ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΑΔΔΑΙΟΣ ΤΗΣ ΒΙΤΟΒΝΙΤΣΑ - ΠΕΡΙ ΛΟΓΙΣΜΩΝ

 

Θράκη: Κόμβος της τουρκικής μαφίας ο ποταμός Έβρος

Ποιες ομάδες δρουν στη Βόρεια Ελλάδα

Απαντήσεις για τη δράση τουρκικών μαφιόζικων ομάδων στη Βόρεια Ελλάδα, κυρίως στη Θράκη και στη Θεσσαλονίκη, επιχειρούν να βρουν οι επιτελείς της δίωξης οργανωμένου εγκλήματος. Το τελευταίο φορτίο με τα 50 πιστόλια – φαντάσματα που κατέσχεσαν από το κουβούκλιο νταλίκας η οποία είχε εισέρθει στην Ελλάδα από τον Έβρο επιβεβαιώνει τον διαρκή εξοπλισμό των ομάδων αυτών στη χώρα μας. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχουν κατασχεθεί περισσότερα από 300 πιστόλια ίδιου τύπου, η πλειονότητα των οποίων κατευθύνεται είτε για τα μέλη της μαφίας στην Ελλάδα είτε για ομάδες των ίδιων οργανώσεων σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.

Η έντονη ανησυχία των ελληνικών διωκτικών αρχών είναι ότι στις ομάδες αυτές παρατηρείται -και στην Ελλάδα- η ένταξη ιδιαιτέρων νεαρών ατόμων, ηλικιών μέχρι και 19 χρόνων, πολλοί εκ των οποίων εκπαιδεύονται και εξελίσσονται σε σκληρούς εκτελεστές. Άλλωστε αρκετές από τις μαφιόζικες ομάδες της Τουρκίας είναι γνωστές για τη στρατολόγηση ανηλίκων. Έτσι εκτός των ιδιαίτερα γνωστών Ντάλτονλερ (Daltons) στους οποίους έχει καταγραφεί η συμμετοχή μέχρι και εφήβων εκτελεστών, στην Ελλάδα φαίνεται πως υπάρχουν ομάδες οι οποίες ανήκουν στους Κάσπερλερ, στους Τσιρκινλέρ (οι άσχημοι) και στους Σαραλέρ. Επίσης οι άγριες αντεγκλήσεις μεταξύ των ομάδων, ακόμη και από το εσωτερικό της Τουρκίας, είναι αυτές που ενισχύουν τους φόβους της αστυνομίας για την επέκταση του σκηνικού και στο εσωτερικό της χώρας μας. Στην Τουρκία είναι γνωστό ότι οι Κάσπερλερ έχουν λυσσαλέα κόντρα με τους Ντάλτονλερ που οδηγεί συχνά σε ένοπλες συγκρούσεις ή εκτελέσεις.

Θύμα των συγκρούσεων αυτών μεταξύ τουρκικών μαφιόζικων ομάδων παρ’ ολίγον να πέσει και ένας πράκτορας της ΕΥΠ στους Ταγαράδες στα τέλη του περσινού Μαΐου. Τούρκοι που παρακολουθούνταν από κλιμάκιο των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών σταμάτησαν σε βενζινάδικο και, όταν είδαν τον πράκτορα, ένας εκ των αλλοδαπών πυροβόλησε στο αυτοκίνητο που οδηγούσε. Ο ίδιος όταν συνελήφθη αρνήθηκε ότι γνώριζε την ταυτότητα του Έλληνα πράκτορα και θεώρησε πως είναι μέλος αντιμαχόμενης ομάδας στη χώρα του. Παρ’ ότι και από τις τουρκικές διωκτικές αρχές θεωρείται ότι είναι μέλος των Daltons στο δικαστήριο αρνήθηκε και είπε πως πιστεύει ότι τον παρακολουθούσαν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες. Μάλιστα έπεσε στα μαλακά καθώς το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Έδεσσας τον καταδίκασε σε κάθειρξη 12 χρόνων.

Αντίστοιχες καταστάσεις επικρατούν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που ήδη λαμβάνουν μέτρα από τα προβλήματα που έχουν προκύψει λόγω της ισχυρής παρουσίας Τούρκων μαφιόζων. Κυρίως η Ισπανία, αλλά επίσης η Γαλλία, η Γερμανία και η Ολλανδία καταγράφουν αυξημένη παρουσία και δράση τέτοιων προσώπων.

Οι διαδρομές και οι ανταλλαγές

Από τις αναλύσεις που γίνονται στην αστυνομία, οι επιτελείς της δίωξης οργανωμένου εγκλήματος έχουν καταλήξει ότι οι Τούρκοι μαφιόζοι εντοπίζονται στην Ελλάδα για δύο λόγους. Είτε για να ξεφύγουν ως κυνηγημένοι που είναι από αντίπαλες ομάδες στη χώρα τους είτε για να δραστηριοποιηθούν στην προώθηση ναρκωτικών και όπλων, χρησιμοποιώντας τον αποκαλούμενο «μεσογειακό δρόμο». Αυτές οι οργανώσεις δραστηριοποιούνται κυρίως στη διακίνηση ναρκωτικών. Μέλη των μαφιόζικων ομάδων έχουν αναλάβει την εισαγωγή ποσοτήτων μαροκινού χασίς υψηλής ποιότητας στην Τουρκία, μέσω της Ισπανίας.

Τα ναρκωτικά φτάνουν στον Έβρο από τα περάσματα του οποίου προωθούνται στην Τουρκία. Μάλιστα συχνά οι συναλλαγές γίνονται σε είδος. Δηλαδή εξάγεται χασίς με άμεση εισαγωγή ποσότητας ηρωίνης παλιότερα ή και όπλων το τελευταίο διάστημα. Γενικότερα οι ελληνικές διωκτικές αρχές σπάνια αντιμετωπίζουν τέτοιας μορφής δράση, όμως πηγές έλεγαν στη Voria.gr ότι έχουν αυξηθεί τα μέτρα στον Έβρο που έχει μετατραπεί σε κόμβο διακίνησης μεταξύ τουρκικών ομάδων. Πολλά από τα παράνομα εισαγόμενα είδη μάλιστα δεν έχουν προορισμό την Ελλάδα, αλλά τις άλλες χώρες όπου δραστηριοποιείται έντονα η τουρκική μαφία. Πληροφορίες μάλιστα ανέφεραν ότι ήδη οι Έλληνες αστυνομικοί έχουν καταλήξει σε πολλά στοιχεία για τις μαφιόζικες ομάδες της Τουρκίας, τα οποία ανταλλάσσουν με την τουρκική αστυνομία με την οποία οι σχέσεις έχουν βελτιωθεί.

Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας έχουν παρασχεθεί στοιχεία και για την προέλευση των όπλων και τη διαδρομή που ακολουθούν στην Ελλάδα. Τα συγκεκριμένα πιστόλια είναι εργοστασιακά συσκευασμένα, χωρίς αριθμό πλαισίου, γι’ αυτό και λέγονται όπλα-φαντάσματα, και προέρχονται από συγκεκριμένη περιοχή της Τουρκίας. Τροφοδοτούν τα μέλη των μαφιόζικων ομάδων, τόσο στην Ελλάδα όσο και -κυρίως- στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μάλιστα μεγάλα φορτία με πιστόλια και γεμιστήρες, όπως αυτά που έχουν κατασχεθεί στη Βόρεια Ελλάδα, φαίνεται ότι έχουν προορισμό την Ισπανία όπου η τουρκική μαφία έχει αναπτυχθεί ανησυχητικά.

VORIA

https://elthraki.gr/%ce%b8%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%ba%cf%8c%ce%bc%ce%b2%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%bf-%cf%80%ce%bf/

Για να το μάθουν όλοι: Στο πλευρό των Waffen SS πολέμησαν οι μουσουλμάνοι με τα φέσια στο κεφάλι!

ΣΤΟΧΟΣ Ιουλίου 19, 2026

Το 1943 αποτέλεσε έτος καμπής για την πορεία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Οι γερμανικές ήττες στο Στάλινγκραντ και τη... Βόρεια Αφρική δημιούργησαν δυσαναπλήρωτες απώλειες έμπειρου προσωπικού.

Οι μονάδες των WaffenSS ανέλαβαν να σηκώσουν το μεγάλο βάρος ενός πολέμου που φαινόταν να χάνεται για τη Γερμανία.

Σύντομα, η ηγεσία των SS αντιλήφθηκε ότι η συγκρότηση νέων μονάδων και η αναπλήρωση των απωλειών δεν μπορούσε να καλυφθεί από τους Γερμανούς του Ράιχ, ούτε από τους Γερμανούς ομογενείς, ούτε από τους Δυτικοευρωπαίους εθελοντές. Για τον λόγο αυτό τα φυλετικά κριτήρια , τα οποία αποτελούσαν βασική προϋπόθεση για την είσοδο στα WaffenSS, χαλάρωσαν και σταδιακά καταργήθηκαν.

Έτσι, τον Φεβρουάριο του 1943 δόθηκε η εντολή σχηματισμού μιας μεραρχίας εθελοντών από τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Κροατίας και της Βοσνίας, η οποία θα χρησιμοποιείτο σε επιχειρήσεις κατά των ανταρτών στη Γιουγκοσλαβία.

Σκοπός των Γερμανών ήταν η αναμόχλευση της παραδοσιακής έχθρας των μουσουλμάνων με τους χριστιανούς και Σέρβους , οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είχαν ταχθεί με το μέρος των παρτιζάνων του Τίτο. Τον Μάιο του 1943 οι πρώτοι 8.000 εθελοντές ορκίστηκαν αιώνια πίστη στον Αδόλφο Χίτλερ σύμφωνα με το τελετουργικό των SS. Οι Γερμανοί έλαβαν υπόψη όλες τις μουσουλμανικές ιδιαιτερότητες.

Έτσι κάθε σύνταγμα είχε έναν μουλά και κάθε τάγμα έναν ιμάμη. Οι άνδρες, αντί του παραδοσιακού καπέλου των SS ή του δίκοχου έφεραν φέσι, ενώ το συσσίτιο τους δεν περιείχε χοιρινό. Προφανώς όλα αυτά θα προκαλούσαν θυμηδία σε Γερμανούς SS που είχαν γαλουχηθεί με το δόγμα της αθεΐας. Εξίσου ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της ιδεολογικής διαφώτισης απαλείφθηκαν τα κηρύγματα περί Αρίας Φυλής και τονίστηκαν οι φιλικοί δεσμοί μεταξύ του Ισλάμ και του ναζισμού!

Παρά την ιδιαίτερη αυτή αντιμετώπιση οι άνδρες της μεραρχίας δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες της γερμανικής ηγεσίας. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης τους στη Γαλλία στασίασαν και σκότωσαν πέντε Γερμανούς αξιωματικούς εξαιτίας της κακής συμπεριφοράς των τελευταίων απέναντι τους. Οι πρωτεργάτες της στάσης εκτελέστηκαν ενώ 825 άνδρες εστάλησαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Σταδιακά μετά τη συμπλήρωση της εκπαίδευσης της στη Γερμανία η μεραρχία επέστρεψε τον Φεβρουάριο του 1944 στην Κροατία. Την άνοιξη του ίδιου χρόνου η μονάδα συμμετείχε σε επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών στη βορειοανατολική Βοσνία και τη δυτική Σερβία. Οι άνδρες της διακρίθηκαν κυρίως σε εμπρησμούς χωριών, κακοποιήσεις και εκτελέσεις άμαχων Σέρβων, παρά για τις επιδόσεις τους στις μάχες. Τον Μάιο η μονάδα, η οποία πλέον αριθμούσε 15000 άνδρες, έλαβε την επίσημη ονομασία της 13η Ορεινή Μεραρχία των SS Handschar (η λέξη σημαίνει το γνωστό σπαθί των μουσουλμάνων, το χαντζάρι)

Τον επόμενο μήνα όμως έφθασε η ώρα της κατάρρευσης. Οι παρτιζάνοι του Τίτο εξαπέλυσαν μεγάλης κλίμακας αντεπίθεση κατά τη διάρκεια της οποίας η μεραρχία έχασε όλο το πυροβολικό της και ένα τάγμα. Παράλληλα, οι λιποταξίες αυξάνονταν με γεωμετρική πρόοδο. Οι Γερμανοί ανήσυχοι αφαίρεσαν από τον αναξιόπιστο σχηματισμό όλα τα βαρέα όπλα και μείωσαν τον αριθμό των ταγμάτων του. Έως τον Νοέμβριο του 1944 η μονάδα ουσιαστικά διαλύθηκε, καθώς οι περισσότεροι άνδρες είτε επέστρεψαν στα σπίτια τους είτε προσχώρησαν στους παρτιζάνους είτε στους Κροάτες Ουστάζι. Όσοι δεν άλλαξαν έγκαιρα στρατόπεδο συνελήφθησαν από τους παρτιζάνους, δικάστηκαν και εκτελέστηκαν. Ωστόσο, πιθανολογείται ότι μερικοί κατέφυγαν σε αραβικές χώρες. Η αιματοβαμμένη δράση της μεραρχίας Handschar προκάλεσε άσβεστο μίσος μεταξύ των χριστιανών Σέρβων και των μουσουλμάνων Βόσνιων, το οποίο αναζωπυρώθηκε κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας.

