Σάββατο 29 Αυγούστου 2026
Πού βρίσκεται σήμερα η κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, της οποίας την αποκομιδή σήμερα τιμάμε...
ΣΤΟΧΟΣ Αυγούστου 29, 2026
Όταν ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος αποκεφαλίστηκε από τον Ηρώδη, η Τιμία Κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο όπου και το έκρυψαν στην κατοικία του Ηρώδη. Μετά από πολλά χρόνια, ο Αγιος Ιωάννης φανερώθηκε στο όνειρο δύο μοναχών, οι οποίοι είχαν φύγει για τα Ιεροσόλυμα με σκοπό να προσκυνήσουν το τάφο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, λέγοντάς τους το σημείο όπου βρίσκεται η Τιμία Κεφαλή του.
Οι μοναχοί αυτοί αφού βρήκαν την κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, την παρέδωσαν σε κάποιον για να την μεταφέρει στην πόλη των Εμεσηνών. Όταν αυτός, όμως, πέθανε την κληροδότησε στην αδελφή του.
Και από τότε διαδοχικά περιήλθε σε πολλούς, και κατέληξε στα χέρια κάποιου ιερομονάχου αρειανού που ονομαζόταν Ευστάθιος, ο οποίος έκρυψε την Τιμία Κεφαλή σε ένα σπήλαιο. Από εκεί, μεταφέρθηκε επί Ουάλεντος, στο Παντείχιον της Βιθυνίας ώσπου ο Θεοδόσιος ο Μέγας την ανεκόμισε στο Έβδομο της Κωνσταντινουπόλεως, όπου έχτισε μεγαλόπρεπη Ναό.
Η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου κλάπηκε από την Κωνσταντινούπολη κατά την άλωσή της από τους Σταυροφόρους το 1204. Έτσι, από το 1206 βρίσκεται στην πόλη Αμιένη της βόρειας Γαλλίας, στον περίφημο καθεδρικό της ναό, ο οποίος χτίστηκε ακριβώς για να στεγάσει το άγιο αυτό λείψανο και μάλιστα συγκαταλέγεται στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Τα παρακάτω αποτελούν μετάφραση ενός δημοσιεύματος του ιστολογίου Full of Grace and Truth, όπου παρατίθενται δύο αποσπάσματα από ένα αφιέρωμα του υπέροχου περιοδικού “Road to Emmaus” (Δρόμος προς Εμμαούς), όπου γίνεται λόγος για τις αποδείξεις της γνησιότητας της τιμίας κάρας.
Πρόκειται για μια συνέντευξη με τον π. Νικολά Nikichine, ο οποίος από καιρό ερευνά πολλά από τα φερόμενα λείψανα που έχουν σχέση με την Ορθοδοξία στη Γαλλία και παρουσιάζει στο συγκεκριμένο απόσπασμα από τα συμπεράσματά του. Μεταξύ των κειμηλίων που έχουν περισσότερες ιστορικές αποδείξεις, όπως αναφέρει, είναι η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Αμιένη της Γαλλίας.
“Από το 13ο αιώνα, ο καθεδρικός ναός της Νοτρ Νταμ στην Αμιένη στεγάζει ένα μέρος του κρανίου – τα οστά του προσώπου – του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Αυτό δεν πρέπει να συγχέει αυτούς που γνωρίζουν ότι και το Άγιον Όρος ισχυρίζεται ότι έχει «την κεφαλή του αγίου Ιωάννη» (σημείωση του μεταφραστή: ίσως να εννοεί κάπου αλλού).
Αυτή η ονοματοδοσία είναι μια ευσεβής συνήθεια, γιατί ακόμα κι αν έχετε μόνο ένα μέρος του κεφαλιού ή του χεριού, δεν θα λέγατε, «έχουμε πέντε εκατοστά του κρανίου», θα λέγατε, «έχουμε την κάρα του». Στο Άγιον Όρος έχουν ένα άλλο μέρος του κρανίου, αλλά στην Αμιένη έχουμε τα οστά του προσώπου, και μπορείτε να φανταστείτε ακόμη και την προσωπικότητά του πίσω από αυτά τα λείψανα.”
“RTE: Μπορείτε να μας πείτε τώρα για τα αποδεικτικά στοιχεία για ορισμένα από τα λείψανα που έχετε μελετήσει;
Π/ΝΙΚΟΛΑ: Όλα τα κυριότερα λείψανα που ανέφερα προηγουμένως έχουν βάσιμα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα από πολλές διαφορετικές πηγές, και αυτή η ποικιλία της συνοχής είναι ισχυρό επιχείρημα από μόνο του. Επίσης, μαθαίνοντας την ιστορία αυτών των λειψάνων, εμείς οι Ορθόδοξοι ανακαλύπτουμε μια άλλη άποψη για την ιστορία της δυτικής Εκκλησίας και έναν νέο τρόπο κατανόησης αυτών των ιστορικών γεγονότων.
Για παράδειγμα, η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου αποκτήθηκε κατά τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 (σημείωση του μεταφραστή: από τους λατίνους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, οι οποίοι κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη και άρπαξαν όλους τους θησαυρούς της, π.χ. τα διάφορα πολύτιμα κειμήλια που μεταφέρθηκαν και βρίσκονται έως σήμερα στην Βενετία, το Άγιο Μανδήλιο που σήμερα είναι γνωστό ως η Σινδόνη του Τορίνο, η περίφημη εικόνα της Οδηγήτριας που ζωγραφίστηκε από τον ευαγγελιστή Λουκά και κατέληξε στο Montevergine της Ιταλίας, και άλλα πολλά).
Αυτό ήταν μια μεγάλη τραγωδία για την ανατολική Εκκλησία, αλλά τώρα βλέπουμε τι έχει συμβεί στη Μικρά Ασία, στην Τουρκία, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453 μέχρι σήμερα. Αν το κεφάλι είχε παραμείνει εκεί, θα είχε χαθεί ή καταστραφεί, όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων (όπως συνέβη με πολλά λείψανα), ή μήπως θα ήταν ακόμα προσβάσιμο για προσκύνηση;
Τώρα, αυτό το λείψανο είναι στη Γαλλία, σε έναν πολύ όμορφο καθεδρικό ναό, και είναι δυνατό για τους Ορθόδοξους να το προσκυνήσουν με τον πλέον ανοικτό τρόπο. Η 25η Μαΐου, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, ή η 7η Ιουνίου, σύμφωνα με την αστική ημερολόγιο, είναι η γιορτή της Τρίτης Ευρέσεως της Κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, και σε αυτή τη γιορτή, το 2004, τελέσαμε την Θεία Λειτουργία με αυτό το λείψανο στην αγία τράπεζα. Αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στη σύγχρονη Τουρκία, και αυτό το είδος προβληματισμού αλλάζει την εκτίμησή μας για το ιστορικό γεγονός της μεταφοράς αυτού του λειψάνου στην Αμιένη. Ο Θεός έχει την δική Του πρόνοια.
Ο Θεός επέτρεψε τη μεταφορά αυτών των λειψάνων εδώ, και αυτή η δυτική κοινωνία είναι τα διατηρεί πιστά. Βεβαίως, η Γαλλία περνάει μια περίοδο αποχριστιανοποίησης, αλλά ακόμη βλέπουμε καθημερινή προσκύνηση των λειψάνων αυτών από έναν μικρό αριθμό πιστών χριστιανών. Ένα άλλο πολύ γνωστό παράδειγμα από τον 11ο αιώνα είναι η μεταφορά («μετακομιδή») του λειψάνου του αγίου Νικολάου από τα Μύρα της Λυκίας (και αυτή βρίσκεται σήμερα στην Τουρκία) στο Μπάρι στην Ιταλία. Στην ακολουθία που είναι αφιερωμένη σε αυτό το γεγονός, λέμε «Δεν ήταν χρήσιμο στα μάτια του Θεού αυτά τα πολύτιμα λείψανα να παραμένουν αδρανή στην έρημο της Λυκίας.» [*** Βλ. την σημείωση παρακάτω] Εμείς οι Ορθόδοξοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε ευλαβικά την πρόνοια του Θεού, η οποία εκδηλώνεται σε αυτό.
Αυτή η συνεχής προσκύνηση από ακόμη και μια μειοψηφία Γάλλων πιστών είναι ένα από τα πνευματικά επιχειρήματα για τη γνησιότητά τους. Σε κάθε περίπτωση που έχω μελετήσει, έχω βρει ντόπιους που πιστεύουν, και ακαδημαϊκούς μελετητές που έχουν έγγραφα, ιστορικά βιβλία, και αρχεία που παρουσιάζουν τα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν τη γνησιότητα του λειψάνου. Βεβαίως, αυτοί οι άνθρωποι είναι λίγοι σε αριθμό.
Ο μεγάλος αριθμός των Γάλλων ρωμαιοκαθολικών όχι μόνο δεν γνωρίζουν τίποτα για τα δικούς τους ιερούς τόπους, αλλά και δεν ενδιαφέρονται και πολύ για αυτά. Αυτό δεν είναι δικό τους φταίξιμο – αυτοί οι ίδιοι είναι θύματα των αντι-χριστιανικών, αντι-εκκλησιαστικών, και αντι-λειψανικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Δυστυχώς, κάθε αδύναμο σημείο της ιστορίας της δυτικής Εκκλησίας (σημείωση του μεταφραστή: δηλαδή του Παπισμού) μεγεθύνεται με σκοπό να γενικεύσει την εντύπωση της αδυναμίας της Εκκλησίας συλλήβδην. Οι ρωμαιοκαθολικοί είχαν τις αποτυχίες τους, και η ευπιστία των απλών ανθρώπων γινόταν ενίοτε αντικείμενο εκμετάλλευσης από κακούς κληρικούς για το κέρδος, αλλά και πάλι, όταν μελετάτε την ιστορία των μεγάλων λειψάνων, δεν μένει χώρος για αυτές τις απλοϊκές αντιρρήσεις.
