Προδοτικό ντοκουμέντο...!!! Να γιατί τους ξέσκισε ο Ζέρβας...!!! Επιστολή αφοσίωσης των Τσάμηδων στον Μουσολίνι

ΣΤΟΧΟΣ Ιουλίου 20, 2026

Μια κατάπτυστη επιστολή του ηγέτη των Τσάμηδων Νουρή Ντίνο Μπέη στον Μουσολίνι δείχνει τον προδοτικό ρόλο των Τσάμηδων εις βάρος της Ελλάδος και την αφοσίωση τους προς την Ιταλία.

Η επιστολή εστάλη τον Φεβρουάριο του 1943 , φυλάσσεται στα ιταλικά αρχεία και στην τελευταία της παράγραφο και άσχετα με τις μετέπειτα εξελίξεις ,ο Νορή Ντίνο Μπέης ζητά από τον Καβαλιέρε,όπως αποκαλεί τον Ντούτσε ,να περάσουν οι Τσάμηδες στην Αλβανία,προφανώς γιατί είχει αντιληφθεί τις ευθύνες τους για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει.

Ο Νουρή Ντίνο Μπέης γεννήθηκε στην Παραμυθιά και όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος κατά της Ελλάδος οργάνωσε ένοπλα τμήματα βοήθειας προς τους Ιταλούς και αργότερα προς τους Γερμανούς.

Η άλλη προσπάθεια των Ιταλών ήταν η υποδαύλιση αποσχιστικού κινήματος από τους μουσουλμάνους αλβανόφωνους τους λεγόμενους Τσάμηδες. Την πρωτοβουλία αυτήν την είδαν θετικά οι Γερμανοί όταν από το 1943 ανέλαβαν τον έλεγχο της ιταλοκρατούμενης ζώνης, γιατί οι Τσάμηδες διέκειντο φιλικά και προς τους Γερμανούς.

Έτσι προσπαθώντας να ενδυναμώσουν τους Τσάμηδες δημιούργησαν την «Σκιπετάρικη Χωροφυλακή» η οποία καταδυνάστευε τον εγχώριο πληθυσμό στη Νότια Αλβανία, που ουσιαστικά ήταν Έλληνες Βορειοηπειρώτες, αλλά και στην Θεσπρωτία.

Οι Βρετανοί που δρούσαν στην κατεχόμενη Ελλάδα, επιχείρησαν να συνεννοηθούν με τους Τσάμηδες, ώστε να τους στρέψουν εναντίον των Γερμανών. Η αποτυχία τους ήταν πλήρης. Οι βιαιότητες εναντίον των Ελληνικών πληθυσμών ήταν πρωτοφανείς.

Έτσι την άνοιξη του 1944, όταν οι σύμμαχοι άρχισαν επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών ζήτησαν από τις δυνάμεις του Ναπολέοντα Ζέρβα (ΕΔΕΣ) να καταλάβει τις ακτές της Ηπείρου στην περιοχή της Πάργας για να προσορμίζονται συμμαχικά υποβρύχια, που μετέφεραν πολεμοφόδια. Στις μάχες που ακολούθησαν (Πάργα, Παραμυθιά, Ηγουμενίτσα κ.λπ.) πήραν μέρος μαζί με τους Γερμανούς και οι Τσάμηδες της περιοχής με ένοπλα τμήματα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η συμμαχική αποστολή έδωσε εντολή στις δυνάμεις του Ζέρβα να διαλύσει αυτά τα ένοπλα εχθρικά τμήματα. Έτσι όταν άρχισαν τον Οκτώβριο του 1994 να υποχωρούν προς τα Αλβανικά εδάφη οι Γερμανοί, τους ακολούθησαν και οι Τσάμηδες με τις οικογένειές τους περίπου 16 έως 18.000 άτομα, για να αποφύγουν τις επιθέσεις των ανταρτών του ΕΔΕΣ. Και έκτοτε παρέμειναν στην Αλβανία οριστικά..

Η επιστολή του Νουρή Ντίνο Μπέη προς τον Μουσολίνι

«Η αφοσίωσή μου και οι από πλέον των 40 ετών παρασχεθείσες υπηρεσίες στην Ιταλία με υποχρεώνουν να σας αναφέρω όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Τσαμουριά, Ελλάδα και Νότια Αλβανία όπου έτυχα μάρτυς και θύμα μιας ύπουλης επίθεσης, που κόστισε την ζωή και αρκετών Ιταλών στρατιωτών.

Στη Νότια Αλβανία η κατάσταση έχει καταντήσει ανησυχητική. Η έλλειψη συνετών οδηγιών και η αδυναμία των αρχών επέτρεψε την διείσδυση της εχθρικής προπαγάνδας με την δημιουργία ανταρτικών ομάδων, οι οποίες καλυμμένες με τη μάσκα υποθετικών εθνικιστικών σκοπών είναι αναρχικά όργανα παρακινούμενα από πράκτορες και οδηγίες, που έχουν διεισδύσει από την Ελλάδα.

Όλοι οι καλοί Αλβανοί πατριώτες είναι σύμφωνοι στο συμπέρασμα, ότι αυτοί οι αναρχικοί είναι προδότες της πατρίδας τους, και η ενδεχόμενη αδιαφορία της Ιταλίας θα άφηνε την Αλβανία έρμαιο των Ελληνικών και Σλαβικών βαρβαροτήτων, που θα κατέστρεφαν την Αλβανία και θα κατέσφαζαν τους Αλβανούς επειδή ασπάσθηκαν την Ιταλική υπόθεση.

Η εμπειρία μου και η γνώση μου των μερών και των ατόμων, μου επιτρέπουν να διαβεβαιώσω ότι υπάρχει ακόμη (δυνατότητα) επανορθώσεως της παρούσης καταστάσεως υπό την προϋπόθεση της δραστηριοποιήσεως αμέσως και με αποφασιστικότητα και του κατακερματισμού στις ρίζες της αρχής αυτού του επικίνδυνου κινήματος, πριν αυτό μπορέσει να πάρει έκταση καταστροφική. Δεν είναι αυτές οι στιγμές για να αναζητήσουμε τις ευθύνες των διαπραχθέντων σφαλμάτων, ούτε να φανούμε αδύναμοι ανεχόμενοι την αναρχία και την εξέγερση, κι αυτό για να μην ξαναδούμε να επαναλαμβάνονται τα γεγονότα της Vallona (Σ.Σ Αυλώνα) του 1920 όταν χρειάστηκε να επιμείνω πολύ στον κόμη Storza (τότε υπουργό Eξωτερικών) για να τον πείσω ότι εάν δεν μπορούσε να αποφύγει την εκκένωση της Αλβανίας, να μην αποσυρθεί πριν καταστείλει την εξέγερση.

Αυτοί που τον τελευταίο καιρό είχαν την εξουσία στην Αλβανία αποδείχθηκαν αδύναμοι και συμβιβαστικοί προς τους αντάρτες προς μεγάλη ζημιά της Ιταλίας και της Αλβανίας. Σήμερα θα χρειαζόταν να διαλέξουμε κατάλληλα άτομα που μπορούν να αναλάβουν την αποστολή και την ευθύνη της απόλυτης καταστολής αυτών των σκοτεινών κινημάτων. Αυτά τα άτομα πρέπει να είναι πιστοί και δοκιμασμένοι φίλοι της Ιταλίας, από πατριωτισμό και όχι από χρηματισμό, να κατέχουν όλη την απαραίτητη ενεργητικότητα και αποφασιστικότητα, χωρίς φόβο να εμπλακούν με σκοπό να διεξαγάγουν ένα ανηλεές κυνηγητό στους αντάρτες και τους φίλους των και εν ανάγκη να καταστρέψουν τις εστίες τους και τα χωριά που τους βοηθούν αρχίζοντας από το Curvelesi.