https://www.stoxos.gr/2026/07/waffen-ss.html

 

ΜΙΚΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΟ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ

 

Αϊσέ Καρά: Η κοινότητά μας βγήκε επιτέλους στο φως

Εκπροσώπησε τους Μπεκτασήδες – Αλεβίτες στη συζήτηση για την αναγνώρισή τους στη Βουλή και εξηγεί πώς είναι να ζεις ως μέλος μιας μειονότητας μέσα στη μειονότητα στη Θράκη

«Ενώ η θρησκευτική έκφραση πρέπει να προστατεύεται, οποιαδήποτε θρησκευτικά, πολιτιστικά ή κοινωνικά σύμβολα που καλύπτουν πλήρως το πρόσωπο δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται στους δημόσιους χώρους, ώστε να διατηρείται η κοινωνική συνοχή και η ασφάλεια», επισημαίνει η Αϊσέ Καρά.

 

Στις 28 Ιουλίου 2025 στο βήμα του ελληνικού Κοινοβουλίου ανέβηκε και μίλησε, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία του, μια 45χρονη μουσουλμάνα από ορεινό χωριό της Θράκης, η Αϊσέ Καρά. Δεν φορούσε μαντίλα ούτε ο λόγος της ήταν καταγγελτικός. «Σήμερα είναι μια ιστορική μέρα. Oλοι μαζί εδώ ανοίγουμε ένα νέο κεφάλαιο της Ιστορίας της πατρίδας μας, της Ελλάδας, και της κοινότητάς μας».

Ιστορική μέρα γιατί; Διότι ψηφιζόταν το νομοσχέδιο για την αναγνώριση της θρησκευτικής κοινότητας των τρεισήμισι χιλιάδων Ελλήνων Μπεκτασήδων – Αλεβιτών μουσουλμάνων της Θράκης, που ζούσαν στη σκιά της πλειονότητας των σουνιτών της ορεινής Ροδόπης και του Εβρου σε συνθήκες απομόνωσης.

Από το βήμα της Βουλής η Αϊσέ Καρά, μέλος της Διαχειριστικής Επιτροπής Μπεκτασήδων – Αλεβιτών της Θράκης, με αγώνες στην πρώτη γραμμή για την επίσημη ένταξη στον θρησκευτικό χάρτη της χώρας των Ελλήνων Μπεκτασήδων – Αλεβιτών, «σύστησε» στους εκπροσώπους του Κοινοβουλίου τους ομοθρήσκους της του Εβρου και τα έως τότε βάσανά τους.

Η ομιλία στη Βουλή

«Οπως στον Χριστιανισμό υπάρχουν κλάδοι και δόγματα, έτσι υπάρχουν και στο Ισλάμ. Εχουμε κι εμείς κοινές θεμελιώδεις πεποιθήσεις, αλλά και σημαντικές διαφορές. Για αιώνες οι Μπεκτασήδες – Αλεβίτες ζουν στην αφάνεια και στη σιωπή και συχνά βιώνουν έντονη καταπίεση. Μέχρι πριν από κάποια χρόνια οι τελετουργικές μας συνάξεις γίνονταν μυστικά, σε σπίτια, καθώς δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε δικούς μας χώρους λατρείας. Φανταστείτε έναν ορθόδοξο που πεθαίνει και την τελετή της κηδείας να πρέπει να την κάνει ένας προτεστάντης πάστορας. Πώς θα αισθανόταν η οικογένειά του; Κάπως έτσι ζούσαμε μέχρι σήμερα εμείς. Σήμερα, λοιπόν, ζητάμε από τη Βουλή των Ελλήνων να ψηφίσει την επίσημη αναγνώρισή μας».

Η παραπάνω παρέμβαση της Αϊσέ απέσπασε το χειροκρότημα της μεγάλης μερίδας των παρισταμένων βουλευτών και συνοδεύτηκε από ευρεία πλειοψηφία. Η «Κ» προσκάλεσε τη δραστήρια αυτή γυναίκα σε γεύμα, στο οποίο προσπαθήσαμε να «ακτινογραφήσουμε» επιμέρους πτυχές της ταυτότητας των εν πολλοίς άγνωστων στη χριστιανική κοινωνία κοσμοπολιτών μουσουλμάνων συμπατριωτών μας.

Εδειχνε περιχαρής. «Βγήκαμε επιτέλους στο φως, αλλά ο αγώνας δεν τελείωσε, σχεδιάζουμε να ιδρύσουμε μεταξύ άλλων και σύλλογο γυναικών, οι οποίες στην κοινότητά μας είναι δυναμικές και δραστήριες», λέει και από εκεί πιάσαμε το νήμα της συζήτησης.

«Σ’ εμάς, στον Μπεκτασισμό, η γυναίκα ήταν πάντα δυνατή, είχε ισοτιμία με τον άνδρα. Οι γυναίκες δεν φοβούνται να εκφράζονται, δεν φοβούνται να πάρουν αποφάσεις για την οικογένεια, τη θρησκεία, την κοινότητα, τον εαυτό τους. Ηταν πάντα ενεργά μέλη της κοινωνίας και στη θρησκεία, ενεργά στην κοινωνία ως μητέρες, δασκάλες, κ.λπ. Ακολουθούμε το Κοράνι, όχι όμως τόσο σφιχτά τους θρησκευτικούς κανόνες του. Δεν κοιτάμε αν η γυναίκα φοράει μαντίλα, αν καταναλώνει αλκοόλ. Εμείς κοιτάμε μέσα μας, κυρίως την εσωτερική καλλιέργεια της ψυχής, την αγάπη. Θεωρούμε ότι κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι από τον θεό, εκπροσωπεί τον θεό, οπότε προσπαθούμε στην καθημερινή μας πρακτική να υπηρετούμε τον θεό».

Στο Ιράν η γυναίκα δεν έχει όνομα, δεν είναι Φατμέ, δεν είναι Αϊσέ. Σε βλέπουν ως γυναίκα. Ο,τι κι αν καταφέρεις στη ζωή σου δεν σημαίνει τίποτα, αφού είσαι γυναίκα.

Τη ρώτησα σε τι διαφέρει μια γυναίκα μπεκτασί από μια σουνίτισσα μουσουλμάνα.

