Τρίτη 5 Μαΐου 2026
Δευτέρα 4 Μαΐου 2026
Ιεροφάντης της Μεγάλης Ιδέας!
Ο μεγάλος εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς μεσουρανούσε στην πνευματική ζωή του τόπου στις αρχές του 20ου αιώνα, πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους, τότε που η Ελλάδα βρισκόταν σχεδόν στην ίδια τραγική κατάσταση που βρίσκεται και σήμερα.
Όπως βιώνουμε κατά τις τελευταίες δεκαετίες, έτσι και τότε, στα τέλη 19ου και αρχές 20ου αιώνα, τα λάθη των πολιτικών και η γνωστή συμπεριφορά των ξένων δημιούργησαν μια Ελλάδα για άλλη μια φορά ταπεινωμένη. Μετά την πτώχευση του Τρικούπη το 1893 και την οδυνηρή ήττα από τούς Τούρκους το 1897, οι ξένοι δανειστές ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας.
Ο ρόλος της πολιτικής ηγεσίας δυστυχώς ήταν αυτός της υποδούλωσης στα ξένα συμφέροντα και της διαφθοράς, με αποτέλεσμα ουσιαστικά να αδιαφορεί για την τουρκική απειλή, που αυξανόταν σημαντικά.
Ποιος ήταν όμως ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων;
Οι άνθρωποι του πνεύματος διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο την εποχή εκείνη, παρά τα λίγα μέσα που διέθεταν για να επηρεάσουν τα ταραγμένα πνεύματα των Ελλήνων. Με τον τρόπο τους, βοήθησαν να ξεπερασθεί η εθνική κατάθλιψη και η Ελλάδα να ανανήψει και να βγει από την τραγική εκείνη κατάστασή της.
Βασικός εκπρόσωπός τους ο Κωστής Παλαμάς, ο οποίος, ως γνήσιος Έλλην απογοητεύεται γιατί νοιώθει το Έθνος ναρκωμένο και αναλαμβάνει το έργο των πολιτικών! Εξεγείρεται και γίνεται ένας επαναστάτης, ένας ριζοσπάστης πολιτικός αναμορφωτής. Ποιητής προφήτης, εθνικός και κοινωνικός καθοδηγητής! Πληγωμένος από την αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας και των συμπολιτών του, προβλέπει αρχικά τον ξεπεσμό της χώρας του:
«Και χορό τριγύρω σου θα στήσουν,
με βιολιά και με ζουρνάδες…
και οι τρανοί σου τα γόνατά τους θα λυγίσουν,
και θα γίνουν, των ραγιάδων οι ραγιάδες…»
Έτσι περιγράφει την κατάσταση ο ποιητής, απευθυνόμενος στην ίδια την Ελλάδα, ουσιαστικά προφητεύοντας στον 8ο λόγο, τον «Προφητικό», του «Δωδεκάλογου του γύφτου»:
Στο τέλος όμως εκφράζει την ελπίδα για την ανάσταση και αναγέννηση του έθνους:
«…Όσο να σε λυπηθεί της αγάπης ο Θεός.
Και μην έχοντας πιο κάτω άλλο σκαλί,
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά στου κακού τη σκάλα,
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί,
θα αισθανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά,
τα φτερά, τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα»!
Όπως βλέπουμε, ο Παλαμάς ενώ καταγράφει την τραγική κατάσταση της Ελλάδας, δεν χάνει το στοιχείο της αισιοδοξίας για ανάσταση και αναγέννηση, που προέρχεται από την θεϊκή παρέμβαση, μέσω φυσικά ενός εθνικού αγνού αγώνα παλιγγενεσίας.
Είναι δεδομένο, ότι ο Παλαμάς με τον ποιητικό του λόγο συνέβαλε, σε τεράστιο βαθμό, στον Μακεδονικό αγώνα το 1904-1908, στην επανάσταση στο Γουδί το 1909, στον ερχομό του Βενιζέλου, στην αφύπνιση του Ελληνισμού, στην οργάνωση και εξοπλισμό του Στρατού και τέλος στους νικηφόρους Βαλκανικούς αγώνες του 1912-13, με τους οποίους διπλασιάστηκε η Ελλάδα σε πληθυσμό και έδαφος.