Εάν δεν θεωρηθεί σκόπιμο να γίνει αυτό από μέρους των Ιταλικών δυνάμεων, δεν θα είναι δύσκολο να πετύχουμε τον σκοπό με τον σχηματισμό των 6.000 εθελοντών Τσαμουριωτών και Κοσοβάρων που είναι πραγματικοί φίλοι της Ιταλίας επειδή γνωρίζουν τι τους περιμένει εάν αυτή τους εγκαταλείψει.

Όσον αφορά την Τσαμουριά, πρέπει να σας αναφέρω Εξοχώτατε, ότι η αφοσίωση από εμάς τους Τσαμουριώτες στην Ιταλία, μας επέσυρε όλες τις διώξεις που η πονηριά των ελληνικών κυβερνήσεων μπόρεσε να σχεδιάσει. Για την συνεργασία μας με τα Ιταλικά στρατεύματα το 1917 και κατά την διάρκεια αυτού του πολέμου, δεν υπάρχει οικογένεια που να μην πλήρωσε με το αίμα την καταστροφή του σπιτιού και την αφαίρεση της ιδιοκτησίας. Σήμερα η παρουσία των Ιταλικών στρατευμάτων μας επέτρεψε να επιστρέψουμε στη χώρας μας, αλλά το μαρτύριο μας συνεχίζεται ακόμα σ' αυτή την άτυχη περιοχή, παρά την υπόσχεση που μας έδωσε η Εξοχότητά σας.

Εμείς ελπίζαμε να ελευθερωθούμε από την Ελλάδα αλλά δυστυχώς μας κόβεται η ανάσα, βλέποντας ότι εμείς και η χώρα μας είμαστε εγκαταλελειμμένοι στα χέρια των διωκτών μας της Αθήνας, όταν στα νησιά του Ιονίου οι Έλληνες που δεν έκαναν τίποτα, για να το αξίζουν από την Ιταλία χαίρουν μιας απόλυτης δικαιοσύνης και ασφάλειας με μια τέλεια πολιτική και οικονομική Ιταλική διοίκηση, κάτω από τη συνετή διεύθυνση ενός ανθρώπου έξυπνου σωστού και τιμημένου.

Όλοι οι Έλληνες είναι οπλισμένοι, και μέρα με τη μέρα περιμένουν την πολυπόθητη άφιξη των Άγγλων, απευθύνοντας μας συχνά απειλητικά υπονοούμενα. Οι Τσαμουριώτες εν τω μεταξύ μου έχουν συχνά απευθύνει την ερώτηση: «Η Ιταλία πολέμησε την Ελλάδα για την Τσαμουριά, γιατί τώρα δεν υπολογίζει την πίστη μας και μας αφήνει στο έλεος των κοινών μας εχθρών;».

Όλοι φοβούνται ότι η Ιταλία θα αποσυρθεί αφήνοντάς τους σε μια κατάσταση πολύ χειρότερη από εκείνη του 1917 και παρακαλούν οι οικογένειές τους να επιτραπεί να μπουν στην Αλβανία, και στους άνδρες να επιστραφούν τα όπλα που παρέδωσαν στις στρατιωτικές αρχές.

Αυτός ο κόσμος οπλισμένος δυνατός και γενναιόδωρος θα μπορούσε να υπερασπιστεί τη γη του, και να πεθάνει για την αφοσίωσή του στην Ιταλία.

Ντίνο

Ρώμη, 26 Φεβρουαρίου 1943»

Άσχετα με τις κατοπινές εξελίξεις, στην τελευταία παράγραφο της επιστολής του ο Νουρή Ντίνο Μπέης, ζητούσε από το 1943 από τον Μουσολίνι, να φύγουν οι Τσάμηδες και να περάσουν στην Αλβανία!!! Προφανώς είχε αντιληφθεί τις ευθύνες πολλών για εγκλήματα που είχαν διαπράξει.

Οι αδελφοί Ντίνο στηρίζουν Φασισμό και Ναζισμό

Ο Νουρή Ντίνο Μπέης γεννήθηκε στην Παραμυθιά. Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος από την φασιστική Ιταλία εναντίον της Ελλάδος, οργάνωσε ένοπλα τμήματα, βοηθώντας τους Ιταλούς και αργότερα τους Γερμανούς. Στο βιβλίο του «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ» ο γνωστός αριστερός διανοούμενος Δημήτριος Γληνός, (σελ. 22-23) γράφει: «Και κατέβηκαν ακόμα, πίσω από τους Γερμανοϊταλούς στην Ελληνική Ήπειρο οι γενναίοι Αρβανίτες, για το πατροπαράδοτο πλιάτσικο».

Αμέσως μετά την συνθηκολόγηση και της κατάληψη της Ελλάδας οι Ιταλοί έσπευσαν να ανταμείψουν το Νουρή Ντίνο Μπέη. Με διάταγμα της ιταλικής κυβέρνησης διορίστηκε «Ύπατος Αρμοστής Θεσπρωτίας». Ο αδελφός του Ναζάρ Ντίνο διορίσθηκε συνταγματάρχης της «Μιλίτσια», δηλαδή της Πολιτοφυλακής. Το ίδιο διάταγμα διόριζε τον πρώην υπουργό Φεϊζή Αζότι «Πολιτικό Αρμοστή» της Αλβανικής Κυβέρνησης στα εδάφη Κοσσόβου, της Δίβρης και της Στρούγκας.

Αργότερα, τα δύο αδέρφια με επίνευση των Ιταλών, δημιούργησαν την οργάνωση «Κσίλι Νασιονάλ Σκιπετάρ» (Εθνική Αλβανική Επιτροπή), ένα είδος τοπικής κυβερνήσεως, που για λόγους συντομίας λεγόταν «Ξίλια» (K.S.I.L.I.A) . Η οργάνωση αυτή δημιούργησε 14 τάγματα που έκαναν φοβερά εγκλήματα εις βάρος των Ελλήνων κατοίκων της περιοχής. Ειδικότερα οι ηγέτες των Τσάμηδων, μπέηδες μεγαλοτσιφλικάδες από την εποχή της Τουρκοκρατίας, συνεργάστηκαν με τις κατοχικές αρχές και συμμετείχαν σε διώξεις, καταστροφές, και μαζικές εκτελέσεις. Γνωστότερη είναι η εκτέλεση 49 προκρίτων της Παραμυθιάς, τον Σεπτέμβριο 1943, που έκαναν οι Γερμανοί με υπόδειξη των Τσάμηδων.

Μετά την απελευθέρωση, το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων της Ελλάδας, καταδίκασε με την υπ. αριθμ. 344 απόφαση της 29 Μαΐου 1945, σε θάνατο 1.930 Μουσουλμάνους Τσάμηδες. Όμως ουδεμία απόφαση εκτελέστηκε, γιατί οι Τσάμηδες είχαν ήδη εκδιωχθεί από τα ελληνικά εδάφη.