«Ως προς τη θέση της στην κοινωνία. Εμείς προσευχόμαστε μαζί με τους άνδρες, κάτι που στον σουνιτισμό δεν επιτρέπεται. Οι σουνίτες άνδρες προσεύχονται αλλού και οι γυναίκες αλλού. Ειδικά στα τζαμιά οι γυναίκες είναι σε άλλο χώρο, προσεύχονται σχεδόν εν κρυπτώ».

Η διαδρομή και η στάση ζωής της γεννημένης στο χωριό Ρούσσα του Σουφλίου, 45χρονης καθηγήτριας της τουρκικής γλώσσας και διερμηνέως, αντικατοπτρίζουν σε μεγάλο βαθμό την εικόνα της γυναίκας Μπεκτασί – Αλεβίτισσας, της σύγχρονης τουλάχιστον. Η Αϊσέ δεν φόρεσε ποτέ μαντίλα ούτε την υποχρεώνει, όπως τονίζει, κανείς –το ίδιο ισχύει γενικά για τις γυναίκες– να το κάνει.

Παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο έναν σουνίτη από την Ξάνθη, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο ο οποίος σπουδάζει σήμερα διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Ωστόσο, ο γάμος δεν ευδοκίμησε και το θρησκευτικό και οικογενειακό περιβάλλον, κυρίως του συζύγου της, έπαιξε ρόλο στη διάλυσή του. «Ηταν δύσκολο να με αποδεχθούν. Πιέσεις είχα από την αρχή διότι ο άνδρας μου δεν ήταν μπεκτασί, ήταν σουνίτης, οπότε υπήρχε μια όχι ευχάριστη ατμόσφαιρα, δεν ήθελε η μαμά μου να παντρευτώ έναν σούνι αλλά με τον χρόνο το αποδέχτηκε. Από την οικογένεια του άνδρα μου, όμως, τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Παρόλο που ήξερε η πεθερά μου ότι δεν προσεύχομαι με το χαλί, μου έλεγε συνέχεια: “Εκανες την προσευχή σου;”. Αυτό ήταν μια μορφή πίεσης. Ενιωθα να είμαι διαρκώς κάτω από τη σκιά του άνδρα μου. Δεν ήμουν ο εαυτός μου».

Αντεξε δέκα χρόνια. «Μετά το διαζύγιο άρχισα να γνωρίζω τον εαυτό μου. Κατάλαβα πόσο δυνατή είμαι, με δυο λόγια αισθάνομαι ότι ξαναγεννήθηκα». Μια διαζευγμένη γυναίκα δεν ενθουσιάζει στη μουσουλμανική κοινωνία, όμως η Αϊσέ τράβηξε τον δρόμο που της υπαγόρευε η ψυχή της. Η αναβάθμιση της θέσης της γυναίκας μπεκτασί στη νέα πραγματικότητα μετά την αναγνώριση την ενδιαφέρει οπωσδήποτε, εξ ου και το σχέδιο ίδρυσης συλλόγου στη Ρούσσα. Ομως, δεν την αφήνει ασυγκίνητη ως μουσουλμάνα και άνθρωπο η εξέγερση των γυναικών του Ιράν εναντίον της βάναυσης καταπίεσης από το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων. «Ασφαλώς και παρακολουθώ το τι γίνεται στο Ιράν και δεν στενοχωριέμαι μόνο ως μπεκτασί, αλλά και ως άνθρωπος απλός, με αυτά που γίνονται. Είναι απίστευτο να ασχολείται ο ανδρικός κόσμος με μια τρίχα των γυναικών, δεν μπορώ να το καταλάβω και δεν είναι αποδεκτό. Είναι δυνατόν να τιμωρούν μια γυναίκα γιατί μπορεί να βγαίνει μια τρίχα από τα μαλλιά της έξω από το χιτζάμπ; Εκεί η γυναίκα δεν έχει όνομα, δεν είναι Φατμέ, δεν είναι Αϊσέ. Σε βλέπουν ως γυναίκα. Ο,τι κι αν καταφέρεις στη ζωή σου δεν σημαίνει τίποτα, αφού είσαι γυναίκα».

Η συζήτηση για την μπούργκα

Ζητήσαμε τη γνώμη της για τη συζήτηση που πάει να ανοίξει γύρω από την απαγόρευση της μπούργκας στην Ελλάδα. «Κάθε άτομο πρέπει να έχει την ελευθερία να τηρεί τις θρησκευτικές του υποχρεώσεις και να εκφράζει την πίστη του με σεβασμό», είπε και έσπευσε να διευκρινίσει: «Ωστόσο, στους δημόσιους χώρους υπάρχουν ορισμένοι κανόνες που διασφαλίζουν την ομαλή επικοινωνία και την ασφάλεια όλων. Η δυνατότητα αναγνώρισης του προσώπου είναι ιδιαίτερα σημαντική. Συνεπώς, ενώ η θρησκευτική έκφραση πρέπει να προστατεύεται, οποιαδήποτε θρησκευτικά, πολιτιστικά ή κοινωνικά σύμβολα που καλύπτουν πλήρως το πρόσωπο δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται στους δημόσιους χώρους, ώστε να διατηρείται η κοινωνική συνοχή και η ασφάλεια».

Κλείνοντας, ρώτησα αν αυτοχαρακτηρίζεται ακτιβίστρια του Μπεκτασισμού ή και φεμινίστρια μουσουλμάνα. «Δεν κάνω ούτε θρησκευτικό ακτιβισμό ούτε φεμινισμό, δεν με τραβάνε. Είμαι απλώς μια μουσουλμάνα η οποία πιστεύει στον θεό, σέβεται το Κοράνι και ακολουθεί τον δρόμο των μπεκτασήδων, που αποτελεί μια ερμηνεία του Ισλάμ. Ως προς τον φεμινισμό, ήμουν και παραμένω μια γυναίκα που διεκδικώ το δικαίωμα να αποφασίζω ελεύθερα, χωρίς να ορίζει η θρησκεία τις επιλογές μου».

Αλλαγή στη λατρεία

Οι Μπεκτασήδες – Αλεβίτες είναι το φιλελεύθερο, το κοσμοπολίτικο σκέλος του Ισλάμ και επί αιώνες στη Θράκη αποτελούσαν μειονότητα μέσα στη βαθιά συντηρητική σουνιτική μουσουλμανική κοινότητα. Οι σουνίτες της Θράκης αντέδρασαν στην αναγνώριση των Μπεκτασήδων – Αλεβιτών αισθανόμενοι ότι αποτελεί μεθόδευση του ελληνικού κράτους για να διασπάσει τη μειονότητα. Η Αϊσέ λέει επ’ αυτού ότι υπήρξαν επιθετικά δημοσιεύματα στον μειονοτικό Τύπο και στο Διαδίκτυο, ενώ στην ψηφοφορία στη Βουλή τρεις μειονοτικοί βουλευτές καταψήφισαν και υπερψήφισε μόνο ο Ιλχάν Αχμέτ (ΠΑΣΟΚ), που δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις.