Αντιθέτως, έχουμε πολύ κατηγορηματικά και ισχυρά επιχειρήματα. Μπορούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα της κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στην Αμιένη, η οποία, ανατομικά, είναι ένα οστό του προσώπου χωρίς το σαγόνι. Συγχρόνως, μια εκκλησία στην επισκοπή του Βερντέν (σημείωση του μεταφραστή: άλλη πόλη της Γαλλίας) είχαν, όπως φημιζόταν, το σαγόνι του Αγίου Ιωάννη. Μια επιτροπή συστήθηκε για να εξετάσει τα δύο κειμήλια, και στην προκειμένη περίπτωση, το σαγόνι στο Βερντέν αποδείχθηκε ότι ήταν ενός άλλου ανθρώπου, μετά τον δέκατο αιώνα, αλλά τα συμπεράσματα της ίδιας επιτροπής σχετικά με τα λείψανα του αγίου Ιωάννη στην Αμιένη ήταν εκπληκτικά.
Το οστό της Αμιένης όχι μόνο έχει χρονολογία από τον πρώτο ως τον τρίτο αιώνα μετά Χριστόν, αλλά και αυτό το κομμάτι του κρανίου προσδιορίστηκε ότι ήταν ενός άνδρα μεσογειακής καταγωγής, ηλικίας από 30 μέχρι 45, και επιπλέον υπήρχε μια αρχαία τρύπα που προκλήθηκε από ένα αιχμηρό εργαλείο, ακριβώς στο κάτω μέρος του μετώπου. Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, γνωρίζουμε ότι μετά τον αποκεφαλισμό του, η Ηρωδιάδα μαχαίρωσε το κεφάλι με το μαχαίρι της ως εκδίκηση για την καταγγελία εκ μέρους του του παράνομου γάμου της με τον Ηρώδη.
Αν και αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό για τους επιστημονικούς εξεταστές, έχουμε πράγματι αυτό το επιχείρημα από τη δική μας παράδοση, μαζί με άλλα ιστορικά και ανθρωπολογικά επιχειρήματα για τη γνησιότητα του λειψάνου του.
Στην ιστορία των μεγάλων κειμηλίων, έχουμε σχεδόν πάντα αυτή την επιστημονική και πνευματική ταύτιση. Για παράδειγμα, στην ιστορία της Σινδόνης του Τορίνου, η ιστορική τεκμηρίωση δεν είναι πολύ πειστική, αλλά τα πιο εντυπωσιακά επιχειρήματα προέρχονται από την επιστημονική πλευρά, τα πορίσματα των οποίων έχουν συνεχώς αναθεωρηθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. (σημείωση του μεταφραστή: Τα τελευταία χρόνια έχουν εντοπιστεί και η πληθώρα των ιστορικών τεκμηρίων σχετικά με την αγία Σινδόνη, εκτός από τα επιστημονικά! Μπορείτε να διαβάσετε για την θύελλα των συγκλονιστικών στοιχείων σε διάφορα βιβλία, όπως για παράδειγμα στα άψογα “The Crucifixion of Jesus: A Forensic Inquiry” του ιατροδικαστή Frederick Zugibe και το “Holy Faces, Secret Places” του ιστορικού ερευνητή Ian Wilson. Το ένα εστιάζει κυρίως στις αποδείξεις που αφορούν στις φυσικές επιστήμες, ενώ το άλλο στις ιστορικές.)
Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, είχαμε αυτό που ονομάστηκε «Καθολική Αναγέννηση» στη Γαλλία. Η πρωτόγονη και άξεστη λογικοκρατία και η κριτική των επαναστατών και των Προτεσταντών που προσπαθούσαν να δυσφημίσουν τα λείψανα ώθησαν τους Ρωμαιοκαθολικούς να εξερευνήσουν τις ιστορίες αυτών των αντικειμένων. Μελέτησαν, έκαναν αρχαιολογικές έρευνες, και έφτασαν σε ένα υψηλότερο επίπεδο αντικειμενικής επιχειρηματολογίας υπέρ της γνησιότητας πολλών από αυτά τα λείψανα που ήταν γνωστά από πριν. Όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στη χριστιανική Ανατολή, έχουμε ακόμη πολλά έγγραφα που δεν έχουν ερευνηθεί, εξαιτίας των γλωσσικών φραγμών, την αρχαιότητας, και της έλλειψης πρόσβασης.
Καθώς συνεχίζουμε να μελετάμε, βρίσκουμε με τον καιρό ακόμη περισσότερα επιχειρήματα υπέρ της γνησιότητας, αλλά η άποψή μου είναι ότι η λογική διερεύνηση δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί επαρκή απόδειξη. Περιορίζεται από την φύση της λογικοκρατίας. Το βασικό επιχείρημα για εμάς είναι το επιχείρημα της πίστης μας. Δεν είναι το γεγονός ότι αυτό το λείψανο, αυτό το κόκαλο, είναι πραγματικά από από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή με κάποιον τρόπο να επηρεάζει τη σύγχρονη ζωή μας, το προσωπικό μας πεπρωμένο. Γνωρίζουμε από την ιστορία της Εκκλησίας ότι, αν αυτό λείψανο είναι από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, τότε έχουμε μια μεγαλύτερη εγγύηση ότι η αδύναμη προσευχή μας θα έχει περισσότερα αποτελέσματα εδώ από ό, τι σε άλλο τόπο.
Το σημείο όπου θέλουμε να καταλήξουμε είναι να δείξουμε ότι δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και χρήσιμο να προσευχόμαστε μπροστά σε άγια λείψανα. Έχουμε αρκετά στοιχεία που να δείχνουν ότι υποστηρίζουν την προσευχή μας. Ο Θεός και οι άγιοι οι ίδιοι μάς δίνουν αρκετά επιχειρήματα. Ωστόσο, ακόμη και αν καλώ προσκυνητές σε αυτά τα ιερά μέρη, προσωπικά, δεν τολμώ να επιβάλω αυτό το σέβας ως μια βεβαιότητα. Μόνο το σύνολο της Εκκλησίας μπορεί να το εξουσιοδοτήσει αυτό. […]“
Όταν ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος αποκεφαλίστηκε από τον Ηρώδη, η Τιμία Κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο όπου και το έκρυψαν στην κατοικία του Ηρώδη. Μετά από πολλά χρόνια, ο Αγιος Ιωάννης φανερώθηκε στο όνειρο δύο μοναχών, οι οποίοι είχαν φύγει για τα Ιεροσόλυμα με σκοπό να προσκυνήσουν το τάφο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, λέγοντάς τους το σημείο όπου βρίσκεται η Τιμία Κεφαλή του.
Οι μοναχοί αυτοί αφού βρήκαν την κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, την παρέδωσαν σε κάποιον για να την μεταφέρει στην πόλη των Εμεσηνών. Όταν αυτός, όμως, πέθανε την κληροδότησε στην αδελφή του.
Και από τότε διαδοχικά περιήλθε σε πολλούς, και κατέληξε στα χέρια κάποιου ιερομονάχου αρειανού που ονομαζόταν Ευστάθιος, ο οποίος έκρυψε την Τιμία Κεφαλή σε ένα σπήλαιο. Από εκεί, μεταφέρθηκε επί Ουάλεντος, στο Παντείχιον της Βιθυνίας ώσπου ο Θεοδόσιος ο Μέγας την ανεκόμισε στο Έβδομο της Κωνσταντινουπόλεως, όπου έχτισε μεγαλόπρεπη Ναό.
Η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου κλάπηκε από την Κωνσταντινούπολη κατά την άλωσή της από τους Σταυροφόρους το 1204. Έτσι, από το 1206 βρίσκεται στην πόλη Αμιένη της βόρειας Γαλλίας, στον περίφημο καθεδρικό της ναό, ο οποίος χτίστηκε ακριβώς για να στεγάσει το άγιο αυτό λείψανο και μάλιστα συγκαταλέγεται στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Τα παρακάτω αποτελούν μετάφραση ενός δημοσιεύματος του ιστολογίου Full of Grace and Truth, όπου παρατίθενται δύο αποσπάσματα από ένα αφιέρωμα του υπέροχου περιοδικού “Road to Emmaus” (Δρόμος προς Εμμαούς), όπου γίνεται λόγος για τις αποδείξεις της γνησιότητας της τιμίας κάρας.
Πρόκειται για μια συνέντευξη με τον π. Νικολά Nikichine, ο οποίος από καιρό ερευνά πολλά από τα φερόμενα λείψανα που έχουν σχέση με την Ορθοδοξία στη Γαλλία και παρουσιάζει στο συγκεκριμένο απόσπασμα από τα συμπεράσματά του. Μεταξύ των κειμηλίων που έχουν περισσότερες ιστορικές αποδείξεις, όπως αναφέρει, είναι η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Αμιένη της Γαλλίας.
“Από το 13ο αιώνα, ο καθεδρικός ναός της Νοτρ Νταμ στην Αμιένη στεγάζει ένα μέρος του κρανίου – τα οστά του προσώπου – του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Αυτό δεν πρέπει να συγχέει αυτούς που γνωρίζουν ότι και το Άγιον Όρος ισχυρίζεται ότι έχει «την κεφαλή του αγίου Ιωάννη» (σημείωση του μεταφραστή: ίσως να εννοεί κάπου αλλού).
Αυτή η ονοματοδοσία είναι μια ευσεβής συνήθεια, γιατί ακόμα κι αν έχετε μόνο ένα μέρος του κεφαλιού ή του χεριού, δεν θα λέγατε, «έχουμε πέντε εκατοστά του κρανίου», θα λέγατε, «έχουμε την κάρα του». Στο Άγιον Όρος έχουν ένα άλλο μέρος του κρανίου, αλλά στην Αμιένη έχουμε τα οστά του προσώπου, και μπορείτε να φανταστείτε ακόμη και την προσωπικότητά του πίσω από αυτά τα λείψανα.”
“RTE: Μπορείτε να μας πείτε τώρα για τα αποδεικτικά στοιχεία για ορισμένα από τα λείψανα που έχετε μελετήσει;
Π/ΝΙΚΟΛΑ: Όλα τα κυριότερα λείψανα που ανέφερα προηγουμένως έχουν βάσιμα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα από πολλές διαφορετικές πηγές, και αυτή η ποικιλία της συνοχής είναι ισχυρό επιχείρημα από μόνο του. Επίσης, μαθαίνοντας την ιστορία αυτών των λειψάνων, εμείς οι Ορθόδοξοι ανακαλύπτουμε μια άλλη άποψη για την ιστορία της δυτικής Εκκλησίας και έναν νέο τρόπο κατανόησης αυτών των ιστορικών γεγονότων.