Αυτοί με λίγα λόγια ήταν οι Τσάμηδες και ο ηγέτης τους Νουρή Ντίνο Μπέης.

http://www.himara.gr

https://www.stoxos.gr/2026/07/blog-post_2297.html

«Δεν θέλω να στεναχωριέστε καθόλου»... Η συγκλονιστική επιστολή ενός Έλληνα φαντάρου που σκοτώθηκε στον Δεύτερο «Αττίλα», επειδή ο «Εθνάρχης» Καραμανλής έκρινε πως «η Κύπρος κείται μακράν»...

ΣΤΟΧΟΣ Ιουλίου 20, 2026

Ο Γιώργος Ζερβομανώλης υπηρετούσε στην ΕΛΔΥΚ όταν ξεκίνησε η εισβολή στην Κύπρο.

Κατάφερε και βγήκε ζωντανός από τον Αττίλα Α’ και παραμονές του Αττίλα Β΄ κατάφερε και έστειλε ένα συγκινητικό γράμμα στην οικογένειά του. «Δεν θέλω να στεναχωριέστε καθόλου για μένα, αλλά να κοιτάτε τον εαυτό σας και να περνάτε καλά», έγραφε ο στρατιώτης. Ωστόσο παρά τον καθησυχαστικό τόνο του νεαρού στρατιώτη στο γράμμα, τελικά έπεσε νεκρός στις μάχες του δεύτερου γύρου κατά τον Αττίλα Β’ και επισήμως ήταν αγνοούμενος για 43 χρόνια.

Οπως γράφει και το onalert πρινα από περίπου ένα χρόνο την Παρασκευή 26 Μαΐου 2017 τα λείψανά μεταφέρθηκαν στην Αθήνα, στο ΓΕΣ, ενώ τη Δευτέρα 29 Μαΐου 2017 , με ειδική τελετή μεταφέρθηκαν από την Αθήνα στη Λέσβο για να ταφούν στο νεκροταφείο της γενέτειράς του.

Η επιστολή που διαβάσαμε στο elkosmos.gr γράφει:

«Πολυαγαπημένοι μου και αξέχαστοι γονείς, πολυαγαπημένη μου αδελφούλα,

Ο πόλεμος έχει τελειώσει πια εδώ και έχουν ησυχάσει τα πράγματα και γι’ αυτό δεν θέλω να στεναχωριέστε καθόλου για μένα, αλλά να κοιτάτε τον εαυτό σας και να περνάτε καλά. Το ξέρω πόση λαχτάρα πήρατε με τα επεισόδια που έγιναν, αλλά τι να κάνουμε, ήταν γραφτό μας και αυτό. Το ευχάριστο είναι ότι ζω και αυτό φτάνει. Τα άλλα θα περάσουν και θα τα ξεχάσουμε, αν και είναι δύσκολο για μένα να ξεχάσω αυτές τις δραματικές ημέρες μέσα στο καυτό βόλι που έπεφτε και τους συναδέλφους μου που σκοτώθηκαν. Κάθομαι και σκέφτομαι τη μητέρα τους, την πίκρα που θα πήραν όταν έμαθαν για τον σκοτωμό των παιδιών τους. Τι κάνει ο πατέρας μου, πηγαίνει στη θάλασσα, βγάζει καμιά σαρδέλα; Δώστε χαιρετισμούς σε όλη τη γειτονιά…»....

Σύμφωνα με το «Έθνος» το 1974, ο 21χρονος στρατιώτης, από τη Λέσβο, σκοτώθηκε αμυνόμενος, κατά τη διαδικασία απαγκίστρωσης των υπερασπιστών του στρατοπέδου από το ύψωμα Α’ στα περίχωρα της Λευκωσίας, στις 16 Αυγούστου 1974.

Ετάφη από τους Τούρκους εισβολείς σε ομαδικό τάφο, που βρέθηκε 1.200 μέτρα βόρεια του στρατοπέδου, δίπλα από ένα ρυάκι μαζί με άλλα 11 άτομα. Αυτός ο τάφος ανασκάφθηκε, ενώ 10 από τους 12 θαμμένους εκεί ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο του DNA.

Πηγή: Γράμμα Ελληνα στρατιώτη που σκοτώθηκε στην εισβολή στην Κύπρο: «Δεν θέλω να στεναχωριέστε καθόλου» | iefimerida.gr

https://www.stoxos.gr/2026/07/blog-post_195.html

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΘΑΔΔΑΙΟΣ ΤΗΣ ΒΙΤΟΒΝΙΤΣΑ - ΠΕΡΙ ΛΟΓΙΣΜΩΝ

 

Θράκη: Κόμβος της τουρκικής μαφίας ο ποταμός Έβρος

Ποιες ομάδες δρουν στη Βόρεια Ελλάδα

Απαντήσεις για τη δράση τουρκικών μαφιόζικων ομάδων στη Βόρεια Ελλάδα, κυρίως στη Θράκη και στη Θεσσαλονίκη, επιχειρούν να βρουν οι επιτελείς της δίωξης οργανωμένου εγκλήματος. Το τελευταίο φορτίο με τα 50 πιστόλια – φαντάσματα που κατέσχεσαν από το κουβούκλιο νταλίκας η οποία είχε εισέρθει στην Ελλάδα από τον Έβρο επιβεβαιώνει τον διαρκή εξοπλισμό των ομάδων αυτών στη χώρα μας. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχουν κατασχεθεί περισσότερα από 300 πιστόλια ίδιου τύπου, η πλειονότητα των οποίων κατευθύνεται είτε για τα μέλη της μαφίας στην Ελλάδα είτε για ομάδες των ίδιων οργανώσεων σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.

Η έντονη ανησυχία των ελληνικών διωκτικών αρχών είναι ότι στις ομάδες αυτές παρατηρείται -και στην Ελλάδα- η ένταξη ιδιαιτέρων νεαρών ατόμων, ηλικιών μέχρι και 19 χρόνων, πολλοί εκ των οποίων εκπαιδεύονται και εξελίσσονται σε σκληρούς εκτελεστές. Άλλωστε αρκετές από τις μαφιόζικες ομάδες της Τουρκίας είναι γνωστές για τη στρατολόγηση ανηλίκων. Έτσι εκτός των ιδιαίτερα γνωστών Ντάλτονλερ (Daltons) στους οποίους έχει καταγραφεί η συμμετοχή μέχρι και εφήβων εκτελεστών, στην Ελλάδα φαίνεται πως υπάρχουν ομάδες οι οποίες ανήκουν στους Κάσπερλερ, στους Τσιρκινλέρ (οι άσχημοι) και στους Σαραλέρ. Επίσης οι άγριες αντεγκλήσεις μεταξύ των ομάδων, ακόμη και από το εσωτερικό της Τουρκίας, είναι αυτές που ενισχύουν τους φόβους της αστυνομίας για την επέκταση του σκηνικού και στο εσωτερικό της χώρας μας. Στην Τουρκία είναι γνωστό ότι οι Κάσπερλερ έχουν λυσσαλέα κόντρα με τους Ντάλτονλερ που οδηγεί συχνά σε ένοπλες συγκρούσεις ή εκτελέσεις.