«Με την αναγνώριση θα έχουμε πλέον την ελευθερία να δηλώσουμε την ταυτότητά μας χωρίς φόβο. Εμείς είχαμε και έχουμε ακόμη μια πίεση από τους μουσουλμάνους σουνίτες. Αυτή η πίεση μπορεί να είναι και υπόγεια, αλλά και φανερή, οπότε δεν μπορούσαμε να πούμε εύκολα ότι εγώ είμαι μπεκτασί και δεν πάω στο τζαμί πέντε φορές την ημέρα για προσευχή. Ασκούμε τα λατρευτικά μας καθήκοντα και αντί για το τζαμί προσευχόμαστε στα “τζεμεβί”, δικούς μας θρησκευτικούς χώρους, οι οποίοι από εδώ και πέρα θα είναι αναγνωρισμένοι από το κράτος και θα κάνουμε άνετα την προσευχή μας. Επίσης, πλέον, τα παιδιά μας στα σχολεία θα μπορέσουν να κάνουν μαθήματα θρησκευτικών με βάση τον μπεκτασισμό – αλεβιτισμό».

https://elthraki.gr/%ce%b1%cf%8a%cf%83%ce%ad-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ac-%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%ac-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b2%ce%b3%ce%ae%ce%ba%ce%b5-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%ad%ce%bb/

Δολοφονίες Ισαάκ – Σολωμού: Οι οικογένειες αναμένουν την ενημέρωση του Προέδρου

ΣΤΟΧΟΣ Ιουλίου 18, 2026

Για τις εξελίξεις στις οποίες αναφέρθηκε σε χθεσινές του δηλώσεις για τις υποθέσεις δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού αναμένεται να ενημερώσει τις οικογένειες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με δηλώσεις του εκπροσώπου της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, Αλέκου Μιχαηλίδη, στο κρατικό ραδιόφωνο, ο Νίκος Χριστοδουλίδης «δεν είπε κάτι περισσότερο και πως αυτά δεν πρέπει να λέγονται δημόσια. Το σεβόμαστε, αν και δεν γνωρίζουμε κάτι παραπάνω και περιμένουμε να ενημερώσει τις οικογένειες, που αγωνιούν για τη δικαίωση των δύο ηρώων».

Σημείωσε ότι γνωρίζουν πως «η Τουρκία και το κατοχικό καθεστώς εκμεταλλεύονται κάθε δημόσια τοποθέτηση».

Παράλληλα, επισήμανε πως δεν γνωρίζει εάν έχει ήδη προγραμματιστεί συνάντηση ανάμεσα στον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη και τις οικογένειες.

https://www.stoxos.gr/2026/07/blog-post_100.html

ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

 

38 χρόνια μετά ο «Δράκος της Θράκης» παραμένει άγνωστος

Η δράση του ξεκίνησε στις 30 Αυγούστου του 1988 και το τελευταίο του χτύπημα ήταν στις 26 Ιουλίου του 1990 – Του αποδίδονται συνολικά 9 δολοφονίες, με πιο γνωστές τις επιθέσεις σε περιοχές μεταξύ Αλεξανδρούπολης και Κομοτηνής

 

της Ματίνας Ηρειώτου

Στην ελληνική ιστορία του εγκλήματος ελάχιστοι έχουν καταγραφεί ως serial killers και οι περισσότεροι έχουν εντοπιστεί και οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη. Ωστόσο, 38 χρόνια μετά την πρώτη καταγραφή της δράσης του ο διαβόητος «Δράκος της Θράκης» παραμένει άγνωστος και αν υποθέσει κανείς ότι βρίσκεται στη ζωή δεν θα λογοδοτήσει για τις επιθέσεις του που άφησαν πίσω τους εννέα ανθρώπους νεκρούς και έναν ακόμη βάναυσα κακοποιημένο, ο οποίος αν και επέζησε δεν κατάφερε ποτέ να ανασύρει από τη μνήμη του έστω μία πληροφορία που θα μπορούσε να ρίξει κάποιο φως στις έρευνες.

 

Η δράση του «Δράκου της Θράκης» ή «Δράκου του Εβρου» ξεκίνησε στις 30 Αυγούστου του 1988 και το τελευταίο του χτύπημα ήταν στις 26 Ιουλίου του 1990. Ο άγνωστος δράστης είχε συγκεκριμένη μεθοδολογία στον τρόπο που δρούσε. Επέλεγε τα θύματά του ενώ είχαν σταματήσει για οποιονδήποτε λόγο στους οδικούς άξονες της Θράκης, σε απόμερα σημεία ή σε χώρους που οδηγοί-ταξιδιώτες σταματούσαν για να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Τα θύματα δεν συνδέονταν μεταξύ τους με κανέναν τρόπο. Απλώς ήταν πάντα δύο, άνδρας και γυναίκα, στα αυτοκίνητα. Σε μία περίπτωση, μάλιστα, δεν επρόκειτο καν για ζευγάρι, παρά για έναν 52χρονο μετανάστη στη Σουηδία που ταξίδευε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1989 με την 78 ετών μητέρα του. Ο δολοφόνος αιφνιδίαζε τα θύματά του, πυροβολούσε με περίστροφο ή καραμπίνα, χρησιμοποιούσε μαχαίρια για να βασανίσει, βίαζε τις γυναίκες και εντέλει έβαζε φωτιά και έκαιγε τα πάντα – θύματά του βρέθηκαν απανθρακωμένα μέσα στα αυτοκίνητά τους.

Όλα είχαν ξεκινήσει στις 30 Αυγούστου του 1988. Πρώτα θύματα ήταν μια 23χρονη φοιτήτρια και ο 34χρονος φίλος της.

Η κοπέλα δολοφονήθηκε με περίστροφο και κακοποιήθηκε, ο σύντροφός της είχε βρεθεί σε άθλια κατάσταση, μεταφέρθηκε και νοσηλεύτηκε για μεγάλο διάστημα στην Εντατική και όταν συνήλθε διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί αμνησία από τον τρόμο και τα βασανιστήρια που τον είχε υποβάλει ο δολοφόνος.