Και ερωτάται: Πού είναι σήμερα ο πνευματικός κόσμος; Που είναι σήμερα που η πολιτική, οικονομική και κοινωνική χρεοκοπία, έχουν φέρει την πατρίδα μας στο χείλος της καταστροφής; Η απάντηση σαφής και αναμφισβήτητη: Ο πνευματικός κόσμος σιωπά, γιατί αφενός έπεσε θύμα της τεχνητής ευημερίας των δανεικών πακέτων, υιοθετώντας τις ναρκισσιστικές αξίες του χρήματος και της δόξας, και επιπλέον τον καταβρόχθισε και έτσι τον αντικατέστησε η λυσσασμένη σκύλα, το σύγχρονο πλυντήριο εγκεφάλων!
Πόσο πολύ λοιπόν μας λείπει ένας νέος Παλαμάς! Ένας νέος εθνικός και κοινωνικός καθοδηγητής! Ένας ιεροφάντης της αναγέννησης του Ελληνισμού, της νέας Μεγάλης Ιδέας! Ένας δυναμικός κοινωνικός επαναστάτης! Ένας πνευματικός ηγέτης, ο οποίος με τη σοφία, τη γνώση, την εμπειρία και την θυσιαστική του παρέμβαση, να γαλβανίσει τα πνεύματα των νεοελλήνων και να τους δώσει την δύναμη να κάνουν πράξη την αναγέννηση της λατρευτής μας πατρίδας!
Νίκος Ταμουρίδης
Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
Σάββατο 2 Μαΐου 2026
Βόρειος Ήπειρος: Βανδαλισμοί Αλβανών σε ελληνικές πινακίδες
Μόλις λίγα εικοσιτετράωρα μετά τις διπλωματικές επαφές στην Αθήνα μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Έντι Ράμα, όπου υπογραμμίστηκε η ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, ένα νέο περιστατικό βανδαλισμού έρχεται να ταράξει την ελληνική μειονότητα στη Βόρειο Ήπειρο. Σύμφωνα με το dropolisnews.gr, άγνωστοι προκάλεσαν εκτεταμένες φθορές σε δίγλωσσες οδικές πινακίδες στον άξονα Δερβιτσάνης–Γεωργουτσάτες, εντός των ορίων του μειονοτικού Δήμου Δρόπολης.
Οι δράστες επικεντρώθηκαν στην απαλοιφή των ελληνικών ονομασιών των χωριών, πλήττοντας ένα σύμβολο που υπερβαίνει την απλή οδική σήμανση και αποτελεί θεσμικό κεκτημένο της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία.
Η σιωπή των τοπικών αρχών και οι αντιδράσεις της κοινότητας
Παρά τη σοβαρότητα της ενέργειας, η οποία αγγίζει τον πυρήνα της πολιτιστικής και γλωσσικής υπόστασης των κατοίκων, προκαλεί αλγεινή εντύπωση η απουσία επίσημης αντίδρασης από τον Δήμο Δρόπολης. Η σιωπή αυτή, σε συνδυασμό με την έλλειψη δημόσιων παρεμβάσεων από φορείς που εκπροσωπούν τη μειονότητα, έχει πυροδοτήσει έντονο προβληματισμό στην τοπική κοινωνία. Πολλοί εκφράζουν φόβους για προσπάθεια υποβάθμισης του συμβάντος, ενώ επισημαίνουν ότι η αδράνεια των αρχών μπορεί να ερμηνευθεί ως ανοχή σε πράξεις που στοχοποιούν την ελληνική γλώσσα και τα μειονοτικά σύμβολα.
Η εμπλοκή της αστυνομίας και το ερώτημα των κινήτρων
Στο πεδίο των ερευνών, η Αστυνομική Διεύθυνση Αργυροκάστρου ανακοίνωσε τον εντοπισμό δύο νεαρών από το Φιέρι και την Αυλώνα, οι οποίοι φέρονται ως υπαίτιοι για τους βανδαλισμούς στην Κάτω Δρόπολη. Αν και οι αρχές αποδίδουν την πράξη σε κατάσταση μέθης, η υπόθεση έχει ήδη διαβιβαστεί στην Εισαγγελία Αργυροκάστρου για περαιτέρω εξέταση. Στην περιοχή, ωστόσο, επικρατεί σκεπτικισμός σχετικά με το αν πρόκειται για ένα τυχαίο επεισόδιο ή για μια ακόμη εκδήλωση εθνικιστικής τρομοκρατίας που μεταφράζεται σε πράξεις εκφοβισμού στην καθημερινότητα της μειονότητας.
