

Οι «σκοτεινές» μορφές των φανοκόρων τα άναβαν σε κάθε γωνιά της πόλης και γλίτωναν τους διαβάτες από τις παγίδες Το σπίτι του Δροσίνη, εκεί που έγραψε το «Τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά». Βρίσκεται στη συμβολή των οδών Αδριανού και Θέσπιδος στην Πλάκα. Ο ποιητής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1859 Πολύ χαρακτηριστική είναι επίσης και η περιγραφή για τη διαδικασία που ακολουθούσε ο φανοκόρος: «Έξω από τα σπίτια μας ψηλά στο πλάι της καμαρωτής εξώπορτας, κρέμονταν ένα μεγάλο φανάρι από μακρύ σιδερένιο κοντάρι καρφωμένο στον τοίχο και κάθε βράδυ ερχόταν και ένας άνθρωπος ψηλός, αμίλητος, κουκουλωμένος σα μάγος του παραμυθιού, μ’ ένα μακρύ σίδερο στα χέρια κι ένα τενεκεδένιο ροΐ γεμάτο λάδι. Με το σίδερο ξεγάντζωσε και κατέβαζε το κοντάρι και αφού γέμιζε το φανάρι λάδι και το καθάριζε με ένα πανί, το άναβε και το ανέβαζε πάλι ψηλά για να φέγγη το δρόμο… »....

mixanitouxronou.gr

https://www.stoxos.gr/2026/11/blog-post_978.html

«Πράσινο φως» για τη δημιουργία Μουσείου Ελιάς στη Μάκρη

Ομόφωνη έγκριση από το Δημοτικό Συμβούλιο Αλεξανδρούπολης – Θα ζητηθεί δωρεάν παραχώρηση χώρου από τον Αγροτικό Ελαιουργικό Συνεταιρισμό

Το πρώτο βήμα για τη δημιουργία «Μουσείου Ελιάς» στη Μάκρη έγινε στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Αλεξανδρούπολης τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου. Το σώμα ενέκρινε ομόφωνα το αίτημα που θα κατατεθεί στον Αγροτικό Ελαιουργικό Συνεταιρισμό Μάκρης.Στήριξη του πολιτιστικού τουρισμού

Στην εισήγησή του, ο Αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων, Γιάννης Ναϊτίδης, τόνισε ότι η ελιά αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ιστορίας και της παράδοσης της περιοχής, καθώς και της τοπικής αγροτικής κληρονομιάς. Όπως ανέφερε, η πρωτοβουλία θα ενισχύσει σημαντικά τον πολιτιστικό τουρισμό, προσελκύοντας επισκέπτες και εκπαιδευτικές δράσεις.

Ο Δήμος θα ζητήσει από τον συνεταιρισμό τη δωρεάν παραχώρηση ακινήτου για είκοσι χρόνια, ώστε να υποβληθεί πρόταση χρηματοδότησης στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Leader.

Όπως είχε γίνει γνωστό, το αίτημα αφορά τη χρήση τμημάτων οικοπέδων και κτιρίων συνολικής έκτασης περίπου 870 τετραγωνικών μέτρων, αποκλειστικά για τη στέγαση και τη λειτουργία του θεματικού μουσείου.

Το Leader είναι ευρωπαϊκή πρωτοβουλία που στοχεύει στη βιώσιμη ανάπτυξη των αγροτικών περιοχών. Στην Ελλάδα υλοποιείται μέσω του Στρατηγικού Σχεδίου της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΣΣ ΚΑΠ) και συνδυάζεται με τη μέθοδο CLLD (Τοπική Ανάπτυξη με Πρωτοβουλία Τοπικών Κοινοτήτων). Προγράμματα έχουν ήδη προχωρήσει και σε άλλες περιοχές της χώρας.

Στη συζήτηση, δημοτικοί σύμβουλοι έθεσαν ερωτήματα για το νομικό πλαίσιο που διέπει τη διάρκεια της παραχώρησης, αλλά και για το αν θα εξασφαλιστεί η συναίνεση του συνεταιρισμού.

Η δημοτική αρχή διευκρίνισε ότι η απόφαση αποτελεί το πρώτο απαραίτητο διαδικαστικό βήμα για την επίσημη υποβολή του αιτήματος, ώστε στη συνέχεια να διεκδικηθούν οι αναγκαίοι πόροι από το Leader.Οι τοποθετήσεις των παρατάξεων

Ο επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης, Σάββας Δευτεραίος, υποστήριξε ότι δεν πρέπει να περιοριστεί η προσπάθεια στο μουσείο, αλλά να στηριχθούν η ελιά και η ελαιοπαραγωγή, καθώς, όπως είπε, ο πρωτογενής τομέας φαίνεται να οδηγείται σε κατάρρευση.

Ο επικεφαλής της παράταξης «Εν Εργώ Μαζί», Δημήτρης Πέτροβιτς, συμφώνησε και υπενθύμισε ότι στο παρελθόν είχαν ξεκινήσει πρωτοβουλίες για την ανάδειξη του Ελαιώνα της Μάκρης ως σημείου αναφοράς.

Όπως σημείωσε, υπάρχουν αιωνόβιες ελιές που αξίζουν αναγνώριση και μπορούν να αποτελέσουν εμβληματικά σημεία του ελαιώνα.

Θετική στάση στο έγχειρημα τήρησαν επίσης η παράταξη «Αρχή» του Σταύρου Σταυράκογλου και ο ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος Χρήστος Γερακόπουλος.Αναμονή του αιτήματος από τον Συνεταιρισμό Μάκρης – Θετικός ο πρόεδρος

Θετικό χαρακτήρισε το βήμα για τη δημιουργία Μουσείου Ελιάς στη Μάκρη ο Πρόεδρος του Αγροτικού Ελαιουργικού Συνεταιρισμού Μάκρης, Δημοσθένης Χατζηνικολάου, μιλώντας στην «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΡΑΚΗ».

Όπως διευκρίνισε, ωστόσο, ο Δήμος Αλεξανδρούπολης δεν έχει ακόμη καταθέσει σχετικό αίτημα.

Μόλις υποβληθεί το αίτημα, θα συγκληθεί το Διοικητικό Συμβούλιο του συνεταιρισμού, το οποίο θα αποφασίσει αν θα παραχωρήσει δωρεάν την έκταση. Πρόκειται για χώρο περίπου 870 τετραγωνικών μέτρων, που βρίσκεται μέσα στους ελαιώνες της περιοχής και στο ελαιοτριβείο.