  

Καμία λεπτομέρεια, τίποτα δεν μπόρεσε να ανακαλέσει στη μνήμη του που να φανεί χρήσιμο στην Αστυνομία. Έναν μήνα αργότερα, στις 28 Σεπτεμβρίου του 1988, ένα νεαρό ζευγάρι επέστρεφε οδικώς στην Αθήνα από την Τουρκία. Ο 35χρονος Ελληνας και η 27χρονη Αυστριακή φίλη του είχαν σταματήσει στο 15ο χιλιόμετρο του δρόμου Κομοτηνής – Ξάνθης, όταν εντοπίστηκαν από τον δολοφόνο, που αργότερα, του δόθηκε το προσωνύμιο «Ελληνας Zodiak» από τον Αμερικανό serial killer που η δράση του είχε κοινά στοιχεία και επίσης ποτέ δεν ταυτοποιήθηκε. Το ζευγάρι δολοφονήθηκε με καραμπίνα. «Επί σχεδόν ένα χρόνο δεν υπήρξε συνέχεια», ανασύρει από τη μνήμη της η δημοσιογράφος Μελαχροινή Μαρτίδου που μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας «Χρόνος της Κομοτηνής» κάλυπτε επί δεκαετίες τα γεγονότα στη Θράκη και ήταν από τους πρώτους που είχαν καλύψει και τα εγκλήματα του «Δράκου», τα οποία προκάλεσαν πρωτοφανή πανικό σε όλη την περιοχή για περισσότερο από τρία χρόνια. «Πολλά σενάρια είχαν υπάρξει τότε για το ποιος θα μπορούσε να ήταν ο δολοφόνος. Ξεκίνησε το 1988, χτύπησε ξανά το 1989, επανήλθε το καλοκαίρι του 1990 και η δράση του απλά σταμάτησε. Ένα από τα σενάρια τότε τον ήθελε να είναι Έλληνας, μετανάστης που ερχόταν στην Ελλάδα για κάποια διαστήματα, ήξερε καλά την περιοχή και δεν έδινε στόχο», θυμάται η Μελαχροινή Μαρτίδου. «Μπορεί να πέθανε, μπορεί να φοβήθηκε ότι θα πιανόταν, κανείς δεν ξέρει. Η περιοχή της Θράκης έχει πολλούς κυνηγούς, ένας άνθρωπος που κυκλοφορεί με καραμπίνα δεν προκαλεί υποψίες. Τα εγκλήματά του, φριχτά: βασάνιζε, βίαζε, σκότωνε, έκαιγε. Ολα έγιναν, δε, σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε η δυνατότητα αξιοποίησης στοιχείων όπως DNA, ενδεχομένως σήμερα τα πράγματα να ήταν πολύ διαφορετικά γι’ αυτόν».

Μετά τον Έλληνα μετανάστη και τη μητέρα του που δολοφονήθηκαν στο 27ο χιλιόμετρο Αλεξανδρούπολης – Κήπων, τον Ιούλιο του 1989, ο δολοφόνος ξαναχτύπησε τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, μια μέρα μετά τις εθνικές εκλογές. Θύματα ένας 43χρονος αστυφύλακας και η 35χρονη σύζυγός του, που είχαν ταξιδέψει για να ψηφίσουν στο χωριό τους και βρέθηκαν νεκροί στο αυτοκίνητό τους κοντά στο αεροδρόμιο της Χρυσούπολης Καβάλας. «Ο φόβος είχε κυριεύσει τους πάντες», περιγράφει η κυρία Μαρτίδου. «Κανένας στην Κομοτηνή και την Αλεξανδρούπολη δεν έβγαινε έξω μετά τις 8 το βράδυ, το αίσθημα ασφάλειας των ταξιδιωτών που εύκολα σταματούσαν να ξεκουραστούν, ακόμη και να κοιμηθούν λίγες ώρες στο αυτοκίνητο, αντί να πάνε σε ξενοδοχείο, δεν υπήρχε. Εκείνη την εποχή δίνονταν συμβουλές για ασφάλεια ακόμη και στα σχολεία, στις εκκλησίες, στα κατηχητικά, ενώ πολιτιστικές εκδηλώσεις ματαιώνονταν αφού όλοι φοβόντουσαν να κυκλοφορούν τα βράδια. Ο τρόμος διακατείχε τους πάντες, ενώ είχαν αρχίσει και διάφορα σενάρια που στοχοποιούσαν ανθρώπους, οι οποίοι βεβαίως καμία απολύτως σχέση δεν είχαν με τα εγκλήματα».

Το τελευταίο χτύπημα του «Δράκου» καταγράφηκε στις 26 Ιουλίου του 1990 και έγινε στο 25ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Αλεξανδρούπολης – Κομοτηνής. Τα θύματά του, που βρέθηκαν απανθρακωμένα, ήταν ένα νεαρό ζευγάρι από την πρώην Γιουγκοσλαβία που ταξίδευε οδικώς στην Ελλάδα.

Στο βιβλίο «100 εγκλήματα στην Ελλάδα» διαβάζουμε:<<Το μοτίβο της δράσης του «δράκου της Θράκης» ήταν πλέον τυπικό και άφηνε ελπίδες ότι οι Αρχές θα έβρισκαν κάποιο σημάδι για να ξετυλίξουν το κουβάρι που θα οδηγούσε στη σύλληψή του. Όμως από τη μία ο δράστης δεν είχε κάνει το παραμικρό λάθος και από την άλλη, εκείνη την εποχή οι σύγχρονες μέθοδοι για την ανάλυση DNA ήταν σε εμβρυακό στάδιο και δεν υπήρχαν τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους σήμερα οι αστυνομικοί. Κάποια στιγμή, το 1993, υπήρξε μία ακτίδα φωτός στην όλη υπόθεση, καθώς βρέθηκε το όπλο με το οποίο ο «δράκος» σκορπούσε τον τρόμο σε έναν καταυλισμό τσιγγάνων. Όμως και πάλι οι έρευνες βρέθηκαν σε αδιέξοδο καθώς δεν υπήρξε άμεση σύνδεση με τον δολοφόνο του Έβρου. Το 1999 η υπόθεση βγήκε και πάλι από το αρχείο, καθώς φάνηκε να συνδέεται με μία άλλη τραγική ιστορία που αφορούσε τη δράση του διαβόητου «μάγου» της Καβάλας, αλλά και σε αυτή την περίπτωση οι έρευνες έπεσαν στο κενό. Στα χρόνια που πέρασαν μέχρι σήμερα, ο «δράκος του Έβρου» και ο φάκελός του έχουν ανασυρθεί αρκετές φορές, αλλά κανένα στοιχείο δεν οδηγεί σε αυτόν. Όσο για τα σενάρια που έχουν ακουστεί κατά καιρούς, άλλοτε ότι επρόκειτο για Έλληνα του εξωτερικού ή για στρατιωτικό και πολλά ακόμα, μένουν και αυτά στο στάδιο των εικασιών. Όπως και το ότι μάλλον έχει πεθάνει παίρνοντας μαζί του το μυστικό του. >>

https://elthraki.gr/38-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac-%ce%bf-%ce%b4%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b8%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%81/

Γέροντας Παΐσιος: Εξακολουθεί να εμφανίζεται στους πιστούς μετά την κοίμησή του!