Για παράδειγμα, η κεφαλή του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου αποκτήθηκε κατά τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204 (σημείωση του μεταφραστή: από τους λατίνους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, οι οποίοι κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη και άρπαξαν όλους τους θησαυρούς της, π.χ. τα διάφορα πολύτιμα κειμήλια που μεταφέρθηκαν και βρίσκονται έως σήμερα στην Βενετία, το Άγιο Μανδήλιο που σήμερα είναι γνωστό ως η Σινδόνη του Τορίνο, η περίφημη εικόνα της Οδηγήτριας που ζωγραφίστηκε από τον ευαγγελιστή Λουκά και κατέληξε στο Montevergine της Ιταλίας, και άλλα πολλά).
Αυτό ήταν μια μεγάλη τραγωδία για την ανατολική Εκκλησία, αλλά τώρα βλέπουμε τι έχει συμβεί στη Μικρά Ασία, στην Τουρκία, από την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453 μέχρι σήμερα. Αν το κεφάλι είχε παραμείνει εκεί, θα είχε χαθεί ή καταστραφεί, όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων (όπως συνέβη με πολλά λείψανα), ή μήπως θα ήταν ακόμα προσβάσιμο για προσκύνηση;
Τώρα, αυτό το λείψανο είναι στη Γαλλία, σε έναν πολύ όμορφο καθεδρικό ναό, και είναι δυνατό για τους Ορθόδοξους να το προσκυνήσουν με τον πλέον ανοικτό τρόπο. Η 25η Μαΐου, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, ή η 7η Ιουνίου, σύμφωνα με την αστική ημερολόγιο, είναι η γιορτή της Τρίτης Ευρέσεως της Κεφαλής του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, και σε αυτή τη γιορτή, το 2004, τελέσαμε την Θεία Λειτουργία με αυτό το λείψανο στην αγία τράπεζα. Αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στη σύγχρονη Τουρκία, και αυτό το είδος προβληματισμού αλλάζει την εκτίμησή μας για το ιστορικό γεγονός της μεταφοράς αυτού του λειψάνου στην Αμιένη. Ο Θεός έχει την δική Του πρόνοια.
Ο Θεός επέτρεψε τη μεταφορά αυτών των λειψάνων εδώ, και αυτή η δυτική κοινωνία είναι τα διατηρεί πιστά. Βεβαίως, η Γαλλία περνάει μια περίοδο αποχριστιανοποίησης, αλλά ακόμη βλέπουμε καθημερινή προσκύνηση των λειψάνων αυτών από έναν μικρό αριθμό πιστών χριστιανών. Ένα άλλο πολύ γνωστό παράδειγμα από τον 11ο αιώνα είναι η μεταφορά («μετακομιδή») του λειψάνου του αγίου Νικολάου από τα Μύρα της Λυκίας (και αυτή βρίσκεται σήμερα στην Τουρκία) στο Μπάρι στην Ιταλία. Στην ακολουθία που είναι αφιερωμένη σε αυτό το γεγονός, λέμε «Δεν ήταν χρήσιμο στα μάτια του Θεού αυτά τα πολύτιμα λείψανα να παραμένουν αδρανή στην έρημο της Λυκίας.» [*** Βλ. την σημείωση παρακάτω] Εμείς οι Ορθόδοξοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε ευλαβικά την πρόνοια του Θεού, η οποία εκδηλώνεται σε αυτό.
Αυτή η συνεχής προσκύνηση από ακόμη και μια μειοψηφία Γάλλων πιστών είναι ένα από τα πνευματικά επιχειρήματα για τη γνησιότητά τους. Σε κάθε περίπτωση που έχω μελετήσει, έχω βρει ντόπιους που πιστεύουν, και ακαδημαϊκούς μελετητές που έχουν έγγραφα, ιστορικά βιβλία, και αρχεία που παρουσιάζουν τα ιστορικά και επιστημονικά επιχειρήματα που αποδεικνύουν τη γνησιότητα του λειψάνου. Βεβαίως, αυτοί οι άνθρωποι είναι λίγοι σε αριθμό.
Ο μεγάλος αριθμός των Γάλλων ρωμαιοκαθολικών όχι μόνο δεν γνωρίζουν τίποτα για τα δικούς τους ιερούς τόπους, αλλά και δεν ενδιαφέρονται και πολύ για αυτά. Αυτό δεν είναι δικό τους φταίξιμο – αυτοί οι ίδιοι είναι θύματα των αντι-χριστιανικών, αντι-εκκλησιαστικών, και αντι-λειψανικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Δυστυχώς, κάθε αδύναμο σημείο της ιστορίας της δυτικής Εκκλησίας (σημείωση του μεταφραστή: δηλαδή του Παπισμού) μεγεθύνεται με σκοπό να γενικεύσει την εντύπωση της αδυναμίας της Εκκλησίας συλλήβδην. Οι ρωμαιοκαθολικοί είχαν τις αποτυχίες τους, και η ευπιστία των απλών ανθρώπων γινόταν ενίοτε αντικείμενο εκμετάλλευσης από κακούς κληρικούς για το κέρδος, αλλά και πάλι, όταν μελετάτε την ιστορία των μεγάλων λειψάνων, δεν μένει χώρος για αυτές τις απλοϊκές αντιρρήσεις.
Αντιθέτως, έχουμε πολύ κατηγορηματικά και ισχυρά επιχειρήματα. Μπορούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα της κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στην Αμιένη, η οποία, ανατομικά, είναι ένα οστό του προσώπου χωρίς το σαγόνι. Συγχρόνως, μια εκκλησία στην επισκοπή του Βερντέν (σημείωση του μεταφραστή: άλλη πόλη της Γαλλίας) είχαν, όπως φημιζόταν, το σαγόνι του Αγίου Ιωάννη. Μια επιτροπή συστήθηκε για να εξετάσει τα δύο κειμήλια, και στην προκειμένη περίπτωση, το σαγόνι στο Βερντέν αποδείχθηκε ότι ήταν ενός άλλου ανθρώπου, μετά τον δέκατο αιώνα, αλλά τα συμπεράσματα της ίδιας επιτροπής σχετικά με τα λείψανα του αγίου Ιωάννη στην Αμιένη ήταν εκπληκτικά.
Το οστό της Αμιένης όχι μόνο έχει χρονολογία από τον πρώτο ως τον τρίτο αιώνα μετά Χριστόν, αλλά και αυτό το κομμάτι του κρανίου προσδιορίστηκε ότι ήταν ενός άνδρα μεσογειακής καταγωγής, ηλικίας από 30 μέχρι 45, και επιπλέον υπήρχε μια αρχαία τρύπα που προκλήθηκε από ένα αιχμηρό εργαλείο, ακριβώς στο κάτω μέρος του μετώπου. Σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση, γνωρίζουμε ότι μετά τον αποκεφαλισμό του, η Ηρωδιάδα μαχαίρωσε το κεφάλι με το μαχαίρι της ως εκδίκηση για την καταγγελία εκ μέρους του του παράνομου γάμου της με τον Ηρώδη.
Αν και αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό για τους επιστημονικούς εξεταστές, έχουμε πράγματι αυτό το επιχείρημα από τη δική μας παράδοση, μαζί με άλλα ιστορικά και ανθρωπολογικά επιχειρήματα για τη γνησιότητα του λειψάνου του.
Στην ιστορία των μεγάλων κειμηλίων, έχουμε σχεδόν πάντα αυτή την επιστημονική και πνευματική ταύτιση. Για παράδειγμα, στην ιστορία της Σινδόνης του Τορίνου, η ιστορική τεκμηρίωση δεν είναι πολύ πειστική, αλλά τα πιο εντυπωσιακά επιχειρήματα προέρχονται από την επιστημονική πλευρά, τα πορίσματα των οποίων έχουν συνεχώς αναθεωρηθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. (σημείωση του μεταφραστή: Τα τελευταία χρόνια έχουν εντοπιστεί και η πληθώρα των ιστορικών τεκμηρίων σχετικά με την αγία Σινδόνη, εκτός από τα επιστημονικά! Μπορείτε να διαβάσετε για την θύελλα των συγκλονιστικών στοιχείων σε διάφορα βιβλία, όπως για παράδειγμα στα άψογα “The Crucifixion of Jesus: A Forensic Inquiry” του ιατροδικαστή Frederick Zugibe και το “Holy Faces, Secret Places” του ιστορικού ερευνητή Ian Wilson. Το ένα εστιάζει κυρίως στις αποδείξεις που αφορούν στις φυσικές επιστήμες, ενώ το άλλο στις ιστορικές.)
Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, είχαμε αυτό που ονομάστηκε «Καθολική Αναγέννηση» στη Γαλλία. Η πρωτόγονη και άξεστη λογικοκρατία και η κριτική των επαναστατών και των Προτεσταντών που προσπαθούσαν να δυσφημίσουν τα λείψανα ώθησαν τους Ρωμαιοκαθολικούς να εξερευνήσουν τις ιστορίες αυτών των αντικειμένων. Μελέτησαν, έκαναν αρχαιολογικές έρευνες, και έφτασαν σε ένα υψηλότερο επίπεδο αντικειμενικής επιχειρηματολογίας υπέρ της γνησιότητας πολλών από αυτά τα λείψανα που ήταν γνωστά από πριν. Όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στη χριστιανική Ανατολή, έχουμε ακόμη πολλά έγγραφα που δεν έχουν ερευνηθεί, εξαιτίας των γλωσσικών φραγμών, την αρχαιότητας, και της έλλειψης πρόσβασης.
Καθώς συνεχίζουμε να μελετάμε, βρίσκουμε με τον καιρό ακόμη περισσότερα επιχειρήματα υπέρ της γνησιότητας, αλλά η άποψή μου είναι ότι η λογική διερεύνηση δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί επαρκή απόδειξη. Περιορίζεται από την φύση της λογικοκρατίας. Το βασικό επιχείρημα για εμάς είναι το επιχείρημα της πίστης μας. Δεν είναι το γεγονός ότι αυτό το λείψανο, αυτό το κόκαλο, είναι πραγματικά από από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή με κάποιον τρόπο να επηρεάζει τη σύγχρονη ζωή μας, το προσωπικό μας πεπρωμένο. Γνωρίζουμε από την ιστορία της Εκκλησίας ότι, αν αυτό λείψανο είναι από τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, τότε έχουμε μια μεγαλύτερη εγγύηση ότι η αδύναμη προσευχή μας θα έχει περισσότερα αποτελέσματα εδώ από ό, τι σε άλλο τόπο.