Αλέξανδρος Κεσανλής

https://elthraki.gr/%cf%80%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%b9%ce%bd%ce%bf-%cf%86%cf%89%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%cf%85/

Τέτρις: Η άγνωστη ιστορία του σοβιετικού παιχνιδιού με το ελληνικό όνομα που κατέκτησε τον κόσμο κατά λάθος

ΣΤΟΧΟΣ Νοεμβρίου 11, 2026

Οπως πολλές από τις μεγαλύτερες ιδέες και εφευρέσεις της ιστορίας έτσι και το πασίγνωστο παιχνίδι τέτρις προέκυψε ουσιαστικά κατά λάθος

Ο Αλεξέι Παζίτνοφ ήταν μηχανικός λογισμικού στη Σοβιετική Ακαδημία Επιστημών στη Μόσχα, επιφορτισμένος με τη δοκιμή ενός νέου τύπου ηλεκτρονικού υπολογιστή, του Electronika 60. Για να το πετύχει αυτό, δημιούργησε ένα απλό παιχνίδι βασισμένο σε ένα παζλ από την παιδική του ηλικία. Με τον τρόπο αυτό ήθελε να διαπιστώσει πόσο ισχυρός ήταν ο υπολογιστής – και παράλληλα να προσφέρει μια πιο διασκεδαστική πλευρά στο εγχείρημά του.

Αυτό που δεν γνώριζε ήταν ότι το παιχνίδι που προέκυψε έμελλε να γίνει ένα από τα μεγαλύτερα, πιο εθιστικά και πιο επιτυχημένα όλων των εποχών.

Ηταν 6 Ιουνίου του 1984 και το τέτρις μόλις ξεκινούσε να γράφει ιστορία.

Ο Παζίτνοφ εμπνεύστηκε από το πεντόμινο, ένα κλασικό επιτραπέζιο παιχνίδι που αποτελείται από όλα τα διαφορετικά σχήματα που μπορούν να γίνουν συνδυάζοντας πέντε τετράγωνα.

Για να απλοποιήσει τα πράγματα, μείωσε τον αριθμό των τετραγώνων σε τέσσερα, μειώνοντας έτσι τον συνολικό αριθμό των πιθανών σχημάτων από 12 σε επτά.

Το παιχνίδι ονομάστηκε τέτρις, από το συνδυασμό του ελληνικής λέξης τέσσερα (σ.σ τέτρα) και το τένις – το αγαπημένο άθλημα του Ρώσου μηχανικού. Ο ίδιος, εξάλλου, «κόλλησε» από την πρώτη στιγμή. «Δεν μπορούσα να σταματήσω να παίζω αυτή την πρωτότυπη έκδοση, επειδή ήταν πολύ εθιστικό να βάζω τα σχήματα μαζί», ανέφερε στο CNN.

Αλλά η δημιουργία ενός βιντεοπαιχνιδιού στη Σοβιετική Ρωσία την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου δεν ήταν εύκολο. Μόνο μέσα από την απόλυτη λαμπρότητα του σχεδιασμού του, το τέτρις μετατράπηκε από ένα περίεργο πρόγραμμα δοκιμών σε ένα παγκόσμιο φαινόμενο.

Ο Αλεξέι Παζίτνοφ, δημιουργός...

Από στόμα σε στόμα

Παρόλο που το τέτρις έγινε αμέσως δημοφιλές μεταξύ των προγραμματιστών που είχαν πρόσβαση σε ένα Electronika 60, το μηχάνημα δεν είχε γραφικές δυνατότητες – και διέθετε λιγότερη μνήμη από τους αριθμητικούς υπολογιστές του σήμερα.

Λαμβάνοντας αιτήματα για δημιουργία μιας έκδοσης του παιχνιδιού για τον IBM PC, έναν πιο διαδεδομένο υπολογιστή με καλύτερα γραφικά, ο Παζίτνοφ ανέθεσε τη δουλειά στον Βαντίμ Γκερασίμοφ, έναν 16χρονο φοιτητή που δούλευε ένα καλοκαίρι στο γραφείο του (σήμερα εργάζεται ως μηχανικός στη Google).

Το παιχνίδι εξαπλώθηκε γρήγορα. «Ηταν σαν μια δασική πυρκαγιά ξύλου. Ολοι στη Σοβιετική Ενωση, που είχαν υπολογιστή, έπαιζαν τέτρις», δήλωσε ο δημιουργός του.

Ο Παζίτνοφ δεν έβγαλε χρήματα από το παιχνίδι, ούτε προτίθετο να το κάνει. Οι ιδέες ανήκαν στο κράτος και η ίδια η έννοια της πώλησης λογισμικού ως προϊόντος ήταν άγνωστη σε αυτόν. Το τέτρις διαδιδόταν από στόμα σε στόμα και οι άνθρωποι το διαμοιράζονταν με αντίγραφα σε δισκέτες.

Στη συνέχεια ο Παζίτνοφ άκουσε φήμες ότι το παιχνίδι μπορεί να έχει διασχίσει σύνορα και να παίζεται σε άλλες χώρες του ανατολικού μπλοκ. Το 1986 έλαβε μήνυμα μέσω τηλετύπου – πρόδρομος της συσκευής φαξ – από τον Ρόμπερτ Στέιν, έναν πωλητή εταιρείας λογισμικού με έδρα το Λονδίνο, την Andromeda.

Ο Στέιν, ο οποίος είχε δει το τέτρις στην Ουγγαρία, ήθελε να εξασφαλίσει τα δικαιώματα για να το πουλήσει ως παιχνίδι ηλεκτρονικών υπολογιστών στη Δύση. Προσέφερε, μάλιστα, σημαντικά χρήματα εκ των προτέρων.

Γνωρίζοντας, όμως, ότι η απευθείας συνεργασία με μια δυτική επιχείρηση θα μπορούσε να τον είχε στείλει στη φυλακή, ακόμα και πριν καν λάβει χρήματα, άρχισε να διερευνά πώς θα μπορούσε να πουλήσει τα δικαιώματα του παιχνιδιού μέσω του κράτους.

Ο Στέιν, ωστόσο, παρερμήνευσε την απάντησή του ως «πράσινο φως» και άρχισε αμέσως να παράγει το παιχνίδι. Ωστόσο, καθώς προετοιμαζόταν να ξεκινήσει, έλαβε ένα άλλο μήνυμα από την Elorg – συντομογραφία για την Electronorgtechnica, τον σοβιετικό οργανισμό που επιβλέπει τις εξαγωγές λογισμικού και υλικού – που τον ενημέρωνε ότι τα δικαιώματα δεν είχαν χορηγηθεί επισήμως και ότι το λανσάρισμά του στην αγορά ήταν παράνομο.

Τελικά, ο Στέιν απέκτησε τα δικαιώματα και το τέτρις κυκλοφόρησε ως εμπορικό παιχνίδι για PC στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ το 1988. Το παιχνίδι τράβηξε την προσοχή χάρη στις σοβιετικές του καταβολές με εικονογραφήσεις που είχαν ως θέμα το Κρεμλίνο και με τους κυριλλικούς χαρακτήρες τους.

Η απογείωση μέσω του Game Boy

Το τέτρις πωλούσε καλά στους υπολογιστές, αλλά τα μεγάλα χρήματα στον τομέα των παιχνιδιών έρχονταν από αλλού: από τις κονσόλες. Ο Χενκ Ρότζερς, ένας Ολλανδός κατασκευαστής βιντεοπαιχνιδιών και επιχειρηματίας που ζει στην Ιαπωνία, ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι το τέτρις ήταν το ιδανικό παιχνίδι για το Game Boy, ένα νέο τότε φορητό σύστημα που κυκλοφόρησε η Νintendo στην Ιαπωνία στις αρχές του 1989.