ΣΤΟΧΟΣ Ιουλίου 17, 2026

Μπορεί ο Γέροντας Παΐσιος, κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης, να εκοιμήθη στις 12 Ιουλίου 1994, όμως είναι πολλά τα θαύματα που οι πιστοί διηγούνται ότι έπραξε μετά την κοίμησή του.

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα συγκλονιστικά θαύματα που τέλεσε ο Γέροντας Παΐσιος, σύμφωνα με τις διηγήσεις των πιστών.

Ο π. Χρήστος Τσάνταλης από τη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης και εφημέριος Κερασιάς, με εννέαπαιδιά, καταθέτει: «Μερικά από τα παιδιά μου έπαιζαν στην ταράτσα του σπιτιού και κάποια στιγμήάρχισαν να πηδούν τον φωταγωγό. Ένα αγοράκι μου έξι ετών, που ακόμη δεν μιλάει καλά, θέλησε καιαυτό να πηδήξει. Βρέθηκε στο κενό και σαν βολίδα έφυγε προς τα κάτω. Έπεσε από τον τρίτο όροφο.Ήλθαν τα παιδιά τρομαγμένα και μου το είπαν. Έτρεξα με χτυποκάρδι στο βάθος του φωταγωγού, για ναπεριμαζέψω το μικρό. Έμεινα έκπληκτος όταν το είδα να έρχεται προς το μέρος μου κατακίτρινο απότον φόβο. Το πήγα στο Νοσοκομείο. Οι γιατροί το εξέτασαν και είπαν ότι δεν έχει τίποτε, ούτε τοπαραμικρό τραύμα».

Καταλάβαμε ότι πρόκειται περί θαύματος, και σκέφθηκα πως η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας τηςΝέας Μηχανιώνας έσωσε το παιδί. Το πήγα στην εικόνα της και το ρώτησα: «Αυτή σε φύλαξε;». Αυτόαπάντησε «όχι». Με οδήγησε στην φωτογραφία του π. Παϊσίου και μου τον έδειξε με το δάκτυλο (ότιδηλαδή αυτός με κράτησε)».

Επεμβάσεις σε τροχαία

Ο κ. Στ. από την Καλαμάτα, κάτοικος Αθηνών, ταξίδευε με το αυτοκίνητό του προς τα Ιωάννινα. Καθ οδόνέπεσε θύμα ισχυρής μετωπικής συγκρούσεως, κατά την οποία το αυτοκίνητό του κυριολεκτικάδιαλύθηκε και ο ίδιος τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι. Μεταφέρθηκε αναίσθητος στο Νοσοκομείο καιμπήκε στην εντατική.

Ενώ ευρίσκετο στην κατάσταση αυτή, είδε μία φωτεινή νεφέλη και στο μέσον έναν ηλικιωμένο μοναχό.Παρ ότι δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με την Εκκλησία, επειδή εκείνες τις ημέρες είχε ακούσει gerontas_paisiosαπό γνωστό του για κάποιον χαρισματούχο γέροντα Παϊσιο, μέσα στην έκπληξή του ρώτησε αυθόρμητατον άγνωστο μοναχό:

– Είσαι ο γέροντας Παΐσιος;

Ο Γέροντας δεν απάντησε. Χαμογέλασε, τον χάιδεψε ελαφρά στο κεφάλι και του είπε:

– Μη φοβάσαι θα γίνεις καλά!

Ο Στ. συνήλθε. Αν και σαστισμένος από το παράδοξο του πράγματος, και παρόλο που αγνοούσε τονθαυμαστό επισκέπτη του, πίστεψε στην διαβεβαίωσή του. Την διηγήθηκε μάλιστα με έντονο ύφος καιστους γιατρούς. Και αυτοί έκπληκτοι διαπιστώνοντας την ανθρωπίνως ανεξήγητη βελτίωσή του, ομολόγησαν:

– Όντως πρόκειται για θαύμα!

Αφού βγήκε από το Νοσοκομείο, στον δρόμο περνώντας μπροστά από ένα βιβλιοπωλείο έκπληκτοςαντίκρυσε στην βιτρίνα τον σωτήρα του. Ανεγνώρισε την μορφή του στο εξώφυλλο ενός βιβλίου. Έτσιανεκάλυψε τον ευεργέτη του και γεμάτος ευγνωμοσύνη το αγόρασε και το διάβασε.

Συγκινημένος ήλθε να προσκυνήσει στην «Παναγούδα» (Ιανουάριος 1998), όπου και διηγήθηκε ταανωτέρω. Εκτός του ότι τον διέσωσε από βέβαιο σωματικό θάνατο, η επέμβαση του Γέροντα άλλαξε καιριζικά την ζωή του. Ανεζήτησε πνευματικό και εξομολογήθηκε. Σταμάτησε την κοσμική ζωή παρά τιςέντονες πιέσεις των συγγενών. «Μου είναι αδύνατο να συνεχίσω τα ίδια, Στον νου μου έρχεται συνέχειατο χαμογελαστό φωτεινό πρόσωπο του Γέροντα», έλεγε με δάκρυα στα μάτια.

Διήγηση ευλαβούς εγγάμου Ιερέως που σπουδάζει στην Θεσσαλονίκη

«Προ καιρού ήρθε ένας νέος και μου είπε: «Πάτερ, εγώ χθες έπρεπε να είχα πεθάνει, αλλά ο Θεός μεέσωσε. Καθώς έτρεχα με μεγάλη ταχύτητα χτύπησα με την μοτοσυκλέτα μου επάνω σε ένα αυτοκίνητοκαι πετάχτηκα μακριά. Την στιγμή εκείνη είδα έναν παππούλη να με πιάνει γερά από το δεξί χέρι καιέτσι δεν έπαθα τίποτε».

Πήρα βιβλίο του Γέρ. Παϊσίου. Από περιέργεια το ξεφύλλισα, μου κίνησε το ενδιαφέρον και το τελείωσαμέσα σε μια νύχτα. Από τότε άλλαξε η ζωή μου».