Η απόσταση μεταξύ πολιτικών διακηρύξεων και πραγματικότητας
Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει το μεγάλο κενό που υπάρχει ανάμεσα στις πολιτικές διαβεβαιώσεις για τον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων και την επικρατούσα κατάσταση επί του εδάφους. Η υπόθεση των ελληνικών επιγραφών δεν θεωρείται από τους κατοίκους δευτερεύουσας σημασίας, αλλά ζήτημα ουσίας που αφορά τον έμπρακτο σεβασμό της ταυτότητάς τους. Η τοπική κοινότητα πλέον αξιώνει ουσιαστική προστασία και ξεκάθαρη καταδίκη τέτοιων φαινομένων, υπογραμμίζοντας ότι τα δικαιώματα μιας ιστορικής κοινότητας πρέπει να διασφαλίζονται στην πράξη και όχι να εξαντλούνται σε θεωρητικές διακηρύξεις.
Τετάρτη 29 Απριλίου 2026
Αλήθεια: Μητέρα της Ελευθερίας!
Στη ζωή μας υπάρχουν λέξεις, στις οποίες συνήθως αναφερόμαστε εύκολα, απλά και πολύ επιφανειακά, χωρίς να εστιάζουμε στην πραγματική έννοιά τους. Δύο από τις λέξεις αυτές, από τις πιο σημαντικές της παγκόσμιας γραμματολογίας, που κυριαρχούν στην ανθρώπινη καθημερινότητα και η έννοια των οποίων συνήθως παραβιάζεται και βιάζεται ποικιλοτρόπως, είναι η Αλήθεια και η Ελευθερία!
Τι είναι όμως Αλήθεια; Αλήθεια είναι το κάθε τι που είναι ορθό, που συμφωνεί με την πραγματικότητα, κάθε τι που μπορεί να επαληθευτεί πειραματικά ή να ελεγχθεί με τη λογική και την εμπειρία, με αξιόπιστα δεδομένα. Και επιπλέον, είναι η απουσία ψεύδους ή άλλης σκόπιμης αλλοίωσης της πραγματικότητας. Επομένως η έννοια της Αλήθειας είναι επιστημονικά σαφής και δεν επιδέχεται παρερμηνειών!
Η Αλήθεια αποτελεί το πρώτο και μεγάλο θύμα ενός ιδιότυπου καθημερινού πολέμου που έχουν εξαπολύσει παγκοσμίως τα στρατευμένα και χειραγωγούμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), μέσω της Προπαγάνδας, της επιστημονικής, δηλαδή, τεχνικής της διαδόσεως των ιδεών με σκοπό τον επηρεασμό της κοινής γνώμης, κατά το συμφέρον των ισχυρών της γης.
Τι είναι Ελευθερία; Ως ελευθερία ορίζεται η δυνατότητα του ανθρώπου να σκέφτεται και να εκφράζεται σύμφωνα με την βούλησή του, θέτοντας ο ίδιος τους στόχους και τους σκοπούς του. Βέβαια, η έκφραση αυτής της δυνατότητας, έχει όρια και δεν πρέπει να επηρεάζει αρνητικά τις δυνατότητες των άλλων ανθρώπων.
Στο πλαίσιο αυτό, η ελευθερία συχνά παρερμηνεύεται ως έλλειψη ορίων, ενώ στην πραγματικότητα συνδέεται άρρηκτα με την ευθύνη. Ουσιαστικά, οριοθετείται από τα δικαιώματα των άλλων και την κοινωνική συνύπαρξη, αποτελώντας ένα διαρκές ζητούμενο, παρά ένα δεδομένο κεκτημένο.
Η ελευθερία αποτελεί ένα από τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου. Είναι ένα δυναμικό, πολυδιάστατο αγαθό που συνδέεται άμεσα με την αυτοδιάθεση, την υπευθυνότητα και την δυνατότητα επιλογής. Διακρίνεται σε ελευθερία της σκέψεως, της βούλησης, της έκφρασης, του λόγου, της δράσης. Πιο διευρυμένα, η ελευθερία αναφέρεται στην αυτοδιάθεση των λαών, η οποία επίσης δεν είναι δεδομένη, καθώς η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη από αγώνες κοινωνιών, λαών, κρατών και εθνών για την απόκτηση ή και διατήρηση της ελευθερίας τους, αγώνες, κατά τη διάρκεια των οποίων χύθηκαν ποταμοί αίματος.