Η κονσόλα επρόκειτο να λανσαριστεί στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη, και ο Ρότζερς επιχείρησε να πείσει την εταιρεία να διατίθεται ένα αντίγραφο του παιχνιδιού με τη συσκευή, μια κοινή πρακτική εκτός της Ιαπωνίας.

Κάπου εκεί, όμως, συνειδητοποίησε ότι υπήρχαν μισές εταιρίες που ισχυρίζονταν ότι κατέχουν τα δικαιώματα στο παιχνίδι. Ο ίδιος πήγε στη Μόσχα και μια εβδομάδα αργότερα έφυγε με μια υπογεγραμμένη συμφωνία για την εισαγωγή του τέτρις στο Game Boy.

Η έκδοση του Game Boy με το τέτρις πώλησε 35 εκατομμύρια αντίτυπα και βοήθησε την κονσόλα να γίνει μια από τις πιο επιτυχημένες όλων των εποχών. Εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς – συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Παζίτνοφ – ότι αυτή ήταν η καλύτερη έκδοση του τέτρις.

Καθυστερημένα προνόμια

Παρά την επιτυχία του παιχνιδιού, ο Παζίτνοφ εξακολουθούσε να μην βγάζει χρήματα από αυτό.

Ενα νομικό πρόβλημα προκάλεσε διαμάχη μεταξύ της Nintendo και της Atari σχετικά με τα δικαιώματα του τέτρις. Ενας δικαστής αποφάνθηκε υπέρ της Nintendo στα τέλη του 1989 και προκάλεσε ένα τεράστιο χτύπημα στην Atari, που είχε ήδη παράγει εκατοντάδες χιλιάδες άχρηστα αντίγραφα της έκδοσης του παιχνιδιού, με ττίτλο «Τέτρις: Το σοβιετικό παιχνίδι του μυαλού».

Η Nintendo υιοθέτησε μια διαφορετική προσέγγιση, επιλέγοντας το σύνθημα «Από τη Ρωσία με διασκέδαση».

Ο Παζίτνοφ εγκατέλειψε τη Μόσχα για το Σιάτλ το 1991, με τη βοήθεια του φίλου του Χενκ Ρότζερς. Και όταν η συμφωνία του για τα δικαιώματα έληξε το 1995, τελικά άρχισε να καρπώνεται τα προνόμια.

Το 1996, οι δυό τους ίδρυσαν την Tetris Company, η οποία με τη σειρά της εξαγόρασε το 2005 την Elorg – που μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης είχε μετατραπεί από μια κρατική επιχείρηση σε ιδιωτική – αποκτώντας τον απόλυτο έλεγχο όλων των δικαιωμάτων του τέτρις παγκοσμίως.

Η εταιρεία έχει ακόμη κατοχυρώσει τα ονόματα και τα χρώματα του κάθε κομματιού τέτρις- που ονομάζεται επίσημα τετρίμινο.

Το τέτρις αποτέλεσε αντικείμενο πολλών επιστημονικών μελετών. Κάποιος διαπίστωσε ότι το παιχνίδι μπορεί να είναι αποτελεσματικό για την καταπολέμηση της επιθυμίας για φαγητό και ακόμη και ναρκωτικά, ενώ άλλος διαπίστωσε αύξηση του πάχους ορισμένων τμημάτων του εγκεφάλου σε άτομα που έπαιζαν συστηματικά.

Το να παίζει κανείς τέτρις για παρατεταμένες χρονικές περιόδους μπορεί να τον οδηγήσει να ονειρεύεται τα «τουβλάκια» του παιχνιδιού ή να ερμηνεύει τα αντικείμενα του πραγματικού κόσμου ως «τουβλάκια» – ένα φαινόμενο γνωστό ως «αντίκτυπο του τέτρις».

Μέχρι σήμερα, το τέτρις έχει κυκλοφορήσει σε περισσότερες από 65 πλατφόρμες – ένα παγκόσμιο ρεκόρ – με περισσότερα από μισό δισεκατομμύριο downloads σε κινητές συσκευές, σύμφωνα με την Tetris Company. newmoney.gr

https://www.stoxos.gr/2026/11/blog-post_6332.html

Αυτός είναι ο ελληνικός καρπός που μειώνει τριγλυκερίδια, σάκχαρο και χοληστερόλη

ΣΤΟΧΟΣ Νοεμβρίου 11, 2026

Επιστημονική μελέτη που διεξήχθη ανάμεσα σε παχύσαρκους έδειξε πως εκείνοι που κατανάλωναν 53 γρ. φιστίκια Αιγίνης, ως απογευματινό σνακ στο πλαίσιο μιας δίαιτας αδυνατίσματος, είχαν σημαντική μείωση των τριγλυκεριδίων σε αντίθεση με εκείνους που κατανάλωσαν απογευματινό σνακ ίσης θερμιδικής αξίας από κουλούρια πρέτσελ.

Άλλη μελέτη σε υγιείς άνδρες ηλικίας 21-24 ετών έδειξε πως η προσθήκη φιστικιών Αιγίνης στο μοντέλο της μεσογειακής διατροφής βελτίωσε τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, τη λειτουργία του ενδοθηλίου (της «φόδρας» θα λέγαμε των αγγείων), καθώς και παραμέτρους που σχετίζονται με τη φλεγμονή και το οξειδωτικό στρες. Έρευνα του Τούρκου επιστήμονα Kocyigit A. και των συνεργατών του έδειξε πως τα φιστίκια Pistacia Vera βελτιώνουν τα επίπεδα ολικής και «καλής» HDL χοληστερόλης σε υγιείς ενήλικες, ενώ προσδίδουν και σημαντικά αντιοξειδωτικά οφέλη.

Τέλος, μελέτη του Sheridan MJ και των συνεργατών του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η συστηματική κατανάλωση φιστικιών Αιγίνης αυξάνει τα επίπεδα της «καλής» HDL χοληστερόλης, γεγονός άκρως σημαντικό, αν αναλογιστούμε πόσο δύσκολα ανεβαίνουν τα επίπεδα αυτής της λιποπρωτεΐνης με διατροφικές παρεμβάσεις.

Αξίζει να σημειωθεί πως, στην πλειονότητα των επιστημονικών ερευνών, τα φιστίκια Αιγίνης πρωταγωνιστούν ως ψημένα και όχι ωμά. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει πως το ψήσιμο, αν και μειώνει ελαφρά την περιεκτικότητα των φιστικιών σε αντιοξειδωτικά συστατικά, όπως συγκεκριμένες ανθοκυανίνες και φλαβονοειδή, εντούτοις δεν υποβαθμίζει διαθρεπτικά το προϊόν, ώστε να το «απογυμνώσει» από τις ευεργετικές του επιδράσεις.

https://www.stoxos.gr/2026/11/blog-post_489.html

Τρία αγάλματα στην Ελλάδα και οι θρύλοι που τα συνοδεύουν

ΣΤΟΧΟΣ Νοεμβρίου 11, 2026

Τα αξιοθέατα της Ελλάδας τις περισσότερες φορές αποκαλύπτουν πολλά για την ιστορία της χώρας ή πιο συγκεκριμένα κάποιας περιοχής. Κάποια από αυτά έχουν τις ιδιαιτερότητές τους αλλά και θρύλους που τα συνοδεύουν. Όπως συμβαίνει και με τα αγάλματα στην Ελλάδα για τα οποία θα διαβάσετε παρακάτω. Πρόκειται για αγάλματα περισσότερο ή λιγότερο γνωστά τα οποία έχουν τη δική τους ιστορία αλλά και διάφορους θρύλους που συνοδεύουν την ύπαρξή τους.

Το άγαλμα στο ποτάμι της Έρκυνας

Ένα από τα πλέον ξεχωριστά και όχι τόσο γνωστά αγάλματα της Ελλάδας είναι το άγαλμα που ξεπροβάλλει από το ποτάμι της Έρκυνας στα νότια της Λιβαδειάς. Το άγαλμα θεωρείται πώς είναι η νύμφη Έρκυνα. Σύμφωνα με τον μύθο, λοιπόν, που το συνοδεύει, λέγεται ότι η ροή του ποταμού ξεκίνησε κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού της Έρκυνας με τη Περσεφόνη.

Η Έρκυνα, ήταν η Νύμφη του ποταμού και κόρη του Tροφωνίου, φίλη της Περσεφόνης, κόρης της θεάς Δήμητρας, πριν από την απαγωγή της δεύτερης από τον Πλούτωνα. Ο μύθος λέει ότι καθώς τα δύο κορίτσια έπαιζαν με μια χήνα και αλλά κάποια στιγμή αυτή έφυγε και κρύφτηκε μέσα σε μια σπηλιά.

Η Περσεφόνη, λοιπόν, για να τo πιάσει, μετακίνησε την πέτρα που βρισκόταν στην είσοδο και ορμητικό νερό ξεχείλισε. Μία πηγή, λοιπόν, ξεπετάχτηκε από τη γη, η πηγή της Έρκυνας. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, στα νερά της έρχονταν να λουστούν οι πιστοί που ζητούσαν χρησμό από το Μαντείο του Τροφωνίου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

https://www.stoxos.gr/2026/11/blog-post_962.html

ΔΙΑΔΙΔΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ... Η Χίος ελεύθερη...!!! Σαν σήμερα 11 Νοεμβρίου 1912 ο Ελληνικός Στρατός και το Πολεμικό Ναυτικό κάνουν απόβαση στο νησί!

ΣΤΟΧΟΣ Νοεμβρίου 11, 2026

Συγκρότημα του 7ου Συντάγματος Πεζικού, που μεταφέρθηκε με τα ατμόπλοια ""Πατρίς"", ""Σαπφώ"" και ""Εριέττα"", με την υποστήριξη της Μοίρας Ευδρόμων του στόλου, αποβιβάζεται στη θέση Κοντάρι, νότια του λιμανιού της Χίου. Την επόμενη μέρα απελευθερώνει την πόλη της Χίου και συνεχίζει τις επιχειρήσεις προς το εσωτερικό του νησιού, αναγκάζοντας την τουρκική φρουρά, αποτελούμενη από 37 αξιωματικούς και 1.800 οπλίτες, να παραδοθεί στις 21 Δεκεμβρίου 1912."

Η Ελληνική Ιστορία είναι γεμάτη από αγώνες για την απόκτηση ή ανάκτηση ενός πολύτιμου αγαθού για τον άνθρωπο, της Ελευθερίας, για το οποίο θυσιάζει ακόμη και την ίδια του τη ζωή. Αυτό το γνωρίζουν καλά οι Χιώτες, που πλήρωσαν με το αίμα τους την αγάπη τους για τη Λευτεριά το 1822, όταν οι Τούρκοι κατέστρεψαν ολοκληρωτικά το νησί και έσφαξαν τους κατοίκους του. 90 χρόνια αργότερα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και οι Χιώτες αναπνέουν ελεύθεροι. Ήταν η 11η Νοεμβρίου του 1912, ημέρα Κυριακή, εορτή των πολιούχων της Χίου Αγίων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου. Από τότε εορτάζεται και ως ημέρα της απελευθερώσεως από τον τουρκικό ζυγό. Κάθε χρόνο η Χίος ζει αυτές τις ανεπανάληπτες στιγμές, τις υπέροχες, τις ευτυχισμένες, που έρχονται στη μνήμη με τη ζωντάνια του πρόσφατου γεγονότος.

Ήταν η εποχή που τα Βαλκανικά κράτη βρίσκονταν σε πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Ελλάδα, μέσα σε μικρό διάστημα, είχε απελευθερώσει σημαντικό μέρος της Δυτικής Μακεδονίας και είχε καταλάβει τη Θεσσαλονίκη. Το επόμενο βήμα ήταν η απελευθέρωση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Προηγήθηκε η Λέσβος και ακολούθησε η Χίος. Μοίρα ελληνικών πλοίων, ευδρόμων, αντιτορπιλικών και μεταγωγικών, έκανε απόβαση στην περιοχή Κονταρίου, στις παρυφές της πόλης της Χίου, μετά τη δήλωση του στρατιωτικού διοικητή Ζιχνή-βέη, ότι θα υπερασπιστεί το νησί μέχρι εσχάτων.

400 Τούρκοι εμπόδισαν την απόβαση που ξεκίνησε στις 3 και τέταρτο το απόγευμα της 11ης Νοεμβρίου και ολοκληρώθηκε στις 7 το βράδυ της ίδιας μέρας. Η Τουρκική αντίδραση κάμφθηκε σε μικρό διάστημα, μετά το βομβαρδισμό, που δέχτηκαν οι τουρκικές θέσεις από τα πλοία του ελληνικού στόλου, και υποχώρησαν. Κατά τη απόβαση έπεσαν νεκροί οι Εμμ. Ποθητός και Ιω. Χρυσολωράς, πρωτεσίλαοι της Χιακής Ελευθερίας. Οι Τούρκοι οπισθοχώρησαν σε ασφαλέστερα μέρη, περιοχή Καρυών, Μονής Αγίου Μάρκου και Νέας μονής.