Το κασκόλ του εξαφανίζει όγκο

Μαρτυρία Φιλίτσας. . . από τον Βόλο:

«Βρέθηκα στην δύσκολη θέση να μην μπορώ να βοηθήσω και να ηρεμήσω, την απελπισμένη αδερφήμου, μετά από την ένδειξη όγκου στην μαστογραφία που έκανε.» Με σεβασμό ζήτησα από αγαπητή μουφίλη την πολύτιμη κληρονομιά της, το κασκόλ του σεβαστού γέροντος Παϊσίου. Κρατώντας το σφιχτάστην αγκαλιά μου, με χέρια τρεμάμενα, με έντονο χτυποκάρδι, έτρεξα και το εναπόθεσα στην αγκαλιάτης πασχούσης. Εκείνη με δάκρυα στα μάτια πήγε στο εικόνισμα και προσευχήθηκε. Της ευχήθηκαπεραστικά, και το επέστρεψα αμέσως στην φίλη μου.

Μετά από 45 μέρες η άρρωστη επανέλαβε την μαστογραφία. Το θαύμα είχε γίνει. Η μαστογραφία ήτανπεντακάθαρη. Ο όγκος είχε εξαφανιστεί. Μεγάλη η χάρη του γέροντος Παϊσίου Εγώ (ο ιερεύς) του έδειξαμερικές εικόνες Αγίων και φωτογραφίες συγχρόνων Γερόντων. Μόλις είδε τον γέροντα Παϊσιο, φώναξεσυγκινημένος: «Αυτός ήταν».

Ύστερα από λίγες ημέρες ξαναήρθε και μου ανέφερε ότι εκ των υστέρων ανακάλυψε στο τσεπάκι τουμπουφάν του, στον δεξιό βραχίονα (ακριβώς εκεί που τον έπιασε ο Γέροντας), δύο μικρές εικονίτσες,μια του Χριστού και μια του γέροντος Παϊσίου που τις είχε βάλει η μητέρα του κρυφά».

https://www.stoxos.gr/2026/07/blog-post_511.html

Η κατασκοπεία στην αρχαία Ελλάδα: Οι μυστικοί πράκτορες της Τροίας και οι συμβουλές για την αντιμετώπιση του εχθρού

ΣΤΟΧΟΣ Ιουλίου 16, 2026

Η διεξαγωγή του πολέμου είναι συνυφασμένη με τη συλλογή ζωτικών πληροφοριών, προκειμένου η μία πλευρά να επικρατήσει της άλλης. Η γνώση των αντιπάλων, τα όπλα που διέθεταν, ο τρόπος που σχεδίαζαν τις επιθέσεις τους και η αριθμητική τους δύναμη ήταν πολύτιμα στοιχεία που επιδίωκε να μάθει κάθε στρατόπεδο από την αρχαιότητα, προκειμένου να καταστρώσει τη στρατηγική του και να ξεγελάσει τον αντίπαλο.

Ένα πλήρες κατασκοπευτικό επεισόδιο περιγράφεται στη ραψωδία Κ της «Ιλιάδας» του Ομήρου, όπου ένας Τρώας προσπαθεί να κατασκοπεύσει το στρατόπεδο των Ελλήνων. Ωστόσο γρήγορα γίνεται αντιληπτός και συλλαμβάνεται. Στη συνέχεια αποκάλυψε σημαντικές πληροφορίες για την Τροία και τελικά τον αποκεφάλισαν.

Για τη δράση κατασκόπων στην αρχαία Ελλάδα ενδείξεις αντλούνται από τα μέτρα που λαμβάνονταν εναντίον τους. Πολλά από αυτά αναφέρει ο πρώτος αμιγώς στρατιωτικός συγγραφέας της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, ο Αινείας ο Τακτικός. Στο έργο του «Πολιορκητικά» αναφέρονται πολλά μέτρα ασφαλείας που όφειλε να λάβει μια πόλη υπό πολιορκία εναντίον των κατασκόπων.

1. Καμία γιορτή να μη λαμβάνει χώρα εκτός των ορίων της πόλης.

3. Δεν πρέπει να λαμβάνουν χώρα συναθροίσεις και γεύματα εκτός από γάμους και κηδείες και αυτά έπειτα από ειδική άδεια των Αρχών.

4. Απαγορεύεται κάθε επικοινωνία με εξόριστους πολίτες.

5. Κάθε αλληλογραφία, εξερχόμενη ή εισερχόμενη θα ελέγχεται από το κράτος.

6. Κανένα πλοίο δεν θα αναχωρεί χωρίς ειδική άδεια.

7. Τα πλοία που πλησιάζουν θα προσαράζουν σε ειδικά μέρη.

8. Όλοι οι ξένοι θα αφοπλίζονται από τη στιγμή της άφιξης τους.

9. Οι ξένοι πρέπει να παραμένουν στην πόλη μόνο κατόπιν άδειας των Αρχών και να κρατούνται κατάλογοι του τόπου διαμονής τους. Οι Αρχές θα πρέπει να τους κλειδώνουν τη νύχτα. Οι περιπλανώμενοι επαίτες θα πρέπει να διώχνονται από την πόλη. Οι ξένης προέλευσης φοιτητές θα πρέπει να καταγράφονται.

10. Θα πρέπει να υπάρχουν περιορισμοί στις επισκέψεις ξένων πρεσβευτών.

11. Να δίνονται αμοιβές στους πολίτες για την εισαγωγή χρήσιμων αγαθών (με τον τρόπο αυτό περιορίζεται το εξωτερικό εμπόριο, κάτι που επιτρέπει την είσοδο στην πόλη των κατασκόπων).

12. Να γίνονται συνεχώς ασκήσεις ετοιμότητας και να επιβάλλονται περιορισμοί στους ξένους κατά τη διεξαγωγή τους.

13. Να υπάρχουν περιορισμοί στην κυκλοφορία.

14. Να δίνονται αμοιβές στους πληροφοριοδότες.

15. Να υπάρχουν περιορισμοί στη χρήση φωτισμού κατά τη διάρκεια της νύχτας (για να μη δίνονται σινιάλα στους εχθρούς).

Η έκταση της λίστας καταδεικνύει ότι κατάσκοποι υπήρχαν από τότε και η δράση τους αποτελούσε φόβητρο, ειδικά για τις πόλεις που βρίσκονταν σε κατάσταση πολιορκίας και εκ των πραγμάτων αντιμετώπιζαν προβλήματα στις επικοινωνίες τους. Οι πληροφοριοδότες μπορούσαν να εξασφαλίζουν υψηλές αμοιβές, αλλά το ρίσκο ήταν πάντα μεγάλο. Να χάσουν τη ζωή τους, να μείνουν στην ιστορία ως προδότες ή και τα δύο. .pronews.gr

https://www.stoxos.gr/2026/07/blog-post_227.html