Πως συνδέονται οι δύο αυτές έννοιες;
«Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς», μας δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός, προσδιορίζοντας τον άρρηκτο δεσμό των δύο ως άνω εννοιών!
Οι έννοιες αυτές είναι διαχρονικές και αποτελούν θεμελιώδεις αξίες που συχνά ταυτίζονται, καθώς η ελευθερία απαιτεί τη γνώση της αλήθειας. Επιπλέον, η πραγματική ελευθερία εμπεριέχει την ευθύνη και την αποδοχή της αλήθειας, αλλιώς είναι αυταπάτη.
Η ελευθερία θεωρείται γεγονός της καθημερινής ζωής κυρίως μέσα στην πολιτική, όπου η αλήθεια αποτελεί θεμέλιο για την δίκαιη κοινωνία.
Η ελευθερία είναι απαραίτητη για την αναζήτηση της αλήθειας, η οποία απελευθερώνει τον άνθρωπο από την άγνοια και τις πλάνες.
Τέλος, όπως χαρακτηριστικά καταγράφει ένας Γάλλος φιλόσοφος, «η αλήθεια και η ελευθερία είναι απαιτητικές ερωμένες, που όμως έχουν λίγους εραστές», υπογραμμίζοντας τη δυσκολία να τις υπηρετεί κανείς πιστά.
Τι γίνεται λοιπόν στον κόσμο σήμερα;
Σε ένα ιδανικό κόσμο θα υπήρχε ειλικρινής διάλογος και αντιπαράθεση απόψεων με σκοπό την αποκάλυψη της αλήθειας για κάθε θέμα. Επιπλέον, θα υπήρχε πραγματική αυτοδιάθεση των λαών σε όλο τον πλανήτη. Στον σημερινό μας κόσμο, που κάθε άλλο παρά ιδανικός είναι, οι άνθρωποι, είτε ως άτομα είτε ως κοινωνίες ή κράτη, εκμεταλλευόμενοι την δύναμή τους, επιδιώκουν να επιβάλλουν τη δική τους άποψη και να επικρατήσουν, άσχετα με το ποια είναι η αλήθεια.
Σήμερα η αλήθεια βιάζεται, λοιδορείται και διαστρέφεται καθημερινά σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Ποτέ δεν την βλέπουμε στην πραγματική της λάμψη. Σερβίρεται συνεχώς είτε τελείως αποσιωπημένη, είτε μισή, είτε παραμορφωμένη, αναμεμειγμένη με ψεύδος.
Η ελευθερία, από την άλλη πλευρά, έπαψε πλέον να αποτελεί αυταπόδεικτο ανθρώπινο αγαθό και απαιτεί «αρετή και τόλμη» για να διατηρηθεί ιδίως σε συλλογικό επίπεδο. Κράτη ή συμμαχίες κρατών, εκμεταλλευόμενοι την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική τους ισχύ, αμφισβητούν και περιορίζουν ή και αφαιρούν την ελευθερία από μικρότερες και ανίσχυρες δυνάμεις.
Συμπερασματικά, σήμερα σταυρώνεται η Ελευθερία, γιατί προσφέρει το Φως στον άνθρωπο, γιατί είναι τέκνο της Αλήθειας, γιατί είναι η ίδια η Ζωή.
Τι πρέπει να γίνει;
Αυτή η αρνητική πορεία που ακολουθεί ο κόσμος, είναι βέβαιο ότι θα καταστεί καταστρεπτική, εάν δεν ανακοπεί. Όσοι λοιπόν, νοιώθουμε ελεύθεροι άνθρωποι, οφείλουμε να κάνουμε σημαία μας την Αλήθεια, να την περισώσουμε και να αγωνιστούμε για την κάθε μορφής Ελευθερία! Ατομική, πολιτική, κοινωνική και πνευματική ελευθερία!
Νικόλαος Ταμουρίδης
Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
Τρίτη 28 Απριλίου 2026
Δεν στέκεται το τάμπλετ στα μανταλάκια
Δεν ξέρω αν θα είμαστε τότε ακόμα ζωντανοί (παρότι έχουμε ροκ συγκρότημα), αλλά θα έλθει κάποια στιγμή που ο κόσμος θα ξαναγυρίσει στην εφημερίδα, την οποία σήμερα έχει αφήσει «παρά πόδα» και τρέχει να ενημερωθεί (τρομάρα του) από τα δήθεν ενημερωτικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Θα έλθει η στιγμή που θα αποζητήσει να καθίσει στην πολυθρόνα του και όχι να συρθεί μπροστά σε μια οθόνη που ήδη του έχει προκαλέσει αυχενικά, οφθαλμικές παθήσεις, στρες, αρθρίτιδες κι ένα σωρό άλλες επιπτώσεις και να ανοίξει την εφημερίδα για να διαβάσει όχι μόνο ειδήσεις αλλά ανάλυση, ρεπορτάζ, χρονογράφημα και στήλες.