Θύμα των συγκρούσεων αυτών μεταξύ τουρκικών μαφιόζικων ομάδων παρ’ ολίγον να πέσει και ένας πράκτορας της ΕΥΠ στους Ταγαράδες στα τέλη του περσινού Μαΐου. Τούρκοι που παρακολουθούνταν από κλιμάκιο των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών σταμάτησαν σε βενζινάδικο και, όταν είδαν τον πράκτορα, ένας εκ των αλλοδαπών πυροβόλησε στο αυτοκίνητο που οδηγούσε. Ο ίδιος όταν συνελήφθη αρνήθηκε ότι γνώριζε την ταυτότητα του Έλληνα πράκτορα και θεώρησε πως είναι μέλος αντιμαχόμενης ομάδας στη χώρα του. Παρ’ ότι και από τις τουρκικές διωκτικές αρχές θεωρείται ότι είναι μέλος των Daltons στο δικαστήριο αρνήθηκε και είπε πως πιστεύει ότι τον παρακολουθούσαν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες. Μάλιστα έπεσε στα μαλακά καθώς το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Έδεσσας τον καταδίκασε σε κάθειρξη 12 χρόνων.

Αντίστοιχες καταστάσεις επικρατούν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που ήδη λαμβάνουν μέτρα από τα προβλήματα που έχουν προκύψει λόγω της ισχυρής παρουσίας Τούρκων μαφιόζων. Κυρίως η Ισπανία, αλλά επίσης η Γαλλία, η Γερμανία και η Ολλανδία καταγράφουν αυξημένη παρουσία και δράση τέτοιων προσώπων.

Οι διαδρομές και οι ανταλλαγές

Από τις αναλύσεις που γίνονται στην αστυνομία, οι επιτελείς της δίωξης οργανωμένου εγκλήματος έχουν καταλήξει ότι οι Τούρκοι μαφιόζοι εντοπίζονται στην Ελλάδα για δύο λόγους. Είτε για να ξεφύγουν ως κυνηγημένοι που είναι από αντίπαλες ομάδες στη χώρα τους είτε για να δραστηριοποιηθούν στην προώθηση ναρκωτικών και όπλων, χρησιμοποιώντας τον αποκαλούμενο «μεσογειακό δρόμο». Αυτές οι οργανώσεις δραστηριοποιούνται κυρίως στη διακίνηση ναρκωτικών. Μέλη των μαφιόζικων ομάδων έχουν αναλάβει την εισαγωγή ποσοτήτων μαροκινού χασίς υψηλής ποιότητας στην Τουρκία, μέσω της Ισπανίας.

Τα ναρκωτικά φτάνουν στον Έβρο από τα περάσματα του οποίου προωθούνται στην Τουρκία. Μάλιστα συχνά οι συναλλαγές γίνονται σε είδος. Δηλαδή εξάγεται χασίς με άμεση εισαγωγή ποσότητας ηρωίνης παλιότερα ή και όπλων το τελευταίο διάστημα. Γενικότερα οι ελληνικές διωκτικές αρχές σπάνια αντιμετωπίζουν τέτοιας μορφής δράση, όμως πηγές έλεγαν στη Voria.gr ότι έχουν αυξηθεί τα μέτρα στον Έβρο που έχει μετατραπεί σε κόμβο διακίνησης μεταξύ τουρκικών ομάδων. Πολλά από τα παράνομα εισαγόμενα είδη μάλιστα δεν έχουν προορισμό την Ελλάδα, αλλά τις άλλες χώρες όπου δραστηριοποιείται έντονα η τουρκική μαφία. Πληροφορίες μάλιστα ανέφεραν ότι ήδη οι Έλληνες αστυνομικοί έχουν καταλήξει σε πολλά στοιχεία για τις μαφιόζικες ομάδες της Τουρκίας, τα οποία ανταλλάσσουν με την τουρκική αστυνομία με την οποία οι σχέσεις έχουν βελτιωθεί.

Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας έχουν παρασχεθεί στοιχεία και για την προέλευση των όπλων και τη διαδρομή που ακολουθούν στην Ελλάδα. Τα συγκεκριμένα πιστόλια είναι εργοστασιακά συσκευασμένα, χωρίς αριθμό πλαισίου, γι’ αυτό και λέγονται όπλα-φαντάσματα, και προέρχονται από συγκεκριμένη περιοχή της Τουρκίας. Τροφοδοτούν τα μέλη των μαφιόζικων ομάδων, τόσο στην Ελλάδα όσο και -κυρίως- στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μάλιστα μεγάλα φορτία με πιστόλια και γεμιστήρες, όπως αυτά που έχουν κατασχεθεί στη Βόρεια Ελλάδα, φαίνεται ότι έχουν προορισμό την Ισπανία όπου η τουρκική μαφία έχει αναπτυχθεί ανησυχητικά.

VORIA

https://elthraki.gr/%ce%b8%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%ce%ba%cf%8c%ce%bc%ce%b2%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%bf-%cf%80%ce%bf/

Για να το μάθουν όλοι: Στο πλευρό των Waffen SS πολέμησαν οι μουσουλμάνοι με τα φέσια στο κεφάλι!

ΣΤΟΧΟΣ Ιουλίου 19, 2026

Το 1943 αποτέλεσε έτος καμπής για την πορεία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Οι γερμανικές ήττες στο Στάλινγκραντ και τη... Βόρεια Αφρική δημιούργησαν δυσαναπλήρωτες απώλειες έμπειρου προσωπικού.

Οι μονάδες των WaffenSS ανέλαβαν να σηκώσουν το μεγάλο βάρος ενός πολέμου που φαινόταν να χάνεται για τη Γερμανία.

Σύντομα, η ηγεσία των SS αντιλήφθηκε ότι η συγκρότηση νέων μονάδων και η αναπλήρωση των απωλειών δεν μπορούσε να καλυφθεί από τους Γερμανούς του Ράιχ, ούτε από τους Γερμανούς ομογενείς, ούτε από τους Δυτικοευρωπαίους εθελοντές. Για τον λόγο αυτό τα φυλετικά κριτήρια , τα οποία αποτελούσαν βασική προϋπόθεση για την είσοδο στα WaffenSS, χαλάρωσαν και σταδιακά καταργήθηκαν.

Έτσι, τον Φεβρουάριο του 1943 δόθηκε η εντολή σχηματισμού μιας μεραρχίας εθελοντών από τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Κροατίας και της Βοσνίας, η οποία θα χρησιμοποιείτο σε επιχειρήσεις κατά των ανταρτών στη Γιουγκοσλαβία.

Σκοπός των Γερμανών ήταν η αναμόχλευση της παραδοσιακής έχθρας των μουσουλμάνων με τους χριστιανούς και Σέρβους , οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είχαν ταχθεί με το μέρος των παρτιζάνων του Τίτο. Τον Μάιο του 1943 οι πρώτοι 8.000 εθελοντές ορκίστηκαν αιώνια πίστη στον Αδόλφο Χίτλερ σύμφωνα με το τελετουργικό των SS. Οι Γερμανοί έλαβαν υπόψη όλες τις μουσουλμανικές ιδιαιτερότητες.

Έτσι κάθε σύνταγμα είχε έναν μουλά και κάθε τάγμα έναν ιμάμη. Οι άνδρες, αντί του παραδοσιακού καπέλου των SS ή του δίκοχου έφεραν φέσι, ενώ το συσσίτιο τους δεν περιείχε χοιρινό. Προφανώς όλα αυτά θα προκαλούσαν θυμηδία σε Γερμανούς SS που είχαν γαλουχηθεί με το δόγμα της αθεΐας. Εξίσου ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της ιδεολογικής διαφώτισης απαλείφθηκαν τα κηρύγματα περί Αρίας Φυλής και τονίστηκαν οι φιλικοί δεσμοί μεταξύ του Ισλάμ και του ναζισμού!