Την επόμενη, 12 Νοεμβρίου του 1912, ο ελληνικός στρατός, που είχε διανυκτερεύσει την προηγούμενη στο Κοντάρι, μπήκε στην πόλη, που άνοιξε τις αγκαλιές της να τον δεχθεί μέσα σε έξαλλη χαρά. Πρώτοι – πρώτοι ο Μητροπολίτης Χίου Ιερώνυμος Γοργίας και ο Δήμαρχος Νικόλαος Κουβελάς υποδέχτηκαν τον ελευθερωτή στρατό και τον αρχηγό του, Συνταγματάρχη Νικόλαο Δελαγραμμάτικα. Ο στρατός έστησε τις προφυλακές του στη θέση Άγιος Δημήτριος (των Τσαγκαράδων) και από εκεί επιτηρούσε Καρυές και Μονή Αγίου Μάρκου, όπου είχαν καταφύγει οι Τούρκοι. Ο τουρκικός στρατός ήταν καλά εφοδιασμένος σε τρόφιμα και πολεμοφόδια και τελούσε υπό τις διαταγές του Ζιχνή – βέη, αξιωματικού με αρτιότατη μόρφωση και Ικανότητα, σπουδασμένου στη Γερμανία. Στις 14-11-1912 οι ελληνικές δυνάμεις που βρίσκονταν στις Καρυές επεχείρησαν να απωθήσουν τους Τούρκους από τις ασφαλείς θέσεις που κατείχαν πάνω στην κορυφογραμμή του Αίπους, αλλά απέτυχαν και στις δύο τους προσπάθειες. Τα ξημερώματα της 15-11-1912 άρχισε η επιχείρηση κατάληψης του Αίπους. Το εγχείρημα ήταν δύσκολο. Δυσχερής η ανάβαση. Ευτυχώς οι Τούρκοι αντελήφθησαν τους Έλληνες αργά, όταν πια είχαν φτάσει στην κορυφογραμμή και είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται, προκειμένου να διευκολύνουν και την ανάβαση των άλλων.

Οι φρουροί των τουρκικών προφυλακών αιφνιδιάστηκαν και πολλοί υποχώρησαν. Οι Έλληνες προχώρησαν σε βάθος 500 μ. όπου και παρέμειναν. Δυστυχώς, η διμοιρία των πεζοναυτών με διοικητή το Δεμέστιχα, προήλασε πέραν των θέσεων αυτών. Οι αντίξοες καιρικές συνθήκες, ο ανοιχτός χώρος του οροπεδίου, το μαύρο χρώμα της στολής τους, ο καπνός από τους γκράδες και ο βομβαρδισμός των προχωρημένων θέσεων από τη Μακεδονία δυσχέραιναν την κατάσταση. Ένα άλλο τμήμα πεζοναυτών με τον ανθυποπλοίαρχο Νικ. Ρίτσο κατευθύνθηκε στη θέση Κυμιές, κυρίευσε τη μάντρα, αλλά, κατά την επιχείρηση, πληγώθηκε ο Ρίτσος κατάστηθα, μεταφέρθηκε στο πρόχειρο Νοσοκομείο, που είχε συγκροτηθεί στη Σχολή του Αγίου Γεωργίου Βροντάδου, και εκεί εξέπνευσε ο ήρωας.

Το απόσπασμα του Ρίτσου είχε εκμηδενίσει την τουρκική αντίσταση. Στο άλλο μέτωπο ο Δεμέστιχας αγωνιζόταν με αντικειμενικό στόχο να καταλάβει τα υψώματα της Σελλάδας. Στην προσπάθεια του αυτή εγκλωβίστηκε και αντιμετώπισε τα τουρκικά πυρά και από τις τρείς πλευρές. Κατ' επανάληψη απέκρουσε τις τουρκικές επιθέσεις. Στη συνέχεια, ο αγώνας διεξαγόταν σώμα με σώμα. Στο σημείο αυτό πληγώθηκε θανάσιμα ο δόκιμος σημαιοφόρος Ιω. Παστρικάκης καθώς και ο Δεμέστιχας, που μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο της Χίου, αφού, προηγουμένως, είχε διατάξει υποχώρηση, μια και οι περισσότεροι των πεζοναυτών είχαν σκοτωθεί ή τραυματιστεί. Τελικά, ήρθαν ενισχύσεις και ο εχθρός αναγκάστηκε να υποχωρήσει με μεγάλες απώλειες. Η μάχη συνεχίστηκε μέχρι τη νύχτα. Ο Πέτρος Καρακασσώνης, υπασπιστής του Δελαγραμμάτικα και αφηγητής των ιστορικών γεγονότων, εξέφρασε την άποψη του για την πρωτοβουλία Δεμέστιχα. Σύμφωνα μ' αυτήν, αν δεν έσπευδε ο 9ος λόχος των πεζών, για να διευκολύνει τα πράγματα, τα αποτελέσματα για το άγημα του Δεμέστιχα θα ήταν ολέθρια και μάλιστα για ένα εγχείρημα εντελώς άσκοπο. Στη μάχη του Αίπους οι ελληνικές απώλειες ήταν 7 νεκροί και 62 τραυματίες και οι τουρκικές ανέρχονταν σε 26 νεκρούς και πολλούς τραυματίες.

Στις 16 Νοεμβρίου οι Τούρκοι υποχώρησαν, ενώ οι Έλληνες κατέλαβαν τη θέση Σελλάδα, Στις 18 Νοεμβρίου οι τουρκικές δυνάμεις εξαπέλυσαν επίθεση στις ελληνικές προφυλακές, που ενισχυμένες με εφεδρικές δυνάμεις πρόβαλαν πεισματώδη αντίσταση, που ανάγκασε τους Τούρκους σε υποχώρηση. Τελικά και οι ελληνικές δυνάμεις, με διαταγή του Δελαγραμμάτικα, εγκατέλειψαν το Αίπος και υποχώρησαν στη γραμμή Αρμένη, Κοφινά, Παρθένη, Αγ. Γεωργίου και Λιθίου. Στην απόφαση αυτή βάρυναν τόσο οι αντίξοες καιρικές συνθήκες, με το πολύ κρύο και τη βροχή, που ταλαιπώρησαν αφάνταστα τον ελληνικό στρατό, και κυρίως, η γνώμη του Δελαγραμμάτικα, που έκρινε ότι οι δυνάμεις του ήταν ανεπαρκείς, για να εξουδετερώσουν την πείσμονα τουρκική αντίδραση. Κατόπιν αυτού οι επιχειρήσεις ανεστάλησαν μέχρι της αφίξεως ενισχύσεων.

Την εγκατάλειψη του Αίπους αντελήφθησαν οι Τούρκοι και κατέλαβαν τις νότιες πλαγιές του. Μάλιστα στις 24/11 άνοιξαν πύρ κατά των προφυλακών του Βροντάδου, για να πάρουν άμεση απάντηση από τα πυροβόλα της μοίρας του στόλου και να μην ενοχλήσουν ξανά. Στις 29 Νοεμβρίου ο Ζιχνή-βέης διέταξε γενική επίθεση κατά των ελληνικών προφυλακών και πάλι απωθήθηκαν οι Τούρκοι και υποχώρησαν. Στο μεταξύ, ενισχύθηκαν οι ελληνικές δυνάμεις με την άφιξη εθελοντικών σωμάτων Κρητικών, Ικαρίων και Χιωτών. Οι τελευταίοι είχαν αρχηγό το Γεώργιο Μπουρνιά. Επίσης, δύναμη δύο ταγμάτων, 950 άντρες συνολικά, ήρθαν από τη Μυτιλήνη, εφοδιασμένοι με πυροβόλα και πολυβόλα.

