Πατέρες, Αδελφοί και Αδελφές μου,
Χριστός Ανέστη!
Ο γιος της Μαρίας από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας είχε πει «εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή». Από τότε, η μοίρα μας ταυτίστηκε με την μοίρα της αλήθειας. και οι άνθρωποι την ψάχνουμε διαρκώς στο δρόμο της ζωής μας. Ξέρουμε ότι η ύπαρξή μας είναι φυσική, όμως μέσα μας σαλεύει και μια άλλη ύπαρξη, πνευματική. Αυτή η εμπειρία είναι προίκα που δωρήθηκε στην ψυχή μας «εκ κατασκευής». Ποτέ οι άνθρωποι δεν συμβιβαστήκαμε με τη φύση, ποτέ δεν ταυτιστήκαμε με τα υπόλοιπα φυσικά όντα. Πάντα ψάχναμε κάτι πνευματικότερο, ένα «πέρασμα» σε άλλο επίπεδο ύπαρξης. Αυτή η αναζήτηση δημιούργησε τον πολιτισμό. Το «ωμό» το κάναμε «ψημένο», ενώ τα άλλα έμβια όντα έζησαν και ζουν με το «ωμό».
Ο Ιησούς μας έδειξε ότι αυτή η μετάβαση έχει τρεις σταθμούς : πάθος θάνατος ανάσταση! Όταν πονέσει και πεθάνει η φυσική μας ύπαρξη, τότε θα αναστηθεί η πνευματική. Ο καθένας μας, κάποια στιγμή στη ζωή του, βιώνει ένα δράμα το οποίο κορυφώνεται σε μια προσωπική Μεγάλη Παρασκευή. Εκεί σταυρώνεται και πεθαίνει κάθε βεβαιότητα που έχει. Ακολουθεί η ταφή της αξιοπρέπειας του φυσικού ανθρώπου, η σιωπηλή απουσία του Μεγάλου Σαββάτου. Το χώμα έχει επιστρέψει στο χώμα. σαν να μην υπήρξε ποτέ. Και η φύση αδιαφορεί τελείως.
Δεν αδιαφορεί, όμως, το πνεύμα επειδή συνέβη το πάθος. Αν δεν υπήρχε πνεύμα, δεν θα υπήρχε ούτε πάθος ούτε ταφή. Η φύση μπορεί να τα υφίσταται αυτά, αλλά δεν τα γνωρίζει. Τα γνωρίζει μόνο η ψυχή. Και τα γνωρίζει επειδή έπαθε! Η τραγικότητα της υπάρξεως δωρίζει αυτοσυνειδησία. Η οποία συνειδητοποιείται και διαλευκαίνεται μόνο με την ανάστασή μας σε άλλο υπαρξιακό επίπεδο, όχι στο φυσικό. Λοιπόν, το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία φυσική ημέρα, η ημέρα της ταφής του πνεύματος σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο. Αλλά το πνεύμα στον τάφο, δεν έμεινε αργό. Κατέβηκε στα υποχθόνια βασίλεια της υπάρξεως για να τα καταργήσει. Η ανθρώπινη υπόσταση έπρεπε να αναστηθεί στο σύνολό της, απαλλαγμένη από τα τέρατα του κακού που κρύβονται στο σκοτεινό υποσυνείδητό της.
Αλήθεια! Η Ανάσταση δεν μοιάζει με τοκετό ; Σαν εκείνον που μας γέννησε σ αυτόν εδώ τον κόσμο! Γι’ αυτό, καθώς προχωρούμε από τα Πάθη του Χριστού στην Ανάσταση, εμφανίζονται οι γυναίκες, την ίδια στιγμή που οι άνδρες εξαφανίζονται. Ο Ιούδας προδίδει και αυτοκτονεί. Ο Πέτρος τον αρνείται τρεις φορές. Στην ώρα της αγωνίας στη Γεσθημανή, κοιμούνται όλοι. Και στον Γολγοθά δεν μένει κανείς, εκτός από τον νεώτερο στην ηλικία.