Δεν είναι δυνατόν να παραμείνει ο κόσμος σε έναν ρυθμό και σε έναν τρόπο επικοινωνίας που θυμίζει τα «κορακίστικα» που μιλούσαμε στο σχολείο!
Δεν είναι δυνατόν να σταματήσει ο άνθρωπος να σκέπτεται και να αποδεχθεί ότι κάποιοι άλλοι θα του επιβάλουν τον τρόπο της σκέψης του.
Θα έλθει πάλι η ώρα που θα κάθεσαι στην παραλία και θα έχεις αγκαλιά ένα βιβλίο κι όχι ένα τάμπλετ και μια απρόσωπη οθόνη, που μπορεί να μιλάει, να γελάει, να μιμείται τη φωνή σου, να σου δείχνει τον φίλο σου στην άλλη άκρη του κόσμου, αλλά δεν μπορεί να μιλήσει στα βαθύτερα της ψυχής σου, δεν μπορεί να αγγίξει την καρδιά σου, το όργανο που όλα αυτά τα μίντια θέλουν να καταστήσουν αδρανές.
Θα έλθει η στιγμή που θα σταματήσεις να βλέπεις τη γυναίκα σαν εμπόρευμα μέσα από τις βρομερές πορνοϊστοσελί- δες, θα έλθει η ώρα που θα επιθυμήσεις να ερωτευτείς και να μιλήσεις κι όχι να κάθεσαι απέναντι στο ταίρι σου και να του στέλνεις sms!
Δεν είμαστε αλαφροίσκιωτοι εμείς, που καθόμαστε και μοχθούμε για να έχεις εσύ την εφημερίδα στο σπίτι ή το γραφείο σου ή να τη βλέπεις κρεμασμένη στα περίπτερα. Ξέρετε γιατί καταργούν -με τον τρόπο τους- τα περίπτερα οι «πολυεθνικοί»; Επειδή τα τάμπλετ και οι οθόνες δεν μπορούν να κρεμαστούν στα μανταλάκια!
Βγαίνει κάθε πικραμένος, κάθε σαλταρισμένος και σου λέει ινφλουένσερ και τικτόκερ κι ένα σωρό κώδικές σαχλαμάρες. Γιατί να τον ακούσεις και να τον ακολουθήσεις; Για να έχεις εικόνα και ήχο; Ναι, αλλά δεν έχεις υλικό!
Γι’ αυτό η εφημερίδα θα ξαναγίνει δάδα, θα ξαναγίνει όπλο στα χέρια εκείνων που σκέπτονται, που προτού αποφασίσουν θέλουν να μάθουν, να ψάξουν και να βρουν.
Κάποτε, στα Ιουλιανά, ο λαός παρενέβη καίγοντας κάποιες εφημερίδες στην Αθήνα. Αντε, σήμερα, να κάψεις τάμπλετ και οθόνες! Η εφημερίδα, όμως, είναι φλόγα, όπως και να τη δεις!
Εφημερίδα «Δημοκρατία»
Δευτέρα 27 Απριλίου 2026
Σάββατο 25 Απριλίου 2026
Στο φως άγαλμα της θεάς Αθηνάς 2.000 ετών στην Τουρκία!
Εντοπίστηκε άθικτο σε ανασκαφές στην αρχαία Λαοδίκεια – Έχει ύψος 2 μέτρα και παραμένει χωρίς την κεφαλή του.
Ένα λευκό, μαρμάρινο άγαλμα της Θεάς Αθηνάς, ύψους 2 μέτρων, ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι στην Τουρκία, κατά την διάρκεια ανασκαφών στην αρχαία Λαοδίκεια.
Όπως αναφέρει το iefimerida.gr, το άγαλμα, ηλικίας 2.000 ετών, ήρθε στο φως στην διάρκεια εργασιών αποκατάστασης του θεάτρου της αρχαίας πόλης, εκπληκτικά διατηρημένο.
Ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας, Μεχμέτ Νουρί Ερσόι ανακοίνωσε την εντυπωσιακή ανακάλυψη στα social media, δημοσιεύοντας μάλιστα και σχετικό βίντεο.
«Στο κτίριο της σκηνής, φέραμε στο φως ένα άγαλμα της Αθηνάς, φτιαγμένο από λευκό μάρμαρο, μήκους περίπου 2 μέτρων. Αυτό το θέατρο, που φιλοξενούσε σκηνές από τα έπη του Ομήρου, αποκαλύπτει ότι ήταν και κέντρο πολιτιστικής έκφρασης στην αρχαιότητα, ενώ το έργο, που αντικατοπτρίζει το κλασικό ύφος της Εποχής του Αυγούστου, ξεχωρίζει για την υψηλή καλλιτεχνική του αξία» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Τούρκος υπουργός πολιτισμού.
Βρέθηκε ακέφαλο, μέσα σε χαλάσματα και μπάζα
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Πολιτισμού, το άγαλμα της θεάς Αθηνάς, βρέθηκε μπρούμυτα μέσα σε μπάζα, στον εξωτερικό τοίχο της σκηνής του Δυτικού Θεάτρου, το «Μετασκήνιο», που χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ.
Η κεφαλή του αγάλματος, μήκους περίπου 2 μέτρων, δεν έχει ακόμη βρεθεί και ταυτοποιηθεί.
Σημειώνεται επίσης ότι το εντυπωσιακό άγαλμα είναι κατασκευασμένο από λευκό μάρμαρο.
Το αρχαίο θέατρο της Λαοδίκειας χτίστηκε την ελληνιστική περίοδο, χωρούσε 8.000 θεατές και χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον 7ο αιώνα μ.Χ.
· Αγαλμα «υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητας»
Γύρω από την σκηνή, σε τριώροφη αρχιτεκτονική διάταξη, υπήρχαν 16 κίονες σε κάθε όροφο και ανάμεσα σε αυτούς είχαν στηθεί αγάλματα θεών του Ολύμπου, ηγεμόνων και γλυπτά που σχετίζονταν με τα ομηρικά έπη.
Κατά τη διάρκεια των εργασιών που πραγματοποιήθηκαν το 2024-2025, ήρθαν στο φως πολλά αγάλματα που σχετίζονται με αυτές τις αφηγήσεις.
Το άγαλμα της θεάς Αθηνάς απεικονίζεται να στέκεται σε στρογγυλή βάση και είναι γλυπτό «υψηλής καλλιτεχνικής ποιότητας»
Λεπτομέρειες όπως το αραχνοϋφαντο αμάνικο πέπλο, η χλαμύδα γύρω από το λαιμό και μια σφραγίδα με το κεγάλι της μέδουσας Γοργούς στο στήθος, πάνω στην πανοπλία της θεάς, τραβούν την προσοχή.
Η κεφαλή της Μέδουσας (Γοργόνειο) αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά εμβλήματα της θεάς Αθηνάς.
Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου πολιτισμού, οι πτυχώσεις του φορέματος και η «φυσική» επεξεργασία του υφάσματος αποκαλύπτουν υψηλή καλλιτεχνική ποιότητα.
Όταν αξιολογείται με βάση το καλλιτεχνικό του ύφος, το άγαλμα της Αθηνάς αναφέρεται ότι αντικατοπτρίζει το πρώτο κλασικό ύφος της περιόδου του Αυγούστου (27 π.Χ. – 14 μ.Χ.).
Ωστόσο, το πίσω μέρος του αγάλματος αφέθηκε πρόχειρα τελειωμένο επειδή τοποθετήθηκε ανάμεσα σε κίονες.
Τέλος, εκτιμάται ότι το έργο δημιουργήθηκε από έναν δεξιοτέχνη γλύπτη, του οποίου όμως το όνομα παραμένει προς το παρόν άγνωστο.
Παρασκευή 24 Απριλίου 2026
Η Γενοκτονία των Αρμενίων: Αναγνώριση και δικαιοσύνη!