Το σημείο όπου θέλουμε να καταλήξουμε είναι να δείξουμε ότι δεν είναι μόνο εφικτό, αλλά και χρήσιμο να προσευχόμαστε μπροστά σε άγια λείψανα. Έχουμε αρκετά στοιχεία που να δείχνουν ότι υποστηρίζουν την προσευχή μας. Ο Θεός και οι άγιοι οι ίδιοι μάς δίνουν αρκετά επιχειρήματα. Ωστόσο, ακόμη και αν καλώ προσκυνητές σε αυτά τα ιερά μέρη, προσωπικά, δεν τολμώ να επιβάλω αυτό το σέβας ως μια βεβαιότητα. Μόνο το σύνολο της Εκκλησίας μπορεί να το εξουσιοδοτήσει αυτό. […]“
ΟΡΙΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΜΦΥΛΙΟΣ... Η Οργανωμένη Επιδρομή του εχθρικού ΣΛΑΒΙΣΜΟΥ κατά της ΕΛΛΑΔΟΣ!
ΣΤΟΧΟΣ Αυγούστου 29, 2026
Ο συμμοριτοπόλεμος – το τέλος του οποίου σφραγίστηκε στον Γράμμο και στο Βίτσι στα τέλη Αυγούστου 1949- υπήρξε η κορύφωση της κομμουνιστικής ανταρσίας, ο «Τρίτος Γύρος», που ξεκίνησε στις 31 Μαρτίου 1946, με επίθεση συμμοριτών στον Σταθμό Χωροφυλακής Λιτοχώρου. Επρόκειτο για την πιο οργανωμένη επιδρομή του σλαβισμού για την υποδούλωση της Μακεδονίας και της Θράκης μας.
Ασφαλώς, δεν υπήρχε περίπτωση το ΚΚΕ να ξεκινήσει τον συμμοριτοπόλεμο χωρίς, όχι απλώς και μόνον την άδεια, αλλά και την εντολή του «Μεγάλου Στάλιν».
Ο οποίος, ενεθάρρυνε την ανταρσία μέσω του Τίτο, με σκοπό τον διαμελισμό της Ελλάδος, με την δημιουργία ξεχωριστού κομμουνιστικού κράτους στην Βόρειο Ελλάδα (στα πρότυπα της Βορείου και Νοτίου Κορέας, της Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας κ.τ.λ.), το οποίο θα παρέδιδε μετά στον Τίτο ως δώρο, για να το ενσωματώσει αυτός στην «Ομόσπονδη Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Η Βουλγαρία θα ελάμβανε ως δώρο την Θράκη, για να έχει την πολυπόθητη έξοδο στο Αιγαίο. Η δε Αλβανία, θα ελάμβανε ως δώρο την Ήπειρο! Σε περίπτωση αποτυχίας του στόχου αυτού, και πάλι θα ήταν κερδισμένος, αφού θα είχε πετύχει αντιπερισπασμό στην Ελλάδα για να μπορέσει να ολοκληρώσει τις κατακτήσεις του στην Ανατολική Ευρώπη.
Για τον καθοριστικό ρόλο του Τίτο, έγραψε ο τότε Γ.Γ. του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης: «Η πολιτική μας θα έπρεπε να ’ναι τέτοια, ώστε φαινομενικά να είναι αμυντική. Χωρίς, όμως, να εξασφαλίσουμε τα νώτα μας τότε, δεν μπορούσαμε ν’ αρχίσουμε. Και στις συνθήκες του ’46 εξασφάλιση νώτων σήμαινε πρώτα απ’ όλα και κυρίως Γιουγκοσλαβία ευνοϊκά για μας διατεθειμένη» («Δέκα χρόνια πάλης»). Ο ίδιος πάλι, έγραψε στο βιβλίο του «Καινούργια Κατάσταση-Καινούργια Καθήκοντα»: «Ο Τίτο και η κλίκα του μας υπεσχέθησαν την πιο πλατειά βοήθεια. Αυτό έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην απόφασή μας να προχωρήσουμε στην οργάνωση της ένοπλης πάλης».
Ιδού και ο στόχος του Τίτο, όπως κατεγράφη σε δημόσια ομιλία του στα Σκόπια, την 11η Οκτωβρίου 1945:«Υπάρχουν, όμως, σήμερα Μακεδόνες έξω από την Νοτιοσλαβική Μακεδονία. Είναι οι αδερφοί μας της Μακεδονίας του Αιγαίου, για τις τύχες των οποίων δεν είναι δυνατόν να αδιαφορήσουμε». Και συμπλήρωσε ο στενός του συνεργάτης Βουκμάνοβιτς (γνωστός ως «Τέμπο»): «Είτε το θέλουν οι Έλληνες είτε όχι, η Μακεδονία θα γίνει αυτόνομο κράτος και θα υπαχθεί στο Γιουγκοσλαβικό Ομόσπονδο κράτος. Αν οι Έλληνες δεν το θελήσουν αυτό ειρηνικά, θα το πετύχουμε δια των όπλων». Επιβεβαιώνει, στο βιβλίο του «Αναμνήσεις», ο Γ. Ιωαννίδης, εκ των πρωταγωνιστών της κομμουνιστικής ανταρσίας, τους πραγματικούς σκοπούς των συμμοριτών: «Ο Τίτο χρησιμοποίησε αποκλειστικά τους αντάρτες του ΚΚΕ για δικούς του επεκτατικούς σκοπούς, για την προώθηση των γιουγκοσλαβικών βλέψεων στην ελληνική Μακεδονία».
Μάλιστα, το 1947, ενεκρίθη από την 3η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ το διαβόητο σχέδιο «Λίμνες», που προέβλεπε την δημιουργία κομμουνιστικού κράτους στην Βόρειο Ελλάδα, με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη, το οποίο θα ενσωματωνόταν στην Γιουγκοσλαβία!
Ιδού και η σχετική απόφαση της 4ης Ολομελείας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που συνήλθε στις 28-29/07/1948: «Η Ελλάδα είναι κράτος ιμπεριαλιστικό και κατέκτησε δια της βίας ολόκληρες περιφέρειες κατοικημένες από άλλες εθνότητες. Το ΚΚΕ διακηρύττει εν ονόματι των βασικών αρχών του μπολσεβικισμού για την Μακεδονία και τη Θράκη, το σύνθημα του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης μέχρι πλήρους αποχωρισμού από το Ελληνικό κράτος, του δικαιώματος για μια ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη και υποστηρίζει δραστήρια την επαναστατική πάλη του πληθυσμού των περιφερειών αυτών για την εθνική τους απελευθέρωση» («ΚΚΕ- Τα Επίσημα Κείμενα, τόμος 3ος).
Μερικούς μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1949, συνήλθε εκ νέου η Κ.Ε. του ΚΚΕ (5η Ολομέλεια) κι έλαβε την εξής απόφαση: «Στη Βόρεια Ελλάδα ο Μακεδονικός (Σλαβομακεδονικός) λαός τα ’δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν τον θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποκτήσει». Αυτά τα κατάπτυστα κείμενα, τα οποία ισχύουν μέχρι σήμερα μιας και δεν έχουν αποκηρυχθεί από το ΚΚΕ, θα κυνηγούν τους «Έλληνες» κομμουνιστές εις τον αιώνα τον άπαντα! Κι όχι μόνο του ΚΚΕ, αλλά και τους υπολοίπους «διαδόχους» (ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ), διότι μέχρι το 1968 το ΚΚΕ ήτο ενιαίο κόμμα.
Το τέλος του συμμοριτισμού, γράφτηκε με ανεξίτηλο μελάνι, τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου 1949, στον Γράμμο και στο Βίτσι, με την μεγάλη νίκη του Εθνικού Στρατού. Οι ηττημένοι συμμορίτες, κατέφυγαν στις διάφορες χώρες του παραπετάσματος και επέστρεψαν νικητές και τροπαιούχοι το 1974.
Τι θα γινόταν εάν επικρατούσαν οι συμμορίτες; Να αναφέρουμε περιληπτικά: Η Μακεδονία θα ήτο επαρχία των Σκοπίων, η Θράκη της Βουλγαρίας και η Ήπειρος της Αλβανίας. Εκατοντάδες χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια Έλληνες, θα εξοντώνονταν στα ελληνικά «Γκουλάγκ». Σε κάθε περίπτωση, η κομμουνιστική περιπέτεια θα κατέρρεε το 1990 και εκατομμύρια ρακένδυτοι και πειναλέοι Έλληνες θα εγκατέλειπαν την ρημαγμένη πατρίδα και θα λαθρομετανάστευαν στις χώρες της Δύσεως, όπου θα ζούσαν κυνηγημένοι κάνοντας δουλειές του ποδαριού. Οι δε Ελληνίδες, θα κατέληγαν στα μπαρ και στους κακόφημους οίκους των ευρωπαϊκών πρωτευουσών. Με λίγα λόγια, θα ήμασταν οι Αλβανοί της Ευρώπης!
Αιωνία, λοιπόν, τιμή και δόξα αξίζει σ’ αυτούς που πολέμησαν για την ελευθερία και την ακεραιότητα της Πατρίδος. ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
Γεώργιος Δημητρακόπουλος
Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026
ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ με το 666 και τον Αντίχριστο... αν έχουμε μέσα μας το Χριστό, δεν μπορεί σε τίποτα να μας πειράξει...
ΣΤΟΧΟΣ Αυγούστου 28, 2026
Με ρώτησε ο γέροντας Πορφύριος: «Για πες μου, παιδί μου, τί λέει ο γέροντας Αιμιλιανός (Σιμωνοπετρίτης) για το 666 και τον αντίχριστο;»
Του λέω: «Γέροντα, μας είπε σε μια σύναξη να μην ανησυχούμε. Εμείς να ενδιαφερόμαστε να έχουμε μια ζωντανή σχέση με τον Χριστό και του αντιχρίστου να μην του δίνουμε πολύ σημασία, γιατί εκείνος θα γίνει το κέντρο της ζωής μας και όχι ο Χριστός».