Παρά το γεγονός ότι οι συσχετισμοί ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων είχαν ανατραπεί σημαντικά υπέρ των ελληνικών, ο συνταγματάρχης Δελαγραμμάτικας απέφυγε κάθε επιθετική ενέργεια θεωρώντας ότι οι νέες δυνάμεις δεν ήταν επαρκώς γυμνασμένες και εξ αυτού ήταν απρόθυμος να τις οδηγήσει σε μια πολύνεκρη σύγκρουση. Πίστευε, ότι οι τουρκικές δυνάμεις βρίσκονταν μέσα σ' ένα ασφυκτικό κλοιό που θα τους εξανάγκαζε αργά ή γρήγορα σε παράδοση. Πραγματικά ακολούθησαν διαπραγματεύσεις στις 18 και 19/11 που κατέληξαν σε αποτυχίας.

Μετά το γεγονός αυτό το αμέσως επόμενο βήμα ήταν η εκδήλωση ελληνικής επίθεσης, που προγραμματίστηκε για τις 20 Δεκεμβρίου. Στρατός, στόλος και εθελοντές άρχισαν να σφυροκοπούν ανελέητα τις εχθρικές θέσεις από παντού. Τα πλοία έβαλαν κατά των Αγ. Πατέρων, του Προβατείου, του Αίπους, του Μαρμάρου Καρδαμύλων, του Πιτυούς, της Βολισσού, του Αγ. Ισιδώρου. Το αποτέλεσμα ήταν να σημάνει παντού τουρκική υποχώρηση, ενώ οι Έλληνες προήλαυναν σ' όλα τα μέτωπα.

Ο Ζιχνής, βλέποντας τις δυνάμεις του, που είχαν συγκεντρωθεί στον Κοχλιά, να είναι περικυκλωμένες, ζήτησε να παραδοθεί. Η παράδοση του καθώς και 7 αξιωματικών έγινε στις 8 το βράδυ της 20ης Δεκεμβρίου του 1912 στις Καρυές στον ταγ/ρχη Παπαδημητρίου και συνεχίστηκε στις 9 το πρωί της επομένης με την παράδοση 1,994 οπλιτών και υπαξιωματικών και 37 αξιωματικών. Ακόμη, στα χέρια των Ελλήνων έπεσαν πυροβόλα, πυρομαχικά, τρόφιμα και τηλεφωνικά μηχανήματα. Από τους αιχμαλώτους, οι βαριά τραυματισμένοι μεταφέρθηκαν στον Τσεσμέ, ενώ οι υπόλοιποι, με πλοία, προωθήθηκαν στην Παλιά Ελλάδα. Το πολυάριθμο πλήθος, που παρακολούθησε την επιβίβαση τους, δεν εκτράπηκε ούτε σε χειροδικίες ούτε σε ύβρεις. Στις 26 και 27/12 ο ελληνικός στρατός κατοχής με αρχηγό το Δελαγραμμάτικα αναχώρησε για το μέτωπο της Ηπείρου. Αξίζει, επίσης, να εξαρθεί η δράση των εθελοντικών ομάδων, που έλαβαν ενεργό μέρος στην απελευθέρωση της Χίου, τόσο των προερχόμενων από την Κρήτη και την Ικαρία, όσο των Χιωτών που διέμεναν στο νησί, αλλά και όλων που εγκατέλειψαν τον τόπο διαμονής τους σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αμερική και κατετάγησαν σε εθελοντικά σώματα. Μεγάλη η προσφορά του εθελοντικού λόχου των Καρδαμυλίων, ψυχή του οποίου υπήρξαν ο γιατρός Ηλίας Ασπιώτης και ο Μιχ. Ζολώτας. Το σώμα αυτό, στη μάχη της Γριάς και του Καρφωτού, απέκρουσαν τους Τούρκους. Σημαντικές, επίσης, ήταν οι υπηρεσίες που πρόσφεραν το σώμα των εθελοντών της Βολισσού με το γιατρό Γεώργιο Κοκράνη και το σώμα των Μαστιχοχώρων με αρχηγό τον αρχιμανδρίτη Νεόφυτο Παπαναστασίου.

Αξιόλογη, ακόμη, υπήρξε η συμπαράσταση που προσέφεραν στο μαχόμενο ελληνικό στρατό οι κάτοικοι του Βροντάδου, άντρες και γυναίκες. Οι σπουδαιότερες επιχειρήσεις, κατά την απελευθέρωση της Χίου, διεξήχθησαν στην περιοχή του Αίπους, περιοχή που ανήκε στο Βροντάδο. Οι Βρονταδούσοι χρησίμευαν στο ελληνικό εκστρατευτικό σώμα ως ανιχνευτές, τραυματιοφορείς και ανεφοδιαστές – μεταγωγείς. Αλλά και οι Βρονταδούσαινες προσέφεραν στον τομέα της περίθαλψης και του επισιτισμού. Αξιοθαύμαστο υπήρξε το γεγονός, ότι ο γιατρός Γεώργιος Κ. Πιταούλης, συνεπικουρούμενος και από άλλους ιατρούς και την επιτροπή περίθαλψης, χρησιμοποίησαν, αφού εξόπλισαν επαρκώς το σχολείο του Αγίου Γεωργίου Βροντάδου ως πρόχειρο νοσοκομείο. Τον ελληνικό στρατό συνέδραμαν κάτοικοι της Λαγκάδας, της Συκιάδας και άλλων περιοχών, στις οποίες υπήρχαν ελληνικές δυνάμεις. Και στην πόλη της Χίου εκδηλώθηκε τεράστιο ενδιαφέρον για τον επισιτισμό και την περίθαλψη του στρατού και οργανώθηκε στρατιωτικό Νοσοκομείο με εθελοντική εργασία και προσφορά.

Στο κάλεσμα της πατρίδας υπήρξε, επίσης, πρόθυμη ανταπόκριση από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του Σκυλίτσειου Νοσοκομείου Χίου, καθώς και της ιδιωτικής κλινικής του χειρουργού Ιωάννη Κουντουρά. Παροιμιώδης υπηρξε η φιλοξενία που πρόσφεραν απλοί πολίτες στον ελληνικό στρατό, κάτι που αναγνώρισαν επίσημοι στρατιωτικοί παράγοντες. Μεγάλη υπήρξε, τέλος, η συνδρομή του ιερού κλήρου στον αγώνα, ιδιαίτερα όμως πρέπει να υπογραμμιστεί η δράση του μοναχού της σκήτης του Αγ. Μάρκου Ιγνατίου Παίδα, που, κατ'επανάληψη, κατάφερε να διολισθήσει στις ελληνικές γραμμές και να ενημερώσει το Δελαγραμμάτικα και τον κυβερνήτη της «Μακεδονίας» για τη θέση του εχθρού. Ακόμη, να εξαρθεί η ηρωική δράση του αρχιμανδρίτη π. Ηλία Λίναρη, του αρχιμανδρίτη π. Νεόφυτου Παπαναστασίου, του διάκου της μονής Μυρσινιδίου Μακαρίου και του Καρδαμυλίτη παπά Κ. τσυγγρού.