Παρά την ιδιαίτερη αυτή αντιμετώπιση οι άνδρες της μεραρχίας δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες της γερμανικής ηγεσίας. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης τους στη Γαλλία στασίασαν και σκότωσαν πέντε Γερμανούς αξιωματικούς εξαιτίας της κακής συμπεριφοράς των τελευταίων απέναντι τους. Οι πρωτεργάτες της στάσης εκτελέστηκαν ενώ 825 άνδρες εστάλησαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Σταδιακά μετά τη συμπλήρωση της εκπαίδευσης της στη Γερμανία η μεραρχία επέστρεψε τον Φεβρουάριο του 1944 στην Κροατία. Την άνοιξη του ίδιου χρόνου η μονάδα συμμετείχε σε επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών στη βορειοανατολική Βοσνία και τη δυτική Σερβία. Οι άνδρες της διακρίθηκαν κυρίως σε εμπρησμούς χωριών, κακοποιήσεις και εκτελέσεις άμαχων Σέρβων, παρά για τις επιδόσεις τους στις μάχες. Τον Μάιο η μονάδα, η οποία πλέον αριθμούσε 15000 άνδρες, έλαβε την επίσημη ονομασία της 13η Ορεινή Μεραρχία των SS Handschar (η λέξη σημαίνει το γνωστό σπαθί των μουσουλμάνων, το χαντζάρι)

Τον επόμενο μήνα όμως έφθασε η ώρα της κατάρρευσης. Οι παρτιζάνοι του Τίτο εξαπέλυσαν μεγάλης κλίμακας αντεπίθεση κατά τη διάρκεια της οποίας η μεραρχία έχασε όλο το πυροβολικό της και ένα τάγμα. Παράλληλα, οι λιποταξίες αυξάνονταν με γεωμετρική πρόοδο. Οι Γερμανοί ανήσυχοι αφαίρεσαν από τον αναξιόπιστο σχηματισμό όλα τα βαρέα όπλα και μείωσαν τον αριθμό των ταγμάτων του. Έως τον Νοέμβριο του 1944 η μονάδα ουσιαστικά διαλύθηκε, καθώς οι περισσότεροι άνδρες είτε επέστρεψαν στα σπίτια τους είτε προσχώρησαν στους παρτιζάνους είτε στους Κροάτες Ουστάζι. Όσοι δεν άλλαξαν έγκαιρα στρατόπεδο συνελήφθησαν από τους παρτιζάνους, δικάστηκαν και εκτελέστηκαν. Ωστόσο, πιθανολογείται ότι μερικοί κατέφυγαν σε αραβικές χώρες. Η αιματοβαμμένη δράση της μεραρχίας Handschar προκάλεσε άσβεστο μίσος μεταξύ των χριστιανών Σέρβων και των μουσουλμάνων Βόσνιων, το οποίο αναζωπυρώθηκε κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας.

https://www.stoxos.gr/2026/07/waffen-ss.html

 

ΜΙΚΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙΟ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ

 

Αϊσέ Καρά: Η κοινότητά μας βγήκε επιτέλους στο φως

Εκπροσώπησε τους Μπεκτασήδες – Αλεβίτες στη συζήτηση για την αναγνώρισή τους στη Βουλή και εξηγεί πώς είναι να ζεις ως μέλος μιας μειονότητας μέσα στη μειονότητα στη Θράκη

«Ενώ η θρησκευτική έκφραση πρέπει να προστατεύεται, οποιαδήποτε θρησκευτικά, πολιτιστικά ή κοινωνικά σύμβολα που καλύπτουν πλήρως το πρόσωπο δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται στους δημόσιους χώρους, ώστε να διατηρείται η κοινωνική συνοχή και η ασφάλεια», επισημαίνει η Αϊσέ Καρά.

 

Στις 28 Ιουλίου 2025 στο βήμα του ελληνικού Κοινοβουλίου ανέβηκε και μίλησε, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία του, μια 45χρονη μουσουλμάνα από ορεινό χωριό της Θράκης, η Αϊσέ Καρά. Δεν φορούσε μαντίλα ούτε ο λόγος της ήταν καταγγελτικός. «Σήμερα είναι μια ιστορική μέρα. Oλοι μαζί εδώ ανοίγουμε ένα νέο κεφάλαιο της Ιστορίας της πατρίδας μας, της Ελλάδας, και της κοινότητάς μας».

Ιστορική μέρα γιατί; Διότι ψηφιζόταν το νομοσχέδιο για την αναγνώριση της θρησκευτικής κοινότητας των τρεισήμισι χιλιάδων Ελλήνων Μπεκτασήδων – Αλεβιτών μουσουλμάνων της Θράκης, που ζούσαν στη σκιά της πλειονότητας των σουνιτών της ορεινής Ροδόπης και του Εβρου σε συνθήκες απομόνωσης.

Από το βήμα της Βουλής η Αϊσέ Καρά, μέλος της Διαχειριστικής Επιτροπής Μπεκτασήδων – Αλεβιτών της Θράκης, με αγώνες στην πρώτη γραμμή για την επίσημη ένταξη στον θρησκευτικό χάρτη της χώρας των Ελλήνων Μπεκτασήδων – Αλεβιτών, «σύστησε» στους εκπροσώπους του Κοινοβουλίου τους ομοθρήσκους της του Εβρου και τα έως τότε βάσανά τους.

Η ομιλία στη Βουλή

«Οπως στον Χριστιανισμό υπάρχουν κλάδοι και δόγματα, έτσι υπάρχουν και στο Ισλάμ. Εχουμε κι εμείς κοινές θεμελιώδεις πεποιθήσεις, αλλά και σημαντικές διαφορές. Για αιώνες οι Μπεκτασήδες – Αλεβίτες ζουν στην αφάνεια και στη σιωπή και συχνά βιώνουν έντονη καταπίεση. Μέχρι πριν από κάποια χρόνια οι τελετουργικές μας συνάξεις γίνονταν μυστικά, σε σπίτια, καθώς δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε δικούς μας χώρους λατρείας. Φανταστείτε έναν ορθόδοξο που πεθαίνει και την τελετή της κηδείας να πρέπει να την κάνει ένας προτεστάντης πάστορας. Πώς θα αισθανόταν η οικογένειά του; Κάπως έτσι ζούσαμε μέχρι σήμερα εμείς. Σήμερα, λοιπόν, ζητάμε από τη Βουλή των Ελλήνων να ψηφίσει την επίσημη αναγνώρισή μας».

Η παραπάνω παρέμβαση της Αϊσέ απέσπασε το χειροκρότημα της μεγάλης μερίδας των παρισταμένων βουλευτών και συνοδεύτηκε από ευρεία πλειοψηφία. Η «Κ» προσκάλεσε τη δραστήρια αυτή γυναίκα σε γεύμα, στο οποίο προσπαθήσαμε να «ακτινογραφήσουμε» επιμέρους πτυχές της ταυτότητας των εν πολλοίς άγνωστων στη χριστιανική κοινωνία κοσμοπολιτών μουσουλμάνων συμπατριωτών μας.