Αμέσως χτύπησε τα χεράκια του στο κρεβάτι και είπε: « Τί λες παιδί μου, τί λες παιδί μου, δόξα σοι ο Θεός που βρήκα κι ένα πνευματικό να συμφωνεί μαζί μου. Ρε παιδί μου, αυτοί οι πνευματικοί, εδώ στον κόσμο, τί έχουν κάνει! Έχουν αναστατώσει τις ψυχές, δημιούργησαν ένα σωρό προβλήματα, οικογενειακά και ψυχολογικά με το 666 και τα σχετικά. Δεν μπορεί ο κόσμος να κοιμηθεί και άρχισαν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και υπνωτικά χαπάκια για να μπορούν να κοιμηθούν. Τί είναι αυτό το πράγμα; Δεν τα θέλει αυτά τα πράγματα ο Χριστός!
Για μας τους χριστιανούς, για μας όταν βιώνουμε το Χριστό δεν υπάρχει αντίχριστος.
Όταν έχουμε μέσα μας το Χριστό μας, μπορεί να έρθει και να μας φοβίσει ο αντίχριστος; Μπορεί να μπει καμία άλλη αντίθετη ύπαρξη μέσα στην ψυχή μας και να μας ταράξει; Όχι. Όμως γι’ αυτό σήμερα παιδί μου γίνεται αυτό. Δεν έχουμε το Χριστό μέσα μας και γι’ αυτό ανησυχούμε για τον αντίχριστο. Όταν βάλουμε το Χριστό μέσα μας, τα πάντα γίνονται Παράδεισος. Ο Χριστός είναι το παν κι έτσι πάντοτε παιδί μου να λες στους ανθρώπους, και τον αντίθετο δεν το φοβόμαστε.
Εάν ερχόταν τώρα ο ίδιος ο αντίχριστος με μία συσκευή με ακτίνες laser, και με σφράγιζε με το 666 με το ζόρι, εγώ δεν θα στεναχωριόμουνα. Θα μου πεις, μας δεν είναι το σημείο του αντιχρίστου; Ναι αλλά και χίλια 666 να μου έγραφε πάνω μου με τις ακτίνες laser, ανεξίτηλα, εγώ δεν θα στενοχωριόμουνα. Γιατί; Γιατί παιδί μου τους πρώτους μάρτυρες του είχαν βάλει στα θηρία και έκαναν τον σταυρό τους και τα θηρία γινόντουσαν αρνάκια, τους είχαν στην θάλασσα έκαναν τον σταυρό τους και η θάλασσα γινόταν γη και περπατούσαν, τους είχαν μέσα στην φωτιά, έκαναν το σταυρό τους και η φωτιά γινόταν δροσιά.
Ευλογημένο μου παιδί, τι είμαστε σήμερα εμείς; Πιστεύουμε στον Χριστό; Το σταυρό μας τον κάνουμε; Μα γιατί κατέβηκε ο Χριστός; Δεν κατέβηκε για να δυναμώσει την ασθένειά μας; Έτσι παιδί μου να πεις στους ανθρώπους, να μην φοβούνται τον αντίχριστο. Είμαστε παιδιά του Χριστού, είμαι παιδιά της Εκκλησίας».
Αυτά τα λόγια μου έκαναν πολύ εντύπωση. Και μου πρόσθεσε: « Ο Πατριάρχης Δημήτριος, πως ήρθε στην Αθήνα; Με αεροπλάνο...και χρησιμοποίηση το διαβατήριό του. Τί διαβατήριο έχει; Τουρκικό, το οποίο έχει πάνω του την ημισέληνο. Και ξέρεις πως ονομάζεται η ημισέληνος από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, μετά που εμφανίστηκε ο Μωάμεθ; Η ημισέληνος είναι σημείο του αντιχρίστου! Εάν είναι σημείο του αντιχρίστου η ημισέληνος και ο Πατριάρχης μας έχει στο διαβατήριό του -το σημείο του αντιχρίστου-, πάει να πει ότι ο Πατριάρχης μας είναι αντίχριστος; Όχι ρε παιδί μου, όχι ρε παιδί μου! Μην περιορίζουμε τόσο πολύ το Ευαγγελικό μήνυμα! Δεν είναι ο Χριστός τόσο στενόμυαλος όσο είμαστε εμείς οι άνθρωποι που θέλουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα.
Έτσι να λες στους ανθρώπους: Να μην ασχολούνται με τον αντίχριστο! Ούτε να φοβούνται τον αντίχριστο και το 666.
Μην σας βασανίζουν τα έσχατα, ούτε τον αντίχριστο, ούτε τα σημάδια του. Γιατί να ξέρετε, αν εμείς έχουμε μέσα μας το Χριστό, δεν μπορεί σε τίποτα να μας πειράξει ο αντίχριστος, ούτε στο παραμικρό.
Ξέρω ότι θα έρθει ο αντίχριστος, ότι θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, αλλά το πότε, δεν το ξέρω. Αύριο; Μετά χίλια χρόνια; Δεν ξέρω. όμως δεν ανησυχώ γι’αυτό. Διότι ξέρω, ότι η ώρα του θανάτου είναι για τον καθένα μας η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Και η ώρα αυτή είναι πολύ κοντά».
ΠΗΓΗ Από το βιβλίο: Ανθολόγιο Σύμβουλών του Γέροντος Πορφυρίου
Ιερό Ησυχαστήριον Μεταμόρφωσις του Σωτήρος μετόχιον εν Μηλεσίω
Εκδ. Σταμούλη ΑΕ
Κλιμάκωση.... Οι Ισραηλινοί με drone και πυροβολικό χτύπησαν Τούρκους πράκτορες της MİT και Τούρκους κομάντο κοντά στη Δαμασκό σε μια πρωτοφανή επιχείρηση!
ΣΤΟΧΟΣ Αυγούστου 28, 2026
F
F
Σύμφωνα με ανάρτηση του δημοσιογράφου-στρατιωτικού συντάκτη και συγγραφέα Μπαμπάκ Ταγκβαΐ στην πλατφόρμα «Χ», οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF) πραγματοποίησαν πλήγματα κατά κρησφύγετων των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών κοντά στη Δαμασκό της Συρίας.
Στο στόχαστρο των ισραηλινών δυνάμεων βρίσκονται μέλη των τουρκικών Ειδικών Δυνάμεων και πράκτορες των πληροφοριών, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για διοικητικά και επιχειρησιακά καθήκοντα διαφόρων ισλαμιστικών φατριών του Νέου Συριακού Στρατού, υπό το καθεστώς του Αχμέντ αλ-Σαράα.
Όπως αναφέρεται, οι επιχειρήσεις διεξάγονται στην περιοχή μεταξύ της κωμόπολης Μπέιτ Τζιν και των Κόκκινων Λόφων, στη δυτική ύπαιθρο της Δαμασκού.
Η επίθεση περιλαμβάνει πλήγματα από μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) καθώς και βολές πυροβολικού με πυρομαχικά ακριβείας από μονάδες των ισραηλινών δυνάμεων.
Παράλληλα, καταγράφονται επιδρομές και έρευνες από σπίτι σε σπίτι στο χωριό Ρασμ αλ-Ατζράφ, στη νότια ύπαιθρο της Κουνέιτρα. Συριακές πηγές περιγράφουν την ένταση των αποψινών ισραηλινών επιχειρήσεων ως πρωτοφανή.
Η ανάρτηση:
«Οι Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας πραγματοποιούν πλήγματα κατά κρησφύγετων των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών κοντά στη Δαμασκό της Συρίας.
»Στο στόχαστρο του ισραηλινού στρατού βρίσκονται πλέον Τούρκοι των ειδικών δυνάμεων και πράκτορες πληροφοριών, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τη διοίκηση και τον έλεγχο διαφόρων ισλαμιστικών φατριών του Νέου Συριακού Στρατού υπό το καθεστώς του Αχμέντ αλ-Σαράα.
»Οι ισραηλινές δυνάμεις διεξάγουν αποψε επιχειρήσεις κοντά στη Δαμασκό, βάζοντας στο στόχαστρο την περιοχή μεταξύ της κωμόπολης Μπέιτ Τζιν και των Κόκκινων Λόφων στην ύπαιθρο της δυτικής Δαμασκού.
»Οι επιθέσεις περιλαμβάνουν τόσο πλήγματα με μη επανδρωμένα αεροσκάφη όσο και πλήγματα πυροβολικού από μονάδες των ισραηλινών δυνάμεων με τη χρήση βλημάτων πυροβολικού καθοδηγούμενων με ακρίβεια.
»Αναφορές υπάρχουν επίσης για εφόδους από σπίτι σε σπίτι στο χωριό Ρασμ αλ-Ατζράφ στην ύπαιθρο της νότιας Κουνέιτρα.
»Συριακές πηγές περιγράφουν την ένταση των αποψινών ισραηλινών επιχειρήσεων ως πρωτοφανή».
Σε επόμενη ανάρτησή του ο ίδιος έγραψε:
«Συμβαίνει απόψε πάνω από τη Συρία. Μαχητικά αεροσκάφη της Ισραηλινής Αεροπορικής και Διαστημικής Δύναμης, συμπεριλαμβανομένων F-35I Adir, επιχειρούν ενεργά πάνω από τη χώρα.
»Πραγματοποιούν περιπολίες μάχης για να αποκλείσουν την πρόσβαση των F-16C/D Fighting Falcon της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας στον συριακό εναέριο χώρο και να εμποδίσουν την παροχή αεροπορικής υποστήριξης σε συριακές ένοπλες οργανώσεις και Τούρκους διοικητές, οι οποίοι, σύμφωνα με πληροφορίες, στοχοποιούνται από τις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις απόψε στα περίχωρα της Δαμασκού».
Πέμπτη 27 Αυγούστου 2026
«Μαϊμού» υπάλληλοι της ΔΕΗ εξαπατούσαν ηλικιωμένες στον Έβρο
Δύο συλλήψεις στην Αλεξανδρούπολη – Βρέθηκαν και αποδόθηκαν τα κλοπιμαία
*εικόνες αρχείου
Από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αλεξανδρούπολης συνελήφθησαν στις (25-8-2026) το βράδυ στην Αλεξανδρούπολη, δύο άτομα, σε βάρος των οποίων σχηματίσθηκε σχετική δικογραφία, που διέπραξαν απάτες την 21 και 25-8-2026 σε περιοχές του Έβρου.