«Εις αιώνιον μνημόσυνον» παραθέτουμε τα ονόματα των πεσόντων προμάχων της χιακής ελευθερίας κατ'αλφαβητική σειρά. Βελεφριώτης Άγγελος, Βλαδικόπουλος Ιωάννης, Γαλανούδης Ιωάννης, Γανιώτης Γεώργιος, Γύπαρης Στυλιανός, Κακκαβάς Ανδρέας, Καρράς Αντώνιος, Κλήμης Νικόλαος, Κόκκινος Παντελεήμων, Κουζούπης Επαμεινώνδας, Κούκος Γαβριήλ, Κουλτσινιώτης Βασίλειος, Κούρος Νικόλας, Κούτρας Κοσμάς, Κυριακάτος Δημήτριος, Λελουδάκης Ανδρέας, Μανιώτης Γεώργιος, Μανωλάκης Μιχαήλ, Μαρούλης Μιχαήλ, Μαυροβουνιώτης Ι., Μηραλιώτης Ανδρέας, Μιχελής Γεώργιος, Μπενής Βαρδής, Μπιτζάνης Ματθαίος, Νιστάζος Θ., Παπαγεωργίου Ευάγγελος, Παπαδάκης Ιωάννης, Παρασκευάς Ηλίας, Πασίος ή Χαρβάτης, Παστρικάκης Ιωάννης, Πέρρος Γεώργιος, Πιπιλής Σπυρίδων, Ποθητός Εμμανουήλ, Πολίτης Ιωάννης, Ρούσης Δημήτριος, Σιγάλας Γεώργιος, Στάϊκος Βασίλειος, Στυλιανομανώλάκης Ανδρέας, Τριβέλας Κωνσταντίνος, Φουντής Ηλίας, Χαμηλοθώρης Σταύρος, Χανιώτης Γεώργιος, Χρύσης Κλέαρχος, Χρυσολωράς Ιωάννης,

Η Χίος ευγνωμονούσα, από την ημέρα της απελευθέρωσης της και μέχρι σήμερα, την συμπλήρωση της εκατονταετίας του ελεύθερου βίου, δεν έπαυσε να τιμά τη μνήμη των ενδόξων νεκρών με θρησκευτικά μνημόσυνα, δεήσεις, μαθητικές εορταστικές εκδηλώσεις, παρελάσεις, ομιλίες. Το 1929, με δαπάνη του ναού του Αγίου Γεωργίου Βροντάδου, στήθηκε μαρμάρινη στήλη των πεσόντων στο Αίπος, ενώ τα οστά των ηρώων, από το 1954, εναποτέθηκαν σε μαρμάρινη λάρνακα σον πρόναο του ίδιου ναού. Επίσης, στην πλατεία, μπροστά στο ναό, τοποθετήθηκαν οι προτομές των Ρίτσου και Παστρικάκη κι ακόμη, στην περιοχή του Κονταριού, πάνω σε λόφο, στήθηκε προτομή που εικονίζει στρατιώτη του 1912, αφιερωμένη στη μνήμη των πρώτων νεκρών της απόβασης. Τέλος, κάθε χρόνο, ο Φιλοπρόοδος Όμιλος Βροντάδου διοργανώνει λαϊκό ανώμαλο δρόμο στη διαδρομή από το ναό του Αγίου Μακαρίου μέχρι την κορυφή του Αίπους, στη μνήμη της θυσίας των παλικαριών.

Μια ιστορική αναδρομή οδηγεί άφευκτα μια πορεία επίπονη αγώνων και θυσιών στα 100 χρόνια που μεσολάβησαν από την εποποιία των Βαλκανικών Πολέμων του 1912 – 13, αγώνων που παρουσίαζαν εξάρσεις και υφέσεις, ζενίθ και ναδίρ, προκειμένου να διατηρήσει την υπόσταση του, την ελευθερία του και να εργαστεί για την προκοπή του. Στις κρίσιμες εκείνες περιστάσεις φρόντιζε να προτάσσει το συμφέρον του συνόλου έναντι του ατομικού. Η γνώση αυτού του παρελθόντος είναι αναγκαία προϋπόθεση για ένα λαό που επιθυμεί να έχει μέλλον. Και κάτι ακόμη. Ας θυμηθούμε, στις δύσκολες στιγμές που περνά η χώρα, τα λόγια του Προέδρου Κένεντυ «Μη ρωτάτε τι μπορεί η Χώρα σας να κάνει για σας, ρωτήστε τι μπορείτε να κάνετε εσείς για τη Χώρα σας».

Γρηγόριος Δ. Σπανός
Φιλόλογος

https://www.stoxos.gr/2026/11/11-1912_0968363981.html

11 Νοεμβρίου 1912: Η Εθνοσυνέλευση των Σαμίων κηρύσσει την ένωση της Σάμου με την Ελλάδα.

ΣΤΟΧΟΣ Νοεμβρίου 11, 2026

Στις 11 Νοεμβρίου 1912, η Εθνοσυνέλευση των Σαμίων, υπό την ηγεσία του Θεμιστοκλή Σοφούλη, κήρυξε επίσημα την ένωση της Σάμου με την Ελλάδα στο προαύλιο του Ιερού Ναού του Αγίου Σπυρίδωνα στο Βαθύ.

Ο Θεμιστοκλής Σοφούλης ηγήθηκε της επανάστασης και της κήρυξης της ένωσης.

Η οριστική και επίσημη ενσωμάτωση του νησιού στο ελληνικό κράτος ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1913, με την άφιξη του ελληνικού στόλου και του θωρηκτού «Σπέτσαι», ενώ επικυρώθηκε διεθνώς με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου.

Τι προηγήθηκε...

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1912 ο Θεμιστοκλής Σοφούλης , με μια μικρή ομάδα ενόπλων Σαμίων, Κρητών και Ικαριωτών, αποβιβάστηκε στον Όρμο Μαραθοκάμπου, και κηρύσσει την επανάσταση εναντίον του τοπικού ηγεμόνα και της υποτέλειας στην Τουρκία. Εκατοντάδες ένοπλοι εθελοντές σπεύδουν να καταταγούν στους Μυτιληνιούς όπου ο Σοφούλης είχε το αρχηγείο του, το οποίο αργότερα μεταφέρεται στη θέση Ζερβού, ώστε να επιβλέπει ευκολότερα τις επιχειρήσεις εναντίον των Τούρκων.

Οι εξελίξεις πλέον είναι ραγδαίες, οι Τούρκοι καίνε τα σπίτια και τις σοδειές των Σαμίων και άρχισαν οι συγκρούσεις. Η ποιό σφοδρή μάχη ήταν στην περιοχή Μπαϊρακτάρη του Παλαιοκάστρου , που βρίσκονταν το πυροβολικό των Τούρκων, που κράτησε μία ολόκληρη μέρα, με αρκετούς νεκρούς και τραυματίες.