Εδειχνε περιχαρής. «Βγήκαμε επιτέλους στο φως, αλλά ο αγώνας δεν τελείωσε, σχεδιάζουμε να ιδρύσουμε μεταξύ άλλων και σύλλογο γυναικών, οι οποίες στην κοινότητά μας είναι δυναμικές και δραστήριες», λέει και από εκεί πιάσαμε το νήμα της συζήτησης.

«Σ’ εμάς, στον Μπεκτασισμό, η γυναίκα ήταν πάντα δυνατή, είχε ισοτιμία με τον άνδρα. Οι γυναίκες δεν φοβούνται να εκφράζονται, δεν φοβούνται να πάρουν αποφάσεις για την οικογένεια, τη θρησκεία, την κοινότητα, τον εαυτό τους. Ηταν πάντα ενεργά μέλη της κοινωνίας και στη θρησκεία, ενεργά στην κοινωνία ως μητέρες, δασκάλες, κ.λπ. Ακολουθούμε το Κοράνι, όχι όμως τόσο σφιχτά τους θρησκευτικούς κανόνες του. Δεν κοιτάμε αν η γυναίκα φοράει μαντίλα, αν καταναλώνει αλκοόλ. Εμείς κοιτάμε μέσα μας, κυρίως την εσωτερική καλλιέργεια της ψυχής, την αγάπη. Θεωρούμε ότι κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι από τον θεό, εκπροσωπεί τον θεό, οπότε προσπαθούμε στην καθημερινή μας πρακτική να υπηρετούμε τον θεό».

Στο Ιράν η γυναίκα δεν έχει όνομα, δεν είναι Φατμέ, δεν είναι Αϊσέ. Σε βλέπουν ως γυναίκα. Ο,τι κι αν καταφέρεις στη ζωή σου δεν σημαίνει τίποτα, αφού είσαι γυναίκα.

Τη ρώτησα σε τι διαφέρει μια γυναίκα μπεκτασί από μια σουνίτισσα μουσουλμάνα.

«Ως προς τη θέση της στην κοινωνία. Εμείς προσευχόμαστε μαζί με τους άνδρες, κάτι που στον σουνιτισμό δεν επιτρέπεται. Οι σουνίτες άνδρες προσεύχονται αλλού και οι γυναίκες αλλού. Ειδικά στα τζαμιά οι γυναίκες είναι σε άλλο χώρο, προσεύχονται σχεδόν εν κρυπτώ».

Η διαδρομή και η στάση ζωής της γεννημένης στο χωριό Ρούσσα του Σουφλίου, 45χρονης καθηγήτριας της τουρκικής γλώσσας και διερμηνέως, αντικατοπτρίζουν σε μεγάλο βαθμό την εικόνα της γυναίκας Μπεκτασί – Αλεβίτισσας, της σύγχρονης τουλάχιστον. Η Αϊσέ δεν φόρεσε ποτέ μαντίλα ούτε την υποχρεώνει, όπως τονίζει, κανείς –το ίδιο ισχύει γενικά για τις γυναίκες– να το κάνει.

Παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο έναν σουνίτη από την Ξάνθη, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο ο οποίος σπουδάζει σήμερα διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Ωστόσο, ο γάμος δεν ευδοκίμησε και το θρησκευτικό και οικογενειακό περιβάλλον, κυρίως του συζύγου της, έπαιξε ρόλο στη διάλυσή του. «Ηταν δύσκολο να με αποδεχθούν. Πιέσεις είχα από την αρχή διότι ο άνδρας μου δεν ήταν μπεκτασί, ήταν σουνίτης, οπότε υπήρχε μια όχι ευχάριστη ατμόσφαιρα, δεν ήθελε η μαμά μου να παντρευτώ έναν σούνι αλλά με τον χρόνο το αποδέχτηκε. Από την οικογένεια του άνδρα μου, όμως, τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Παρόλο που ήξερε η πεθερά μου ότι δεν προσεύχομαι με το χαλί, μου έλεγε συνέχεια: “Εκανες την προσευχή σου;”. Αυτό ήταν μια μορφή πίεσης. Ενιωθα να είμαι διαρκώς κάτω από τη σκιά του άνδρα μου. Δεν ήμουν ο εαυτός μου».

Αντεξε δέκα χρόνια. «Μετά το διαζύγιο άρχισα να γνωρίζω τον εαυτό μου. Κατάλαβα πόσο δυνατή είμαι, με δυο λόγια αισθάνομαι ότι ξαναγεννήθηκα». Μια διαζευγμένη γυναίκα δεν ενθουσιάζει στη μουσουλμανική κοινωνία, όμως η Αϊσέ τράβηξε τον δρόμο που της υπαγόρευε η ψυχή της. Η αναβάθμιση της θέσης της γυναίκας μπεκτασί στη νέα πραγματικότητα μετά την αναγνώριση την ενδιαφέρει οπωσδήποτε, εξ ου και το σχέδιο ίδρυσης συλλόγου στη Ρούσσα. Ομως, δεν την αφήνει ασυγκίνητη ως μουσουλμάνα και άνθρωπο η εξέγερση των γυναικών του Ιράν εναντίον της βάναυσης καταπίεσης από το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων. «Ασφαλώς και παρακολουθώ το τι γίνεται στο Ιράν και δεν στενοχωριέμαι μόνο ως μπεκτασί, αλλά και ως άνθρωπος απλός, με αυτά που γίνονται. Είναι απίστευτο να ασχολείται ο ανδρικός κόσμος με μια τρίχα των γυναικών, δεν μπορώ να το καταλάβω και δεν είναι αποδεκτό. Είναι δυνατόν να τιμωρούν μια γυναίκα γιατί μπορεί να βγαίνει μια τρίχα από τα μαλλιά της έξω από το χιτζάμπ; Εκεί η γυναίκα δεν έχει όνομα, δεν είναι Φατμέ, δεν είναι Αϊσέ. Σε βλέπουν ως γυναίκα. Ο,τι κι αν καταφέρεις στη ζωή σου δεν σημαίνει τίποτα, αφού είσαι γυναίκα».

Η συζήτηση για την μπούργκα

Ζητήσαμε τη γνώμη της για τη συζήτηση που πάει να ανοίξει γύρω από την απαγόρευση της μπούργκας στην Ελλάδα. «Κάθε άτομο πρέπει να έχει την ελευθερία να τηρεί τις θρησκευτικές του υποχρεώσεις και να εκφράζει την πίστη του με σεβασμό», είπε και έσπευσε να διευκρινίσει: «Ωστόσο, στους δημόσιους χώρους υπάρχουν ορισμένοι κανόνες που διασφαλίζουν την ομαλή επικοινωνία και την ασφάλεια όλων. Η δυνατότητα αναγνώρισης του προσώπου είναι ιδιαίτερα σημαντική. Συνεπώς, ενώ η θρησκευτική έκφραση πρέπει να προστατεύεται, οποιαδήποτε θρησκευτικά, πολιτιστικά ή κοινωνικά σύμβολα που καλύπτουν πλήρως το πρόσωπο δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται στους δημόσιους χώρους, ώστε να διατηρείται η κοινωνική συνοχή και η ασφάλεια».