Ειδικότερα, προηγήθηκε καταγγελία που αφορούσε απάτη σε βάρος ημεδαπής στην Αλεξανδρούπολη, κατά την οποία χθες το μεσημέρι άγνωστος δράστης προσποιούμενος υπάλληλο της Δ.Ε.Η. και με το πρόσχημα βλάβης, κατάφερε να την πείσει να συγκεντρώσει χρυσαφικά-τιμαλφή, τα οποία, μαζί με μία τσάντα που περιείχε χρήματα και διάφορα έγγραφα, αφαίρεσε ο αλλοδαπός όπως προέκυψε δράστης που μετέβη στην οικία.
Πραγματοποιήθηκαν σχετικές αναζητήσεις κατά τη διάρκεια των οποίων εντοπίσθηκαν, το ίδιο βράδυ, στην πόλη, οι δύο δράστες και συνελήφθησαν, ενώ στο πλαίσιο των ερευνών βρέθηκαν τα χρυσαφικά-τιμαλφή και αποδόθηκαν στη δικαιούχο τους.
Επιπλέον διαπιστώθηκε ότι την 21-8-2026 στην Αλεξανδρούπολη οι συλληφθέντες κατάφεραν να εξαπατήσουν με την ίδια μεθοδολογία μία ακόμη ημεδαπή, αποσπώντας διάφορα κοσμήματα και τιμαλφή.
Από τη συνεχιζόμενη έρευνα σε συνεργασία με αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Ορεστιάδας διακριβώθηκε η εμπλοκή τους, την 21 και 25-8-2026, σε δύο περιπτώσεις απάτης, με το πρόσημα βλάβης ηλεκτρικού καλωδίου, προσποιούμενοι υπάλληλο Δ.Ε.Η. και με το πρόσημα αποφυγής επιβολής προστίμου, προσποιούμενοι υπάλληλο-λογιστή, όπου κατάφεραν να εξαπατήσουν δύο ημεδαπές, σε οικισμό του Έβρου και της Ορεστιάδας, αποκομίζοντας διάφορα κοσμήματα.
Σημειώνεται ότι τα αφαιρεθέντα κοσμήματα της μίας από τις παραπάνω παθούσας επίσης βρέθηκαν και αποδόθηκαν σε αυτήν. Κατασχέθηκαν επίσης κινητά τηλέφωνα και χρηματικό ποσό.
Την προανάκριση ενεργεί η Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αλεξανδρούπολης.
*εικόνες αρχείου
Δημητράκης Δημητριάδης: Ο άγνωστος στους πολλούς, μικρός ήρωας της Κύπρου!
ΣΤΟΧΟΣ Αυγούστου 27, 2026
Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται ασφαλώς το παιδικό ανάγνωσμα «Μικρός Ήρωας», όπου μια ομάδα ελληνόπουλων πολεμά με θάρρος τους κατακτητές. Στην περίπτωση του Δημητράκη Δημητριάδη το παραμύθι ήταν αληθινό, με μια αλήθεια τραγική, μα και τόσο λαμπρή. Παιδί φτωχό.
Του Παντελή Kαρύκα
ΠΗΓΗ: SLpress
Φοιτούσε στη Β΄ τάξη του Δημοτικού και μετά το σχολείο πουλούσε λουλούδια στους δρόμους για να βοηθήσει οικονομικά την γιαγιά του που τον μεγάλωνε. Ένα μικρό χαρούμενο αγόρι 7 ετών, μαθημένο στη βιοπάλη.
Γεννήθηκε το 1949 στη Λάρνακα και η ιστορία αποφάσισε να τον γράψει στις σελίδες της στα 7 μονάχα χρόνια του.
Ο Δημητράκης ήταν εκεί στους δρόμους. Πετροβολούσαν με σθένος τους πάνοπλους καταπατητές της ελευθερίας. Οι Βρετανοί καταδίωξαν τους διαδηλωτές. Τα παιδιά κατέφυγαν στην εκκλησία του Αγ. Λαζάρου. Κτυπούσαν τις καμπάνες και συνέχισαν να πετροβολούν τους Βρετανούς.
Αυτοί απάντησαν πρώτα με δακρυγόνα. Τα παιδιά, τα μεγάλα παιδιά, υποχώρησαν. Ο Δημητράκης έμεινε στη θέση του. Αμετακίνητος. Συνέχισε να αρπάζει πέτρες με τα παιδικά του χεράκια και να τις ρίχνει με όλη τη δύναμη της ψυχής του.
Ένας Βρετανός στάθηκε απέναντί του. Ένας οπλισμένος άνδρας, απέναντι σε ένα μικρό παιδί. Και ο πελώριος άνδρας δεν δίστασε. Σήκωσε το όπλο, ψύχραιμα σκόπευσε και πυροβόλησε το μικρό παιδί.
Το μικρό κεφαλάκι τινάχθηκε από την σχεδόν εξ επαφής βολή. Με τρόμο οι συμμαθητές άρπαξαν το σώμα του. Σήμερα, η οδός Νικολάου Ρώσσου της Λεμεσού λέγεται οδός Δημητράκη Δημητριάδη, τιμή ελάχιστη. Ήταν 7 ετών παιδί, ο Μικρός Ήρωας, όπως ο «Διγενής» τον ονόμασε.
Του Παντελή Kαρύκα
ΠΗΓΗ: SLpress
Φοιτούσε στη Β΄ τάξη του Δημοτικού και μετά το σχολείο πουλούσε λουλούδια στους δρόμους για να βοηθήσει οικονομικά την γιαγιά του που τον μεγάλωνε. Ένα μικρό χαρούμενο αγόρι 7 ετών, μαθημένο στη βιοπάλη.
Γεννήθηκε το 1949 στη Λάρνακα και η ιστορία αποφάσισε να τον γράψει στις σελίδες της στα 7 μονάχα χρόνια του.
Ο Δημητράκης ήταν εκεί στους δρόμους. Πετροβολούσαν με σθένος τους πάνοπλους καταπατητές της ελευθερίας. Οι Βρετανοί καταδίωξαν τους διαδηλωτές. Τα παιδιά κατέφυγαν στην εκκλησία του Αγ. Λαζάρου. Κτυπούσαν τις καμπάνες και συνέχισαν να πετροβολούν τους Βρετανούς.
Αυτοί απάντησαν πρώτα με δακρυγόνα. Τα παιδιά, τα μεγάλα παιδιά, υποχώρησαν. Ο Δημητράκης έμεινε στη θέση του. Αμετακίνητος. Συνέχισε να αρπάζει πέτρες με τα παιδικά του χεράκια και να τις ρίχνει με όλη τη δύναμη της ψυχής του.
Ένας Βρετανός στάθηκε απέναντί του. Ένας οπλισμένος άνδρας, απέναντι σε ένα μικρό παιδί. Και ο πελώριος άνδρας δεν δίστασε. Σήκωσε το όπλο, ψύχραιμα σκόπευσε και πυροβόλησε το μικρό παιδί.
Το μικρό κεφαλάκι τινάχθηκε από την σχεδόν εξ επαφής βολή. Με τρόμο οι συμμαθητές άρπαξαν το σώμα του. Σήμερα, η οδός Νικολάου Ρώσσου της Λεμεσού λέγεται οδός Δημητράκη Δημητριάδη, τιμή ελάχιστη. Ήταν 7 ετών παιδί, ο Μικρός Ήρωας, όπως ο «Διγενής» τον ονόμασε.
Έρχεται νέο 1912... Πανικοβλημένοι οι τούρκοι «ειδικοί» από τις Bergamini προσπαθούν με ψέματα να καθησυχάσουν όσους τούρκους «ρωτάνε και ανησυχούν»!
ΣΤΟΧΟΣ Αυγούστου 27, 2026
Προσπαθούν να λοιδορήσουν την αγορά τους με αναφορές περί "αόπλων πλοίων", μεταχειρισμένων κ.ά., λέγοντας ότι αυτοί παράγουν τα δικά τους πολεμικά πλοία τα οποία είναι αμφιβόλου ποιότητας όπως είναι γνωστό
Πανικός και οργή διακατέχει την τουρκική κοινή γνώμη, και το αμυντικό σύμπλεγμα στην Τουρκία για την αγορά από την χώρα μας των δύο ιταλικών Φρεγατών Carlo Bergamini (F-590), με τις οποίες το Πολεμικό Ναυτικό μας αποκτά πρωτόγνωρες δυνατότητες σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.
Οι γαλλικές και οι ιταλικές Φρεγάτες μαζί με τις εκσυγχρονσιμένες ΜΕΚΟ και μια πιθανή αγορά υποβρυχίων, καταστούν το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, πανίσχυρο και κυρίως "άκρως θανατηφόρο" απέναντι στο νέο-Οθωμανικό Πολεμικό Ναυτικό των 51 υπό ναυπήγηση πλοίων.
Ο λόγος είναι ότι οι Τούρκοι ξέρουν ότι οι σύγχρονες ελληνικές Φρεγάτες και τα υποβρύχια μας, μπορούν να κλείσουν τον τουρκικό στόλο στα Δαρδανέλλια και το Ακσάζ, σε μια επανάληψη του 1912.
Υπενθυμίζουμε ότι και τότε οι Τούρκοι είχαν πιο πολλά και ισχυρά θωρηκτά, αλλά το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό τους κατατρόπωσε και δεν τόλμησαν να ξεμυτίσουν στο Αιγαίο.
Ο τουρκικός προπαγανδιστικός μηχανισμός τώρα, ξεκίνησε δουλειά
"Οι αναφορές δείχνουν ότι οι φρεγάτες FREMM που η Ελλάδα αποκτά από την Ιταλία θα παραδοθούν μετά το 2029 ουσιαστικά ως άδεια κύτη, άοπλες και με απογυμνωμένα τα ραντάρ τους. Το Ελληνικό Ναυτικό θα πρέπει στη συνέχεια να προσπαθήσει να τις εξοπλίσει με όπλα μόνο του", αναφέρει Τούρκος ειδικός.
ΨΕΜΑΤΑ! Ποια είναι η αλήθεια...