Όμως με παρέμβαση του Άγγλου Πρόξενου στην Σάμο, Λούη Μάρκ, έγινε πενθήμερη ανακωχή, από τις 13 έως 18 Σεπτέμβρη. Στις 19 Σεπτεμβρίου ο Σοφούλης με προκήρυξη επισημαίνει ότι «η μόνη κυρίαρχος και έγκυρος εν τω τόπω εξουσία είναι η επανάστασις». Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις όπου συνθηκολογούν οι Τούρκοι και συμφωνούν να αποχωρήσουν από την Σάμο με εγγυήσεις για την ασφαλή μεταφορά του στρατού στα Μικρασιατικά παράλια. Έτσι, στις 23 Σεπτεμβρίου 1912 ο Τουρκικός στρατός εγκαταλείπουν τη Σάμο.

Σάμιοι επαναστάτες στο Μοναστήρι της Αγίας Ζώνης

Αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων από τη Σάμο

Αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων από τη Σάμο

Μετά από επαφές με τον Ελ.Βενιζέλο στην Αθήνα, ο Σοφούλης επιστρέφει στην Σάμο όπου συγκαλείται έκτακτη Εθνοσυνέλευσης και στις 11 Νοεμβρίου 1912, μπροστά σε πλήθος κόσμου, στο προαύλιο του Αγίου Σπυρίδωνα, ο Σοφούλης με έκδηλη συγκίνηση, κήρυξε την ένωση της Σάμου με την Ελλάδα, στέλνοντας το ψήφισμα της Εθνοσυνέλευσης στον Ελ.Βενιζέλο .

Η απάντηση ήταν θετική αλλά με επιφύλαξη, φοβούμενος τις διπλωματικές περιπλοκές. Στην Σάμο δημιουργείτε προσωρινής κυβέρνησης, με πρόεδρο τον Σοφούλη, μέχρις τις 2 του Μαρτίου 1913 που η Ελληνική Κυβέρνηση στέλνει στη Σάμο, το θωρηκτό «Σπέτσαι», και το εμπορικό «Θεσσαλία» τα οποία αποβιβάζουν δύο λόχους Ελληνικού στρατού που γίνεται δεκτός με εκδηλώσεις ενθουσιασμού από τους Σαμιώτες. Η ενσωμάτωση της Σάμου με την Ελλάδα ήταν πλέον πραγματικότητα.

https://www.stoxos.gr/2026/11/11-1912.html

Γαλλικά πολεμικά πλοία δίπλα στο πλοίο «Abeille Marengo» στην Ανατολική Μεσόγειο...

ΣΤΟΧΟΣ Νοεμβρίου 11, 2026

Την ώρα που το ερευνητικό πλοίο «Abeille Marengo» απέπλευσε από το Ηράκλειο της Κρήτης και κατευθύνεται προς τη θαλάσσια περιοχή όπου θα ξεκινήσει τις εργασίες του, δύο γαλλικά πολεμικά πλοία έχουν αποπλεύσει με αποστολή να βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή των ερευνών και να του παρέχουν συνοδεία.

Το γαλλικό ερευνητικό πλοίο «Abeille Marengo» απέπλευσε το απόγευμα της Τρίτης (10 Νοεμβρίου 2026) από το λιμάνι του Ηρακλείου Κρήτης, συνοδευόμενο από τη διακριτική αλλά σαφή παρουσία γαλλικών πολεμικών πλοίων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η κίνηση αυτή σηματοδοτεί την επανέναρξη των υποθαλάσσιων βυθομετρικών ερευνών για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου (Great Sea Interconnector - GSI).

Σύμφωνα με στρατιωτικές και διπλωματικές πληροφορίες, γαλλικά πολεμικά πλοία έχουν αναπτυχθεί στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η παρουσία αυτή λειτουργεί ως «ασπίδα» προστασίας για το ερευνητικό σκάφος, λειτουργώντας αποτρεπτικά έναντι πιθανών τουρκικών παρενοχλήσεων, καθώς η Άγκυρα έχει εκφράσει τις γνωστές της αντιρρήσεις για το έργο.

Η παρουσία και η συνοδεία των γαλλικών πολεμικών πλοίων στην ευρύτερη περιοχή των ερευνών υπογραμμίζουν τη γεωπολιτική σημασία του έργου, καθώς και την ετοιμότητα προστασίας των ερευνητικών διαδικασιών, δεδομένης της προηγούμενης έντασης που είχε σημειωθεί στην περιοχή. Η έξοδος του πλοίου πραγματοποιήθηκε κανονικά μετά την έκδοση της σχετικής NAVTEX από τον σταθμό Ηρακλείου της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού.

Η αποστολή πολεμικών πλοίων για τη συνοδεία του «Abeille Marengo» αποτελεί μια σαφή επίδειξη ισχύος και υποστήριξης προς την Ελλάδα και την Κύπρο. Το Παρίσι επισημαίνει ότι ένα έργο κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος (PCI), που χρηματοδοτείται από την Ε.Ε., πρέπει να υλοποιηθεί απρόσκοπτα βάσει του Διεθνούς Δικαίου.

Η κίνηση αυτή ευθυγραμμίζεται με την ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία και τη γενικότερη επιδίωξη της Γαλλίας να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ασφάλεια της Μεσογείου.

Η Διαχείριση των Σχέσεων με την Τουρκία

Παρά την επίδειξη ισχύος, η γαλλική ναυτική παρουσία χαρακτηρίζεται ως «διακριτική». Στόχος είναι η αποτροπή και όχι η πρόκληση. Το Παρίσι επιθυμεί να αποφευχθεί μια κλιμάκωση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε στρατιωτική ένταση με μια νατοϊκή σύμμαχο, όπως η Τουρκία.

Η Γαλλία διατηρεί ανοιχτά κανάλια επικοινωνίας με την Άγκυρα για μια σειρά από άλλα κρίσιμα ζητήματα (μεταναστευτικό, Λιβύη, Μέση Ανατολή, εμπόριο).

Επομένως, επιδιώκει η υποστήριξη του GSI να παρουσιάζεται ως προάσπιση της νομιμότητας και των ευρωπαϊκών υποδομών, και όχι ως μια διμερής γαλλοτουρκική αντιπαράθεση.

Η επιτυχία της γαλλικής αποστολής θα κριθεί από το αν θα καταφέρει να ολοκληρώσει τις έρευνες το ερευνητικό πλοίο, χωρίς να διαταραχθούν ανεπανόρθωτα οι ισορροπίες στην περιοχή.

Το πλοίο έχει ως πρώτο σταθμό τη θαλάσσια περιοχή της Καρπάθου. Σε πρώτη φάση, πραγματοποιεί δοκιμές βαθμονόμησης (calibration) των εξελιγμένων οργάνων, των σόναρ και του σεισμικού του εξοπλισμού, προτού ξεκινήσει την πλήρη χαρτογράφηση του πυθμένα για την ασφαλή πόντιση του καλωδίου.

Οι εργασίες αναμένεται να διαρκέσουν αρκετές ημέρες, με τα επιτελεία σε Αθήνα, Λευκωσία και Παρίσι να παρακολουθούν στενά την πορεία του σκάφους και τις κινήσεις στη θαλάσσια περιοχή. entapostagma.gr

https://www.stoxos.gr/2026/11/abeille-marengo_01020087393.html