Κλείνοντας, ρώτησα αν αυτοχαρακτηρίζεται ακτιβίστρια του Μπεκτασισμού ή και φεμινίστρια μουσουλμάνα. «Δεν κάνω ούτε θρησκευτικό ακτιβισμό ούτε φεμινισμό, δεν με τραβάνε. Είμαι απλώς μια μουσουλμάνα η οποία πιστεύει στον θεό, σέβεται το Κοράνι και ακολουθεί τον δρόμο των μπεκτασήδων, που αποτελεί μια ερμηνεία του Ισλάμ. Ως προς τον φεμινισμό, ήμουν και παραμένω μια γυναίκα που διεκδικώ το δικαίωμα να αποφασίζω ελεύθερα, χωρίς να ορίζει η θρησκεία τις επιλογές μου».

Αλλαγή στη λατρεία

Οι Μπεκτασήδες – Αλεβίτες είναι το φιλελεύθερο, το κοσμοπολίτικο σκέλος του Ισλάμ και επί αιώνες στη Θράκη αποτελούσαν μειονότητα μέσα στη βαθιά συντηρητική σουνιτική μουσουλμανική κοινότητα. Οι σουνίτες της Θράκης αντέδρασαν στην αναγνώριση των Μπεκτασήδων – Αλεβιτών αισθανόμενοι ότι αποτελεί μεθόδευση του ελληνικού κράτους για να διασπάσει τη μειονότητα. Η Αϊσέ λέει επ’ αυτού ότι υπήρξαν επιθετικά δημοσιεύματα στον μειονοτικό Τύπο και στο Διαδίκτυο, ενώ στην ψηφοφορία στη Βουλή τρεις μειονοτικοί βουλευτές καταψήφισαν και υπερψήφισε μόνο ο Ιλχάν Αχμέτ (ΠΑΣΟΚ), που δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις.

«Με την αναγνώριση θα έχουμε πλέον την ελευθερία να δηλώσουμε την ταυτότητά μας χωρίς φόβο. Εμείς είχαμε και έχουμε ακόμη μια πίεση από τους μουσουλμάνους σουνίτες. Αυτή η πίεση μπορεί να είναι και υπόγεια, αλλά και φανερή, οπότε δεν μπορούσαμε να πούμε εύκολα ότι εγώ είμαι μπεκτασί και δεν πάω στο τζαμί πέντε φορές την ημέρα για προσευχή. Ασκούμε τα λατρευτικά μας καθήκοντα και αντί για το τζαμί προσευχόμαστε στα “τζεμεβί”, δικούς μας θρησκευτικούς χώρους, οι οποίοι από εδώ και πέρα θα είναι αναγνωρισμένοι από το κράτος και θα κάνουμε άνετα την προσευχή μας. Επίσης, πλέον, τα παιδιά μας στα σχολεία θα μπορέσουν να κάνουν μαθήματα θρησκευτικών με βάση τον μπεκτασισμό – αλεβιτισμό».

https://elthraki.gr/%ce%b1%cf%8a%cf%83%ce%ad-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ac-%ce%b7-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%ac-%ce%bc%ce%b1%cf%82-%ce%b2%ce%b3%ce%ae%ce%ba%ce%b5-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%ad%ce%bb/

Δολοφονίες Ισαάκ – Σολωμού: Οι οικογένειες αναμένουν την ενημέρωση του Προέδρου

ΣΤΟΧΟΣ Ιουλίου 18, 2026

Για τις εξελίξεις στις οποίες αναφέρθηκε σε χθεσινές του δηλώσεις για τις υποθέσεις δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού αναμένεται να ενημερώσει τις οικογένειες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με δηλώσεις του εκπροσώπου της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, Αλέκου Μιχαηλίδη, στο κρατικό ραδιόφωνο, ο Νίκος Χριστοδουλίδης «δεν είπε κάτι περισσότερο και πως αυτά δεν πρέπει να λέγονται δημόσια. Το σεβόμαστε, αν και δεν γνωρίζουμε κάτι παραπάνω και περιμένουμε να ενημερώσει τις οικογένειες, που αγωνιούν για τη δικαίωση των δύο ηρώων».

Σημείωσε ότι γνωρίζουν πως «η Τουρκία και το κατοχικό καθεστώς εκμεταλλεύονται κάθε δημόσια τοποθέτηση».

Παράλληλα, επισήμανε πως δεν γνωρίζει εάν έχει ήδη προγραμματιστεί συνάντηση ανάμεσα στον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη και τις οικογένειες.

https://www.stoxos.gr/2026/07/blog-post_100.html

ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

 

38 χρόνια μετά ο «Δράκος της Θράκης» παραμένει άγνωστος

Η δράση του ξεκίνησε στις 30 Αυγούστου του 1988 και το τελευταίο του χτύπημα ήταν στις 26 Ιουλίου του 1990 – Του αποδίδονται συνολικά 9 δολοφονίες, με πιο γνωστές τις επιθέσεις σε περιοχές μεταξύ Αλεξανδρούπολης και Κομοτηνής

 

της Ματίνας Ηρειώτου

Στην ελληνική ιστορία του εγκλήματος ελάχιστοι έχουν καταγραφεί ως serial killers και οι περισσότεροι έχουν εντοπιστεί και οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη. Ωστόσο, 38 χρόνια μετά την πρώτη καταγραφή της δράσης του ο διαβόητος «Δράκος της Θράκης» παραμένει άγνωστος και αν υποθέσει κανείς ότι βρίσκεται στη ζωή δεν θα λογοδοτήσει για τις επιθέσεις του που άφησαν πίσω τους εννέα ανθρώπους νεκρούς και έναν ακόμη βάναυσα κακοποιημένο, ο οποίος αν και επέζησε δεν κατάφερε ποτέ να ανασύρει από τη μνήμη του έστω μία πληροφορία που θα μπορούσε να ρίξει κάποιο φως στις έρευνες.

 

Η δράση του «Δράκου της Θράκης» ή «Δράκου του Εβρου» ξεκίνησε στις 30 Αυγούστου του 1988 και το τελευταίο του χτύπημα ήταν στις 26 Ιουλίου του 1990. Ο άγνωστος δράστης είχε συγκεκριμένη μεθοδολογία στον τρόπο που δρούσε. Επέλεγε τα θύματά του ενώ είχαν σταματήσει για οποιονδήποτε λόγο στους οδικούς άξονες της Θράκης, σε απόμερα σημεία ή σε χώρους που οδηγοί-ταξιδιώτες σταματούσαν για να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Τα θύματα δεν συνδέονταν μεταξύ τους με κανέναν τρόπο. Απλώς ήταν πάντα δύο, άνδρας και γυναίκα, στα αυτοκίνητα. Σε μία περίπτωση, μάλιστα, δεν επρόκειτο καν για ζευγάρι, παρά για έναν 52χρονο μετανάστη στη Σουηδία που ταξίδευε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1989 με την 78 ετών μητέρα του. Ο δολοφόνος αιφνιδίαζε τα θύματά του, πυροβολούσε με περίστροφο ή καραμπίνα, χρησιμοποιούσε μαχαίρια για να βασανίσει, βίαζε τις γυναίκες και εντέλει έβαζε φωτιά και έκαιγε τα πάντα – θύματά του βρέθηκαν απανθρακωμένα μέσα στα αυτοκίνητά τους.

Όλα είχαν ξεκινήσει στις 30 Αυγούστου του 1988. Πρώτα θύματα ήταν μια 23χρονη φοιτήτρια και ο 34χρονος φίλος της.