Τα νέα πολεμικά πλοία θα παραδοθούν πολύ πριν από το 2029, με την πρώτη Carlo Bergamini (F-590) το πρώτο εξάμηνο του 2028 και την Virginio Fasan (F-591) στο πρώτο εξάμηνο του 2029.
Δεν πρόκειται για άδεια κύτη. Είναι ενεργά, εξαιρετικά ικανά πολεμικά σκάφη που εκποιούνται από το Ιταλικό Ναυτικό καθώς μεταβαίνει στη νεότερη κλάση FREMM EVO.
Είναι εξοπλισμένα με συστήματα πολλαπλών αποστολών για αεράμυνα, ανθυποβρυχιακό πόλεμο και επιφανειακές επιθέσεις.
Η σύμβαση αξιολογεί την οικονομική αξία των πλοίων «στην τρέχουσα κατάστασή τους» επειδή είναι μεταχειρισμένες μονάδες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αποσυναρμολογημένα. Απλώς σημαίνει ότι η Ελλάδα αγοράζει τα υπάρχοντα κύτη με τις τρέχουσες επιχειρησιακές τους σουίτες.
Αντί το Ελληνικό Ναυτικό να σπεύδει να εξοπλίσει άδεια πλοία, η συμφωνία περιλαμβάνει επίσημα τα ελληνικά ναυπηγεία σε εργασίες συντήρησης και την ενσωμάτωση νέων οπλικών συστημάτων.
Αυτή η διαμόρφωση έχει ως στόχο να ευθυγραμμίσει τα σκάφη με τις συγκεκριμένες στρατηγικές απαιτήσεις του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, και αυτό φοβούνται οι Τούρκοι αφού τα συστήματα που θα τοποθετηθούν θα είναι υπερσύγχρονα.
Τα σκάφη θα χρησιμεύσουν ως άμεση ενίσχυση υψηλής ικανότητας για να επιχειρούν παράλληλα με τις νέες γαλλικές φρεγάτες FDI Belharra της Ελλάδας και τα εκσυγχρονισμένα πλοία κλάσης MEKO.
Στις διεθνείς αμυντικές συμβάσεις για μεταχειρισμένο υλικό, ο όρος «ως έχει και ευρίσκεται» (in their current condition) αποτελεί πάγια νομική και οικονομική διατύπωση.
Η τιμή αντικατοπτρίζει ότι τα ιταλικά πολεμικά πλοία έχουν ήδη γράψει ώρες υπηρεσίας στο Ιταλικό Ναυτικό, οπότε η Ελλάδα δεν πληρώνει τιμή καινούργιου.
Τα συστήματα ραντάρ Kronos, τα σόναρ και οι εκτοξευτές πυραύλων (Aster 15/30) που φέρουν ήδη τα πλοία περιλαμβάνονται κανονικά στην παράδοση.
Η διάταξη αυτή επιτρέπει στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό να παραλάβει ετοιμοπόλεμες μονάδες και, σε δεύτερο χρόνο, να κάνει τις απαραίτητες προσθήκες (π.χ. ελληνικά συστήματα τηλεπικοινωνιών ή ηλεκτρονικού πολέμου) μέσω της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.
Οι δύο ιταλικές φρεγάτες Bergamini-class FREMM που αποκτά η Ελλάδα ανήκουν σε δύο διαφορετικές διαμορφώσεις, κάτι που προσφέρει στο Πολεμικό μας Ναυτικό έναν εξαιρετικό συνδυασμό γενικής χρήσης-κρούσης (GP) και ανθυποβρυχιακού πολέμου (ASW).
Τα Οπλικά Συστήματα των Δύο Ιταλικών FREMM
Τα δύο πλοία μοιράζονται την ίδια βασική αντιαεροπορική ομπρέλα, αλλά διαφέρουν σημαντικά στον κύριο οπλισμό πυροβόλων και στους πυραύλους επιφανείας.
Carlo Bergamini (F-590)
Διαθέτει 16 κάθετους εκτοξευτές Sylver A50 VLS για πυραύλους Aster 15 (εμβέλεια 30+ χλμ) και Aster 30 (εμβέλεια 120+ χλμ).
Ηλεκτρονικά/Ραντάρ: Κεντρικό ραντάρ Leonardo Kronos Grand Naval (AESA), πλήρως συμβατό με τους πυραύλους Aster για ταυτόχρονη εμπλοκή πολλαπλών απειλών.
Εγγύς Προστασία (CIWS): Πυροβόλο OTO Melara 76mm/62 σε διαμόρφωση Strales/Davide, το οποίο εκτοξεύει κατευθυνόμενα βλήματα DART για την κατάρριψη επερχόμενων πυραύλων (αντίστοιχο του Phalanx αλλά με μεγαλύτερο βεληνεκές).
Τορπίλες: 2 τριπλοί εκτοξευτές B-515 για ελαφρές τορπίλες MU90 Impact.Διαφοροποίηση ανά ΠλοίοCarlo Bergamini (F-590) έκδοση General Purpose (GP).
Κύριο Πυροβόλο: Ένα πανίσχυρο Leonardo Otobreda 127mm/64 Vulcano στην πλώρη. Έχει τη δυνατότητα να πλήξει στόχους στην ξηρά ή τη θάλασσα σε αποστάσεις άνω των 100 χλμ με κατευθυνόμενα πυρομαχικά.
Πύραυλοι Επιφανείας: 8 αντιπλοϊκοί πύραυλοι MBDA Teseo Mk-2/A (βέλος κρούσης ~180 χλμ).
Virginio Fasan (F-591)Έκδοση Anti-Submarine Warfare (ASW)
Κύριο Πυροβόλο: Αντί για το πυροβόλο των 127mm, φέρει δεύτερο πυροβόλο OTO Melara 76mm Strales στην πρύμνη (πάνω από το υπόστεγο του ελικοπτέρου) για αυξημένη προστασία 360 μοιρών.
Πύραυλοι & Ανθυποβρυχιακά: Φέρει 4 πυραύλους Teseo Mk-2/A και 4 πυραύλους MILAS (σύστημα που μεταφέρει μια τορπίλη MU90 σε απόσταση έως 35 χλμ για ακαριαία προσβολή υποβρυχίων).
Σόναρ: Επιπλέον του σόναρ κύτους, διαθέτει το κορυφαίο συρόμενο σόναρ μεταβλητού βάθους CAPTAS-4, το οποίο θεωρείται ο «εφιάλτης» των σύγχρονων αθόρυβων υποβρυχίων.
Η ταυτόχρονη παρουσία των γαλλικών FDI και των ιταλικών FREMM δημιουργεί μια νέα, εξαιρετικά ισορροπημένη αρχιτεκτονική ισχύος στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο και αυτό ακριβώς φοβούνατι οι Τούρκοι.
Τρίτη 25 Αυγούστου 2026
Απίστευτοι πεοπαίχτες οι τούρκοι αναλυτές... Εχθές ο στρατός τους λέγανε θα έπινε καφέ στην Αθήνα, αύριο λένε θα πίνει καφέ στο Τελαβίβ! Ότι «θα τον πιούν» είναι το μόνο σίγουρο...
ΣΤΟΧΟΣ Αυγούστου 25, 2026
Εμείς τα έχουμε ξανακούσει όλα αυτά... Ξανά και ξανά... Κι ότι θα έρθουν μια νύχτα ξαφνικά... Κι ότι το άλλο πρωϊ θα πίνουν τον καφέ τους κάτω από την Ακρόπολη κι ένα σωρό ακόμη που θα ήταν κωμικά, αν δεν ήταν προετοιμασία της κοινής γνώμης και προπαρασκευή πολεμικής εμπλοκής. Κι ας ακούγονται σαν ανέκδοτο!
Στην Τουρκία γίνεται συζήτηση για το ενδεχόμενο επίθεσης του Ισραήλ στην... Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με όσα μεταδίδει ο ανταποκριτής του ΣΚΑΪ, Μανώλης Κωστίδης.
Ανεβάζοντας τους τόνους, Τούρκοι αναλυτές λένε χαρακτηριστικά πως «είμαστε ισχυροί, οι διοικητές του στρατού μας θα πιουν τουρκικό καφέ στο Τελ Αβίβ».
Η παρουσιάστρια του Haber Global, Ντιλαρά Σαγιάν ρώτησε: «Αν χρειαστεί, το Ισραήλ δεν θα αμυνθεί μόνο στο Ιντλίμπ αλλά θα επιτεθεί από το Ιντλίμπ μέχρι και την Κωνσταντινούπολη. Τι σημαίνει αυτό;».
Ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Κεντ, Τσαγλάρ Οζέρ απάντησε: «Αυτή η σκέψη της επίθεσης του Ισραήλ μέχρι και την Κωνσταντινούπολη θα είναι μια τρέλα, καθώς υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες που αφορούν την ισορροπία ισχύος κτλ. Η συμμαχία του Μέκκας είναι ένα από τα σημαντικότερα βήματα που έχουν γίνει σε αυτή την περιοχή. Θα δημιουργήσει μια ζώνη ανάσχεσης, με στόχο να εμποδιστούν τέτοιου είδους εχθρικές στάσεις και συμπεριφορές που θα μπορούσε να υιοθετήσει το Ισραήλ.
Το Ισραήλ εδώ έπεσε πάνω σε έναν τουρκικό τοίχο. Ένα Ισραήλ που προσπαθεί να πραγματοποιήσει τα δικά του όνειρα στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και σε ακόμη ευρύτερη περιοχή. Η προστατευτική και υποστηρικτική κάλυψη που παρέχουν πλέον οι ΗΠΑ στο Ισραήλ πρέπει να τεθεί υπό έλεγχο. Αν το αφήσουν να εξελιχθεί έτσι και η υπόθεση περιοριστεί απλώς σε μια αναμέτρηση, σε έναν λογαριασμό μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, το επαναλαμβάνω: οι διοικητές μας θα πάνε στο Τελ Αβίβ και θα πιουν τον καφέ τους. Τουρκικό καφέ θα πιουν. Θα πιουν ναι...».