του Θεοφάνη Μαλκίδη
Το «ποιος θυμάται του Αρμένιους» του Χίτλερ, συμπυκνώνει το πυρήνα του εγκλήματος, το οποίο επειδή δεν τιμωρήθηκε, μπορεί να συνεχισθεί και να επαναληφθεί. Όπως άλλωστε συμβαίνει με τη Γενοκτονία της Μνήμης, αλλά και με τα μαζικά εγκλήματα στο Αρτσάχ (Ναγκόρνο Καραμπάχ)
Το αρμενικό έθνος, μετά από χιλιάδες χρόνια παρουσίας στην ιστορική του πατρίδα, έπειτα από μία διαδικασία μαζικής βίας εναντίον του, η οποία κατέληξε σε Γενοκτονία η οποία αφαίρεσε τη ζωή από ενάμιση εκατομμύριο ανθρώπους, αντιμετώπισε τον κίνδυνο της οριστικής εξαφάνισης, αφού εξοντώθηκε πάνω από το 50% των Αρμενίων. Σ’ αυτό το δεδομένο θα πρέπει να προστεθούν τα χιλιάδες ορφανά παιδιά, ο άγνωστος αριθμός γυναικών σε χηρεία με πολλαπλά τραύματα βιασμού, οι αναρίθμητοι αγνοούμενοι, τα εκατομμύρια εξαθλιωμένοι πρόσφυγες.
Αυτοί αναζήτησαν καταφύγιο στην Ελλάδα, στη Σοβιετική Αρμενία, στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στο Λίβανο, σε όλες τις χώρες του πλανήτη, την ίδια στιγμή που οι υπεύθυνοι της Γενοκτονίας, οι δολοφόνοι Νεότουρκοι και Κεμαλικοί, είχαν πιστέψει ότι είχαν τελειώσει με τα θύματά τους. Έτσι οι Αρμένιοι όπως και οι άλλοι λαοί-στόχοι, οι Έλληνες, οι Ασσύριοι, οι Κούρδοι, οι Άραβες, θα αποτελούσαν έθνη των μουσείων, εξαφανισμένα, ακρωτηριασμένα, χωρίς μνήμη.
Ο αγώνας όμως αξιοπρέπειας, αυτοσεβασμού, αυτογνωσίας και αντίστασης στη λήθη, στο ψεύδος και στην προπαγάνδα, ο αγώνας σε δύσκολους καιρούς και συνθήκες, έφερε αποτελέσματα. Οι Αρμένιοι στη Σοβιετική Αρμενία πήγαν ενάντια στην πολιτική φιλίας της ΕΣΣΔ με την Τουρκία και απαίτησαν μεταξύ των πολλών άλλων, την ανέγερση του Μνημείου της Γενοκτονίας που δεσπόζει σήμερα στο Γερεβάν, απέναντι από το κατεχόμενο Αραράτ. Αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για πάνω από έναν αιώνα στη Διασπορά για την αναγνώριση της Γενοκτονίας και είδαν τα αποτελέσματα της συνέπειας και της σοβαρότητας, που διακρίνει τους αγωνιστές της αναγνώρισης, Αρμένιους αλλά και χιλιάδες συναθλητές των Αρμενίων σε όλον τον πλανήτη.
Χωρίς αυτούς τους ανθρώπους στην Αρμενία και τη Διασπορά, η Μικρά Ασία, ο Καύκασος, η Κύπρος, το Αιγαίο, η ανατολική Μεσόγειος, η Συρία, περιοχές που είδαν και συνεχίζουν να βλέπουν πολλά και συνεχή τουρκικά εγκλήματα, όπως και ολόκληρος ο κόσμος, θα μάθαινε τη συρρικνωμένη εκδοχή της Αρμενικής ιστορίας.
Και το χειρότερο ήταν πως η ανθρωπότητα θα γνώριζε την Νεοτουρκική και τη Κεμαλική εκδοχή της ιστορίας, δηλαδή το ψεύδος, τη βαρβαρότητα, το θάνατο.
Έτσι η Γενοκτονία διεθνοποιείται από τους Αρμένιους και τους Έλληνες του εξωτερικού σε συνεργασία με έντιμους και σοβαρούς δημοκράτες και πατριώτες πολιτικούς. Αυτοί με αίσθηση του βάρους του αρμενικού έθνους, του καθήκοντος και έχοντας απέναντί τους την Τουρκία, συμφέροντα, λόμπυ και προπαγάνδα, οδηγούν σε αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας. Από τα κεντρικά, ομοσπονδιακά και περιφερειακά κοινοβούλια και πολιτείες, μέχρι υπερεθνικούς οργανισμούς (ΟΗΕ, Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κ.ά).