Η κοπέλα δολοφονήθηκε με περίστροφο και κακοποιήθηκε, ο σύντροφός της είχε βρεθεί σε άθλια κατάσταση, μεταφέρθηκε και νοσηλεύτηκε για μεγάλο διάστημα στην Εντατική και όταν συνήλθε διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί αμνησία από τον τρόμο και τα βασανιστήρια που τον είχε υποβάλει ο δολοφόνος.

  

Καμία λεπτομέρεια, τίποτα δεν μπόρεσε να ανακαλέσει στη μνήμη του που να φανεί χρήσιμο στην Αστυνομία. Έναν μήνα αργότερα, στις 28 Σεπτεμβρίου του 1988, ένα νεαρό ζευγάρι επέστρεφε οδικώς στην Αθήνα από την Τουρκία. Ο 35χρονος Ελληνας και η 27χρονη Αυστριακή φίλη του είχαν σταματήσει στο 15ο χιλιόμετρο του δρόμου Κομοτηνής – Ξάνθης, όταν εντοπίστηκαν από τον δολοφόνο, που αργότερα, του δόθηκε το προσωνύμιο «Ελληνας Zodiak» από τον Αμερικανό serial killer που η δράση του είχε κοινά στοιχεία και επίσης ποτέ δεν ταυτοποιήθηκε. Το ζευγάρι δολοφονήθηκε με καραμπίνα. «Επί σχεδόν ένα χρόνο δεν υπήρξε συνέχεια», ανασύρει από τη μνήμη της η δημοσιογράφος Μελαχροινή Μαρτίδου που μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας «Χρόνος της Κομοτηνής» κάλυπτε επί δεκαετίες τα γεγονότα στη Θράκη και ήταν από τους πρώτους που είχαν καλύψει και τα εγκλήματα του «Δράκου», τα οποία προκάλεσαν πρωτοφανή πανικό σε όλη την περιοχή για περισσότερο από τρία χρόνια. «Πολλά σενάρια είχαν υπάρξει τότε για το ποιος θα μπορούσε να ήταν ο δολοφόνος. Ξεκίνησε το 1988, χτύπησε ξανά το 1989, επανήλθε το καλοκαίρι του 1990 και η δράση του απλά σταμάτησε. Ένα από τα σενάρια τότε τον ήθελε να είναι Έλληνας, μετανάστης που ερχόταν στην Ελλάδα για κάποια διαστήματα, ήξερε καλά την περιοχή και δεν έδινε στόχο», θυμάται η Μελαχροινή Μαρτίδου. «Μπορεί να πέθανε, μπορεί να φοβήθηκε ότι θα πιανόταν, κανείς δεν ξέρει. Η περιοχή της Θράκης έχει πολλούς κυνηγούς, ένας άνθρωπος που κυκλοφορεί με καραμπίνα δεν προκαλεί υποψίες. Τα εγκλήματά του, φριχτά: βασάνιζε, βίαζε, σκότωνε, έκαιγε. Ολα έγιναν, δε, σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε η δυνατότητα αξιοποίησης στοιχείων όπως DNA, ενδεχομένως σήμερα τα πράγματα να ήταν πολύ διαφορετικά γι’ αυτόν».

Μετά τον Έλληνα μετανάστη και τη μητέρα του που δολοφονήθηκαν στο 27ο χιλιόμετρο Αλεξανδρούπολης – Κήπων, τον Ιούλιο του 1989, ο δολοφόνος ξαναχτύπησε τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, μια μέρα μετά τις εθνικές εκλογές. Θύματα ένας 43χρονος αστυφύλακας και η 35χρονη σύζυγός του, που είχαν ταξιδέψει για να ψηφίσουν στο χωριό τους και βρέθηκαν νεκροί στο αυτοκίνητό τους κοντά στο αεροδρόμιο της Χρυσούπολης Καβάλας. «Ο φόβος είχε κυριεύσει τους πάντες», περιγράφει η κυρία Μαρτίδου. «Κανένας στην Κομοτηνή και την Αλεξανδρούπολη δεν έβγαινε έξω μετά τις 8 το βράδυ, το αίσθημα ασφάλειας των ταξιδιωτών που εύκολα σταματούσαν να ξεκουραστούν, ακόμη και να κοιμηθούν λίγες ώρες στο αυτοκίνητο, αντί να πάνε σε ξενοδοχείο, δεν υπήρχε. Εκείνη την εποχή δίνονταν συμβουλές για ασφάλεια ακόμη και στα σχολεία, στις εκκλησίες, στα κατηχητικά, ενώ πολιτιστικές εκδηλώσεις ματαιώνονταν αφού όλοι φοβόντουσαν να κυκλοφορούν τα βράδια. Ο τρόμος διακατείχε τους πάντες, ενώ είχαν αρχίσει και διάφορα σενάρια που στοχοποιούσαν ανθρώπους, οι οποίοι βεβαίως καμία απολύτως σχέση δεν είχαν με τα εγκλήματα».

Το τελευταίο χτύπημα του «Δράκου» καταγράφηκε στις 26 Ιουλίου του 1990 και έγινε στο 25ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Αλεξανδρούπολης – Κομοτηνής. Τα θύματά του, που βρέθηκαν απανθρακωμένα, ήταν ένα νεαρό ζευγάρι από την πρώην Γιουγκοσλαβία που ταξίδευε οδικώς στην Ελλάδα.

Στο βιβλίο «100 εγκλήματα στην Ελλάδα» διαβάζουμε:<<Το μοτίβο της δράσης του «δράκου της Θράκης» ήταν πλέον τυπικό και άφηνε ελπίδες ότι οι Αρχές θα έβρισκαν κάποιο σημάδι για να ξετυλίξουν το κουβάρι που θα οδηγούσε στη σύλληψή του. Όμως από τη μία ο δράστης δεν είχε κάνει το παραμικρό λάθος και από την άλλη, εκείνη την εποχή οι σύγχρονες μέθοδοι για την ανάλυση DNA ήταν σε εμβρυακό στάδιο και δεν υπήρχαν τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους σήμερα οι αστυνομικοί. Κάποια στιγμή, το 1993, υπήρξε μία ακτίδα φωτός στην όλη υπόθεση, καθώς βρέθηκε το όπλο με το οποίο ο «δράκος» σκορπούσε τον τρόμο σε έναν καταυλισμό τσιγγάνων. Όμως και πάλι οι έρευνες βρέθηκαν σε αδιέξοδο καθώς δεν υπήρξε άμεση σύνδεση με τον δολοφόνο του Έβρου. Το 1999 η υπόθεση βγήκε και πάλι από το αρχείο, καθώς φάνηκε να συνδέεται με μία άλλη τραγική ιστορία που αφορούσε τη δράση του διαβόητου «μάγου» της Καβάλας, αλλά και σε αυτή την περίπτωση οι έρευνες έπεσαν στο κενό. Στα χρόνια που πέρασαν μέχρι σήμερα, ο «δράκος του Έβρου» και ο φάκελός του έχουν ανασυρθεί αρκετές φορές, αλλά κανένα στοιχείο δεν οδηγεί σε αυτόν. Όσο για τα σενάρια που έχουν ακουστεί κατά καιρούς, άλλοτε ότι επρόκειτο για Έλληνα του εξωτερικού ή για στρατιωτικό και πολλά ακόμα, μένουν και αυτά στο στάδιο των εικασιών. Όπως και το ότι μάλλον έχει πεθάνει παίρνοντας μαζί του το μυστικό του. >>

https://elthraki.gr/38-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac-%ce%bf-%ce%b4%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b8%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%81/