Ναι λέμε κι εμείς... «Θα τον πιούν»... Αλλά δεν θα είναι καφές κυρ αναλυτά μας! Για την ιστορία να υπενθυμίσουμε ότι μόλις πριν ενάμιση μήνα, άλλος τούρκος αναλυτής στο τουρκικό κανάλι «Haber Global» αναφερόμενος στο Καστελόριζο είπε: «δυστυχώς έμεινε σε αυτούς (τους Έλληνες)» και συνέχισε τη ρητορική του λέγοντας «Σε περίπτωση σύγκρουσης, οι Τούρκοι κορυφαίοι αξιωματικοί μας, σε 24 ώρες θα έρθουν και θα πίνουν τον καφέ τους στην Αθήνα»
Και δεν ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος τούρκος αναλυτής που σε εκπομπή εθνικής εμβέλειας με τόση ευκολία λέει τέτοια πράγματα...
Ο μυστηριώδης πολεμιστής της μάχης του Μαραθώνα! Ο ήρωας-αίνιγμα που συνέβαλε αποφασιστικά στον ελληνικό θρίαμβο
ΣΤΟΧΟΣ Αυγούστου 25, 2026
Ήταν άλλο ένα από αυτά τα ξακουστά αξιοπερίεργα που έλαβαν χώρα στην περίφημη μάχη του Μαραθώνα ή που μας είπαν πως συνέβησαν οι αρχαίοι συγγραφείς.
Εχετλαίο ή Έχετλο τον αποκάλεσαν και έμοιαζε εκτός τόπου και χρόνου: δεν ήταν τοπικός ή εθνικός ήρωας ούτε και κανείς τον γνώριζε πριν τη μάχη. Τον αποκάλεσαν εξάλλου έτσι από την εχέτλη που κρατούσε, τη λαβή του αρότρου δηλαδή, ένα αρκούντως παράξενο όπλο να φέρεις στον πόλεμο.
Φορούσε ρούχα ταπεινά και έμοιαζε να έχει φύγει από το χωράφι του. Οι Αθηναίοι τον είδαν ξαφνικά δίπλα τους στη μάχη, τον είδαν όμως να θερίζει τους εισβολείς με το ιδιαίτερο όπλο του και μετά το πέρας της αιματοχυσίας, κανείς δεν ξανάκουσε γι’ αυτόν.
Όταν οι Αθηναίοι τον αναζήτησαν, ζητώντας ακόμα και τη βοήθεια του Απόλλωνα, το Μαντείο των Δελφών τους είπε απλώς να τιμήσουν τον ήρωα Εχετλαίο, αυτό τον παράξενο μαχητή με την τρομακτική πολεμική ικανότητα, την ασύγκριτη αποτελεσματικότητά του στη μάχη και το πιο ιδιοσυγκρασιακό όπλο που έφερε ποτέ κανείς στον πόλεμο.
Έτσι κι έκαναν αυτοί, τιμώντας τον αγρότη αυτό, όπως υπέθεσαν ότι ήταν λόγω της εχέτλης, στην περίφημη Ποικίλη Στοά τους χωρίς να μάθουν ποτέ τα πώς και τα γιατί. Ακόμα και επίσημη λατρεία του όρισαν, όπως άρμοζε σε κάθε ήρωα.
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ωστόσο, όπως μας την καταμαρτυρεί ο Παυσανίας, ήταν πως επρόκειτο για κάποια υπερφυσική μορφή («επιφάνεια») που εμφανίστηκε μυστηριωδώς στη μάχη, βοήθησε αποφασιστικά τους Έλληνες να απαλλαγούν από την περσική απειλή και στο τέλος αποχώρησε με τον ίδιο μαγικό τρόπο, συγκεντρώνοντας την παντοτινή ευγνωμοσύνη των Αθηναίων.
Όπως μας λέει εξάλλου ο Ηρόδοτος («Ιστορίαι» 6.117.1): «Στη μάχη αυτή του Μαραθώνα σκοτώθηκαν από τους βαρβάρους περίπου έξι χιλιάδες τετρακόσιοι άντρες κι από τους Αθηναίους εκατόν ενενήντα δυο· αυτές ήταν οι απώλειες που είχαν τα δυο μέρη». Ο Εχετλαίος φέρεται να βοήθησε δυσανάλογα πολύ στον ελληνικό θρίαμβο…
Ο Μαραθωνομάχος που δεν κρατούσε όπλο
Πολλά και θαυμαστά τα μυστήρια που μας λένε οι αρχαίοι πρόγονοι πως έλαβαν χώρα πριν και κατά τη διάρκεια της αποφασιστικής μάχης του 490 π.Χ., η εύκολη ελληνική νίκη στην οποία φαίνεται πως ξάφνιασε ακόμα και τους Αθηναίους.
Για να εξηγηθεί η περσική πανωλεθρία προφανώς, αρκετοί πολεμιστές ισχυρίζονταν πως είδαν ήρωες και θεούς να πολεμούν στο πλάι τους, στο πλαίσιο της ομηρικής παράδοσης της επανεμφάνισης ηρώων (επιφάνειες) που διέπνεε τον ελληνισμό.
Τον Εχετλαίο ή τον Έχετλο τον αναφέρει μόνο ο περιηγητής Παυσανίας που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. και όχι ο κατεξοχήν ιστορικός των περσικών πολέμων Ηρόδοτος. Ο Ηρόδοτος κάνει λόγο για άλλο υπερφυσικό περιστατικό της μάχης, το οποίο συνδέθηκε κακώς και υπόπτως με τον Εχετλαίο, όπως θα δούμε αργότερα.
Στην ελληνική τέχνη εξάλλου δεν έχουμε βρει αναπαραστάσεις του, παρά μόνο σε μερικά ετρουσκικά ταφικά μνημεία εμφανίζεται αυτός ο μυστηριώδης πολεμιστής με τη λαβή αρότρου στα χέρια. Ο Παυσανίας περιηγήθηκε στην περιώνυμη Ποικίλη Στοά των Αθηνών (Πεισιανάκτειος) και είδε την παράσταση του Εχετλαίου να περιλαμβάνεται στην τοιχογραφία των ηρώων της μάχης του Μαραθώνα: «ἥρως τε Ἔχετλος καλούμενος», γράφει στην «Ελλάδος Περιήγησης/Αττικά» (1.15.3).
Και παρακάτω (1.32.5) εξηγεί τι ήταν ακριβώς αυτός ο αγρότης με τα χωριάτικα ρούχα και τη λαβή αρότρου που κατέβηκε στη μάχη: «συνέβη δὲ ὡς λέγουσιν ἄνδρα ἐν τῇ μάχῃ παρεῖναι τὸ εἶδος καὶ τὴν σκευὴν ἄγροικον· οὗτος τῶν βαρβάρων πολλοὺς καταφονεύσας ἀρότρῳ μετὰ τὸ ἔργον ἦν ἀφανής· ἐρομένοις δὲ Ἀθηναίοις ἄλλο μὲν ὁ θεὸς ἐς αὐτὸν ἔχρησεν οὐδέν, τιμᾶν δὲ Ἐχετλαῖον ἐκέλευσεν ἥρωα. πεποίηται δὲ καὶ τρόπαιον λίθου λευκοῦ. τοὺς δὲ Μήδους Ἀθηναῖοι μὲν θάψαι λέγουσιν ὡς πάντως ὅσιον ἀνθρώπου νεκρὸν γῇ κρύψαι, τάφον δὲ οὐδένα εὑρεῖν ἐδυνάμην· οὔτε γὰρ χῶμα οὔτε ἄλλο σημεῖον ἦν ἰδεῖν, ἐς ὄρυγμα δὲ φέροντες σφᾶς ὡς τύχοιεν ἐσέβαλον».
Το γεγονός ότι ο Εχετλαίος τιμήθηκε στο πλέον αξιοθαύμαστο έργο της Ποικίλης Στοάς (475-450 π.Χ.), τους ήρωες της μάχης του Μαραθώνα, και ήταν ανάμεσα στον στρατηγό Μιλτιάδη, τον πολέμαρχο Καλλίμαχο και τον ήρωα Κυναίγειρο (αλλά και τον Θησέα, τον Ηρακλή και την Αθηνά), δείχνει τις τιμές που του απέδωσαν οι Αθηναίοι για τη βοήθειά του στη μάχη.
Ο Παυσανίας, πολύ μεταγενέστερος μεν από τα γεγονότα του Μαραθώνα, είδε με τα μάτια του την τοιχογραφία που φιλοτεχνήθηκε καμιά τριανταριά χρόνια μετά τη μάχη, απεικονίζοντας με ρεαλισμό τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στο πεδίο. Ο περιηγητής περιγράφει τον Εχετλαίο να πολεμά πλάι στους πραγματικούς στρατιώτες της μάχης (Μιλτιάδης, Καλλίμαχος και Κυναίγειρος), δεν ήταν τοποθετημένος δηλαδή στο ανώτερο τμήμα της παράστασης με τους μυθολογικούς ήρωες και τους θεούς. Αυτό συνιστά για τους ιστορικούς σοβαρή ένδειξη ότι επρόκειτο για Μαραθωνομάχο.
Τι σόι πολεμιστής ήταν όμως αυτός ο «κατά τη μορφή και την ενδυμασία χωρικός» που σκότωσε «πολλούς από τους βαρβάρους και εξαφανίστηκε μετά τη μάχη»; Κι όλα αυτά με μια λαβή αλετριού;
Μήπως ήταν θεός; Μήπως ήταν ήρωας που επανεμφανίστηκε; Όχι, μας λένε οι σύγχρονοι μελετητές, όπως ο Michael Jameson στο κεφάλαιο «The Hero Echetlaeus» στο συλλογικό «Cults and Rites in Ancient Greece: Essays on Religion and Society» (2014), γιατί αν ήταν έτσι, τότε οι Αθηναίοι θα έπρεπε να τον επικαλεστούν επισήμως κάνοντας θυσία στο όνομά του πριν τη μάχη προκειμένου να λάβουν την εύνοιά του.
Καμιά τιμή δεν έλαβε όμως αυτός ο μεγάλος άγνωστος που ζώθηκε το άροτρό του και κατέβηκε στον Μαραθώνα. Γι’ αυτό και ο Απόλλωνας είπε στους Αθηναίους στο Μαντείο των Δελφών πως πρέπει να τον τιμούν ως ήρωα, γιατί κάτι τέτοιο ήταν πιθανότατα ο αγρότης-μαχητής που διακρίθηκε πολεμώντας στην πρώτη γραμμή…newsbeast.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)