Το Ευαγγέλιο αναφέρει ότι η αλήθεια απελευθερώνει. Και πράγματι η αναγνώριση της Γενοκτονίας θα απελευθερώσει και πρώτη απ’ όλους την Τουρκία και τις δυνάμεις της άρνησης παγκοσμίως. Όπως γράφει η κουρδικής καταγωγής Gulan Avci, μέλος του Σουηδικού κοινοβουλίου, που ψήφισε την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων το 2010, «κάθε φορά που ακόμα μία χώρα αναγνωρίζει τη γενοκτονία η αλήθεια πλησιάζει λίγο πιο κοντά στην Τουρκία. Δεν είναι πλέον δυνατόν να ξεφεύγει ή να παραμένει σιωπηλή για το παρελθόν. Ήρθε η ώρα η Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία»!
Νιώθω, από τότε που έχω μνήμη ζωής, μεγάλη εκτίμηση για τον Αρμενικό λαό. Πέρα από τις προσωπικές αναφορές, αφού στην ιδιαίτερή μου πατρίδα την Αλεξανδρούπολη, μεγάλωσα μαζί με Αρμένιους με τους οποίους είμαι φίλος μέχρι σήμερα, συναθλητής πλέον στον αγώνα αναγνώρισης, από το Ερεβάν μέχρι τη Νέα Υόρκη, η εκτίμηση για τον Αρμενικό λαό αφορά το Γολγοθά ανάδειξης και αναγνώρισης της Γενοκτονίας για τον ερχομό της Ανάστασης.
Έχω δει, έχω νιώσει, έχω συμμετάσχει σε πολλά δείγματα της προσπάθειας αυτής, το πως δηλαδή ο αγώνας ανάδειξης και αναγνώρισης του μαζικού εγκλήματος, της Γενοκτονίας ενάμισι εκατομμυρίων Αρμενίων μπορεί να είναι δυνατός πολιτικά, πνευματικά και ηθικά. Να μπορεί δηλαδή να παλέψει το σκοτάδι, την άρνηση, τη σιωπή, το ψεύδος, την προπαγάνδα, να νικήσει το θάνατο. Και μπορώ να πω με βεβαιότητα ο αγώνας μας σε όλον τον πλανήτη είναι νικηφόρος!
Στην περίοδο από το 1915 μέχρι σήμερα το Αρμενικό έθνος έκανε πάρα πολλά για να αναδειχθεί το Οθωμανικό- Τουρκικό- Κεμαλικό έγκλημα που στέρησε τη ζωή και προσφυγοποίησε εκατομμύρια ανθρώπους. Με συνέπεια και με γνώση της δύναμης που έχει η σοβαρότητα της πολιτικής και της ιστορίας, οι Αρμένιοι σε δύσκολες συνθήκες ακόμη και εντός της Σοβιετικής Ένωσης, πέτυχαν πολλά. Αναγνωρίσεις, καταδίκη της Τουρκίας, την αληθινή οπτική της ιστορίας και όχι την τουρκική.
Έτσι η απόδοση της Δικαιοσύνης στο ζήτημα της Γενοκτονίας παρότι κυβερνήσεις, θεσμοί, παρακράτος, προπαγάνδα και μηχανισμοί θανάτου στην Τουρκία θα ήθελαν να είναι εξαφανισμένο, έγινε πράξη. Χιλιάδες άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, αγωνίζονται ενάντια στη λήθη και τη σιωπή, παλεύουν για την αναγνώριση της Γενοκτονίας, για την καταδίκη της Τουρκίας, για την επίλυση του Τουρκικού προβλήματος, όπως ονομάστηκε από τον αείμνηστο Μιχάλη Χαραλαμπίδη.
Η Ανάσταση, η δικαίωση, η άνοιξη των Αρμενίων, αλλά και των Ελλήνων, των Ασσυρίων και όλων των λαών που υπέστησαν Γενοκτονία, έρχεται. Η αποσιώπηση, το ψεύδος και η λήθη ανήκουν στο παρελθόν και οι αγώνες των λαών για ελευθερία και αλήθεια δικαιώνονται. Σύντομα ο Αρμενικός λαός και οι συμπαραστάτες του, θα δουν και άλλους καρπούς της αγωνιστικότητάς τους. Κυρίως όμως θα νιώσουν τις ψυχές των εκατομμυρίων θυμάτων να αναπαύονται. Η ζωή, η Ανάσταση θα επικρατήσει του θανάτου και της Σταύρωσης, η ιστορία, το δίκαιο και η αλήθεια θα νικήσει!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

.jpg)

















.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)