Οι γυναίκες βγαίνουν στο προσκήνιο έξι μέρες πριν το Πάσχα, δυόμιση χιλιόμετρα πριν τα Ιεροσόλυμα, στη Βηθανία. Η θηλυκή ψυχή της αδελφής του Λαζάρου, ψυχανεμίστηκε τον θάνατο, που πλησίαζε τον αγαπημένο της Δάσκαλο. Έχυσε την ψυχή της με το μύρο και τα μαλλιά της στα πόδια του τα οποία βάδιζαν ολοταχώς προς τον αφανισμό. Μέσα της, κάτι ούρλιαζε βουβά, ότι δεν γίνεται να χαθούν όλα. Τον πόνο διαδέχτηκε ο θάνατος και τον θάνατο η ανάσταση. Γι’ αυτό και ο Αναστημένος Κύριος εμφανίστηκε πρώτα σε γυναίκα. Και οι Άγγελοι σε γυναίκες ανήγγειλαν το γεγονός. και εκείνες το βεβαίωσαν σε όλο τον κόσμο.
Αργότερα έτρεξαν στον άδειο τάφο και ο Πέτρος με τον Ιωάννη. Όμως, δεν είδαν τίποτε, παρά μόνο νεκροσάβανα. Και δεν κατάλαβαν τίποτε. Η ανδρική ψυχή είναι δυσκίνητη και ξερή. Μολονότι είχαν διαβάσει τις Γραφές, μολονότι τους το προ-είπε ο Ιησούς τρεις φορές, αυτοί αντίκρυσαν μεν το άδειο μνημείο, αλλά το αργό μυαλό τους δεν πήγε πουθενά. Γι’ αυτό και κανένας δεν κατέβηκε να τους το αναγγείλει. θα ήταν μάταιο. Έτσι, επέστρεψαν στο κρησφύγετό τους.
Όμως, η Μαρία παρέμεινε μπροστά στο μνημείο και έκλαιγε. Δεν γινόταν να φύγει. Η ύπαρξή της υγράνθηκε από δάκρυα και σχίσθηκε από πόνο. Σε τέτοιες στιγμές πάντα εμφανίζεται ο Ιησούς. Τότε η ψυχή της άνοιξε. Και αυτό που περαστικοί οι μαθητές δεν υποψιάστηκαν, το είδαν οι γυναίκες επειδή παρέμειναν εκεί υποψιασμένες: η Μαγδαληνή Μαρία, η του Ιακώβου, η Σαλώμη, η «άλλη Μαρία» και όσες είχαν έρθει από την Γαλιλαία!
Τελικά, η γυναίκα που φέρνει κάθε ύπαρξη στον φυσικό κόσμο, αναγγέλλει και την ανάστασή της στον άλλο, της αιωνιότητος. Αυτό μας το δίδαξε μια γυναίκα που γέννησε τον Υιό του Θεού, ως δικό της παιδί. δηλ. η γυναίκα δεν κυοφορεί απλώς την ζωή, την γεννάει στην αιωνιότητα. Και την οδηγεί στον ουρανό του πνεύματος, τον μόνο που υπάρχει. Η Εκκλησία στη συνέχεια μας διδάσκει ότι στον ίδιο ακριβώς ουρανό, οδηγεί και η ατεκνία και η έρημος.
Αγαπητοί μου,
Ας αφουγκραστούμε την ψυχή μας, που δεν είναι πράγμα, είναι κάλεσμα. Και είναι προ-σημειωμένη να ζήσει. Αν της κόψουμε τα φτερά, θα μαραζώσει, ατενίζοντας το άπειρο. Το οποίο, όταν δεν καλεί, απειλεί. Με το μηδέν του. Ας πιστέψουμε σ αυτό που δεν φαίνεται. Ο Αναστημένος Χριστός θα υπάρχει, ακόμα κι αν απορριφθεί από την Ιστορία. Και τότε θα νικήσει την Ιστορία, όπως νίκησε και τον κόσμο.
Ξέρετε, γιατί ; Επειδή, Ανέστη!
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ! αγαπητοί μου!
Ευχέτης στον Αναστημένο Κύριο για όλους σας
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
Ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου